تصنیف یاد ایام، ساخته محمدرضا شجریان
 غزل رهی معیری
تار داریوش پیرنیاکان
نی جمشید عندلیبی
تنبک همایون شجریان
صدابردار صحنه: سیامک شجریان

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم 
در میان لاله و گل ، آشیانی داشتم 
گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار
پای آن سرو روان ، اشک روانی داشتم
آتشم برجان ولی از شکوه لب خاموش بود 
عشق را از اشک حسرت ، ترجمانی داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاک بوس در گهی
چون غبار از شکر ، سر بر آستا نی داشتم 
در خزان با سرو و نسرینم ، بهاری تازه بود 
در زمین با ماه و پروین ، آسمانی دا شتم 
درد بی عشقی زجانم برده طاقت، ورنه من
داشتم آرام ، تا آرام جا نی دا شتم 
بلبل طبعم « رهی» باشد زتنهایی خموش 
نغمه ها بودی مرا ، تا همزبانی داشت

Mohammadreza Shajarian - Yade Ayam یاد ایام-محمد رضا شجریان

نام تصنیف: به کنارم تو بمان
دستگاه: اصفهان
آهنگ‌ساز: حبیب الله صالحی
شعر: سیمین بهبهانی
خواننده: محمد رضا شجریان

چه محفل آرائی چه شیرین سخنی
نمی کنم باور که مهمان منی 
نمی کنم باور که با خنده خود 
سکوت سنگین را چنین می شکنی
قدم نهادی در خانه من 
شد تاز تو روشن کاشانه من 
سبو بی افکن پیاله بشکن
که باده مستی ندهد
خوشا به حالی که خود مجالی
به می پرستی ندهد
تو نور چشمانه منی بر دو چشمم قدمت
مرو از این خانه مرو تا نمیرم زغمت
به کنارم تو بمان به شام تارم تو بمان

Shajarian-Be kenaram to beman   شجریان- به کنارم تو بمان

همه می‌پرسند:
چیست در زمزمۀ مبهم آب؟
چیست در همهمۀ دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید، 
روی این آبی آرام بلند،
که تو را می‌برد این‌گونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی‌حاصل موج؟
چیست در خندۀ جام؟
که تو چندین ساعت، 
مات و مبهوت به آن می‌نگری!؟

ـ نه به ابر،
نه به آب،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
من به این جمله نمی‌اندیشم.

من مناجات درختان را، هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینۀ کوه،
صحبت چلچله‌ها را با صبح،
نبض پایندۀ هستی را در گندم‌زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونۀ گل،
همه را می‌شنوم
می‌بینم.
من به این جمله نمی‌اندیشم!

به تو می‌اندیشم
ای سراپا همه خوبی،
تک و تنها به تو می‌اندیشم.
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می‌اندیشم.
تو بدان این را، تنها تو بدان!
تو بیا
تو بمان با من، تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب‌ها تو بتاب
من فدای تو، به جای همه گل‌ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو درافتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز،
تو بگیر،
تو ببند!

تو بخواه
پاسخ چلچله‌ها را، تو بگو!
قصۀ ابر هوا را، تو بخوان!
تو بمان با من، تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش،
من همین یک نفس از جرعۀ جانم باقی‌ست،
آخرین جرعۀ این جام تهی را تو بنوش!

فریدون مشیری
از مجموعۀ «بهار را باور کن»

شعر و دکلمه  آخرین جرعه ی این جام- فریدون مشیری

تصنیف دشتی فریاد 
آهنگساز: حسین علیزاده
تار:حسین علیزاده
کمانچه: کیهان کلهر
خواننده: محمد رضا شجریان و همایون شجریان
شعر: اخوان ثالث

خانه ام آتش گرفته است
آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش 
پرده ها و فرش ها را
تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان 
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ 
و خروش گریه ام ناشاد 
از درون خسته سوزان 
می کنم فریاد ، ای فریاد
خانه ام آتش گرفتست
آتشی بی رحم 
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من 
بستم به خون دل 
بر سر و چشم درو دیوار 
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من
وای بر من
سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم
بدشواری در دهان گود گلدان ها 
روز های سخت بیماری 
از فراز بامهاشان شاد 
دشمنانم موزیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش بجان ناظر
در پناه این مشبک شب 
من بهر سو می دوم گریان 
از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد
وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان 
وانچه دارد منظر و ایوان 
من بدستان پر از تاول 
این طرف را می کنم خاموش 
وز لهیب آن روم از هوش 
زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود 
تا سحرگاهان که میداند 
که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر 
صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر »
وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب 
مهربان همسایگانم ازپی امداد
سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد 
می کنم فریاد ، ای فریــــــــــــــاد 

Tasnif Faryad-Shajarian  تصنیف فریاد- همنوا با بم- شجریان

آشوب - شعر:سعدی|آهنگساز و نوازنده تار:حسین علیزاده|کمانچه:کیهان کلهر|تنبک:همایون شجریان|کنسرت تالار کشور - 1384|دستگاه:گوشه روح الارواح(در آواز بیات ترک) 
دو چشم مست میگونت بِبُرد آرام هُشیاران/دو خواب آلوده بِربودند عقل از دست بیداران/ الا ای باد شبگیری بگوی آن ماه مجلس را/ تو آزادی و خلقی در غم رویت گرفتاران/ گر آن عیار شهر آشوب روزی حال من پرسد/ بگو خوابش نمی گیرد به شب از دست عیاران

تصنیف عیاران -ضربی روح الارواح- شجریان، علیزاده، سعدی

 آهنگساز فیلم «جدایی نادر از سیمین» گفت: موسیقی در این فیلم فقط برای سکانس پایانی و تنها با ساز پیانو و چند ساز زهی ساخته شد تا مهر تاییدی بر روایت زندگی روزمره باشد. 

ستار اورکی  ضمن بیان این مطلب در خصوص کم و کیف ساخت موسیقی فیلم «جدایی نادر از سیمین بگفت: اصغر فرهادی قصه خود را به خوبی می‌شناخت و معتقد بود که به دلیل روایت دقیق داستان، وجود موسیقی از ابتدای فیلم نیاز نیست چراکه داستان به گونه‌ای است که آهنگ زندگی و یک تصمیم برای ماندن و یا رفتن را در بردارد. 

وی در ادامه افزود: من هم با نگاه فرهادی موافق بودم و معتقد هستم که نظر این کارگردان درباره کم و کیف حضور موسیقی در این فیلم به جا است به همین دلیل طی جلسات بسیاری که با محمدرضا دلپاک و فرهادی داشتیم به این نتیجه رسیدیم که موسیقی در این فیلم فقط در سکانس پایان فیلم و تیتراژ نهایی مورد استفاده قرار گیرد به همین دلیل رنگ مایه موسیقایی فیلم از صدای پیانو بهره برد. 

این آهنگساز در پاسخ به این سئوال که چرا ساز پیانو را به عنوان ساز اصلی درنظر گرفته است گفت: تصمیم برای استفاده از این سازبه عنوان ساز مادر از لابلای تصاویر فیلم بیرون آمد به این معنا که در طول فیلم یک سکانس وجود دارد که کارگردان مشغول بالا بردن ساز پیانو هستند در واقع این سکانس به این دلیل نشان داده شد که پیانو در عین حال قدرتمند به نظر می‌رسد بسیار شکننده و حساس نیز هست و فرهادی نیز بر این نکته تاکید بسیار داشت که نمایش این ساز حکایت تلویحی از فیلم است و از من خواست که صدای پیانو در موسیقی این فیلم به کار برود و من هم طبق نظر ایشان کار کردم و در‌‌نهایت متوجه شدم که استفاده از این ساز هوشمندی ویژه‌ای از سوی فرهادی بود؛ البته ناگفته نماند که اصغر فرهادی هنر موسیقی و رنگ موسیقایی فیلمی که می‌سازد را به خوبی می‌شناسد.

Sattar Orki - Jodaeiye Nader Az Simin (a separation)

به نظر من یه خونه هرجایی می‌تونه باشه
می‌تونه بالای یه ساختمون بلند باشه. 
می‌تونه توی یه کوچه قدیمی که زیر یه بازارچه‌ست باشه. 
می‌تونه بزرگ یا می‌تونه کوچیک باشه. 
می‌تونه برای هرکس مفهومی داشته باشه یا هر رنگی داشته باشه. 
می‌تونه به رنگ آجر یا به رنگ شیشه و سنگ باشه. 
می‌تونه رنگ قرمز یا به رنگِ ... 

ولی من ...، یعنی بهتر بگم ما، معتقدیم خونه هرچی که باشه، باید سبز باشه. 

بله، سبز و همیشه سبز! 

خسرو شکیبایی-خانه ی سبز

«فراقی»

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمونِ تلخِ زنده به گوری! 
چه بی تابانه تو را طلب می كنم ! 
بر پشت سمندی 
گوئی 
نوزین 
كه قرارش نیست. 
و فاصله 
تجربه ئی بیهوده است.

بوی پیراهنت، 
این جا 
و اكنون . -

كوه ها در فاصله 
سردند

دست 
در كوچه و بستر 
حضور مأنوس دست تو را می جوید، 
و به راه ْ اندیشیدن 
یأس را 
رج می زند 
بی نجوای انگشتانت 
فقط .- 
و جهان از هر سلامی خالی است

احمد شاملو (فروردین ۱۳۵۴ - رُم، ایتالیا)

******************************************

«شبانه »

شانه ات مجابم میكند 
در بستری كه عشق 
تشنگی است

زلال شانه هایت 
همچنانم عطش می دهد 
در بستری كه عشق 
مجابش كرده است

احمد شاملو (اردیبهشت ۱۳۵۴)


Ahmad Shamlou-احمد شاملو

شاهکار احمـد پـژمان
Ahmad Pejman masterpiece

Bide Majnoun بید مجنون

Peyman Khazeni پیمان خازنی

گلنار… گلنار… کجايی کز غمت ناله می کند عاشق وفادار

گلنار… گلنار… کجايی که بی ثو شد دل اسير غم ديده ام گهربار

گلنار… گلنار… دمی اولين شب آشناييو عشق ما به ياد آر

گلنار… گلنار… در آن شب تو بودی و عشق و عشرت و آرزوی بسيار

چه ديدی از من حبيبم گلنار که دادی آخر فريبم گلنار

نيابی ای کاش نصيب از گردون که شد ناکامی نصيبم گلنار

بود مرا در دل شب تار آرزوی ديدار

تا به کی پريشان تا به کی گرفتار

يا مده مرا وعده ی وفا راز خود نگه دار

يا به روی من خنده ها بزن قلب من بدست آر

چه ديدی از من حبيبم گلنار که دادی آخر فريبم گلنار

نيابی ای کاش نصيب از گردون که شد ناکامی نصيبم گلنار

نشدی عاشق… نشدی عاشق … ز کجا دانی چه کشد هر شب دل من گلنار

لب خود بگشا… لب خود بگشا… به سخن گلنار دل زارم را مشکن گلنار

بازخوانی شهرام ملک زاده
اصل اثر:
آواز داریوش رفیعی
آهنگساز: مجيد وفادار
ترانه سرا: كريم فكور
در مايه دشتي 
https://soundcloud.com/top-music-7/dariush-rafiee-golnar

Golnar-گلنار

ريشه در خاک؛ شعر و صدای جاودان فريدون مشیری

 تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد
و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.
نگاهت تلخ و افسرده است.
دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است.
غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است.
تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.
تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.
تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است.
تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.
تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران،
تو را این خشکسالی های پی در پی،
تو را از نیمه ره بر گشتن یاران،
تو را تزویر غمخواران ز پا افکند.
تو را هنگامه شوم شغالان،
بانگ بی تعطیل زاغان،
در ستوه آورد.
تو با پیشانی پاک نجیب خویش،
که از آن سوی گندمزار
طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است؛
تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،
تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت،
که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،
تو با چشمان غمباری،
که روزی چشمه جوشان شادی بود،
و اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست،
خواهی رفت.
و اشک من ترا بدروردخواهد گفت.
من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم.
من اینجا تا نفس باقیست می مانم.
من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم.
امید روشنائی گر چه در این تیره گیها نیست؛
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم.
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی،
گل بر می افشانم.
من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید،
سرود فتح می خوانم.
و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت....

Music

Popular tracks