( شعر و صدای بهرام دیجور )

" بر سفره ی تنهایی "

چه شهد گس آویز هوس پالودیست
واژگانی زنجیر وار
که تو از لب آزادشان کنی !
شور ناز شرم آلوده ی تنها نگاهی
شراب حضور خاطره ای
با شمیم افسونگر بیدمشگکان گیسویت
و یکی شعله ماهی ِ کوچک
به دل آبی دریا ,
شراره ی لبخندان سوزان رنجهای هر کس
و یک شین از میانه ی عشقی بی آغاز و انجام ...

همه را با سینه ی سراب هفت گناه من که بیامیزی
هفت سین و شین سفره ی نوروزگانمان جور است .

چه مبارک آیه ایست
آینه ای که تو آوری
از سینه ای که کتاب نور دارد
به هر شب دیجوری !
.
.
( برای تنها یکی !
و همه ی دوستانم نیز )
بیست و نهم اسپند
 غروب 1390
بهرام دیجور .

Bahram Deyjour