Buza devrildi su zamansız her şarkıda
Her şakanın altında bir aslan
Bir kurdu kokladı sokağı ısıtıp
Sevemem ya ölürsek...

Masaldı hemen dünyaya düştü
Cam önünde gün tahriği yola düştün... 
Bakıştan akardı güzellik
Boşluğuna dolduğun hasrete yan.

Bir adamın izine yan
Sarıdır rüzgarın sözü
Yağmuru al güneşe yan 
Göğsümüzde bin duman.

Söz: Ezgi Altıner, Cihan Mürtezaoğlu
Müzik: Cihan Mürtezaoğlu

Sarı Söz

Ses Bir İki

Yılbaşı Şarkısı

Beyaz Delik

İçimin de dışımın da olmadığı, ya da içimi de dışımı da bilmediğim bir dünya zamanıydı; sanırım 8-9 yaşlarındaydım.
Acıyı, kederi, neşeyi henüz ayrıştırmamıştım.
Hayattı; yekpâreydi. Her şey, bir şeydi. 

Sokağın sonuna doğru uzayıp giden bir tepenin ağzına oturmuştu.
Yüzünde yaz esmerliği, ağzını rüzgara karşı açmış; mırıldanıyor muydu yoksa rüzgarı mı yalamaya çalışıyordu? Anlamamıştım. 
Beyaz bir yaz günüydü. İlk o gün görmüştüm onu.

Mevsimler birinden öbürüne devrilirken, elimizi arı sokarken, bisikletten düşüp dizlerimizi kanatırken canımıza bir şey olurdu; hissederdim. Ama acıya dahil değildi yine de bunlar. 
Hayattı, yekpâreydi işte. 
Zaman, hayatı parçalara ayırıp "parça parça" görmeye başladığımızda, acı, o yekpâreliği yitirdiğimizde oluşacaktı. 
Şimdilik dünya geniş ve ılıktı. Biz kendi ılık dünyamızın içinde salınan, uçuşan perilerdik. 

Gün ortasında yazlık sinemanın arka duvarından atlar, orada kurardım hışırtılı sessizliğimi. Sayamayacağım kadar çok sayıda, yeşilli mavili tahta sandalyelerin arasında, geceden kalmış ve öğlen güneşiyle gevremiş milyonlarca çekirdek kabuğunun ortasına yayılır, ılık güneşin ensemi yalamasına gözlerimi yumardım. Nereden geldiğimin, niye geldiğimin sorusunun olmadığı zamanlardı.
Biz periler o zamanlar en çok ılık, beyaz yaz günlerini severdik. 
Kış mart demekti; ve mart hakkında hiç de iç açıcı olmayan bilgilerim vardı. 
Mecaz bilmezdim. Annem mart dokuz donludur derdi. 
Yazın ilk günleri benim "öylesine oluş"um gibiydi. Ilık ve uçucu, yekpâre ve sonsuz ve doya doya beyaz gün.

Periliğimin yeşil vadisindeydim, uçuşmaktaydım ama sanki vadi bitmekteydi.
Gözüm kendi içime ve dışıma bakmaya ayrılmaktaydı.
Sanki dünyaya "yayılma hali" çatlamaya başlayacaktı. 

Bacak boyumun yetmediği bir bisikletle bisiklete binmeyi öğreniyordum. 
Bir öğretenim yoktu, karar vermiş kalkışmıştım, o kadar...
Boyumdan büyük heyulayı sürüyerek dışarı çıkartır, bahçe duvarına yaslar, ayağımın altına yerleştirdiğim yüksekçe bir taş yardımıyla atlardım bisikletin tepesine. Pedallara bastığımda, duyduğum tek kuralı uygular, önüme değil ileriye bakardım. Sokağın sonundaki bayıra dek giderdim böylece. Ama sokağın sonunda, her seferinde düşerek inerdim durdurmayı bilemediğim o kocaman tekerlerin üstünden. 
Kaş, kafa, diz filan yarardım. Kaşım, kafam, dizim filan acırdı, ve bunların hiçbiri acı değildi. 

O günlerden biriydi. Öğlenin ıssızlığı vardı sokakta. Ve ben birazdan düşeceğim noktaya doğru hızla pedal çeviriyordum. Onu tepenin ağzında oturmuş gördüm. Eve, evlere, bahçelere ve hatta ağaçlara olan küsmüşlüğüyle, öylece oturmuş, anneannesi hariç her şeyden istifa etmeyi düşünen yüzüyle karşılaştım. O rüzgarı yalamaya çalışıyordu. Benimse durdurmayı da döndürmeyi de bilemediğim bisikletten düşerek inme vaktim gelmişti. 
Toparlanmaya, bacaklarım ve avuç içlerimdeki tozlu acıyı silkelemeye çalışırken beni seyrettiğini ve bana güldüğünü gördüm. Bir de mahcup oluşu; insanın rengi değişiyor, ısısı artıyordu. 

Bu ânı böylesine net hatıra etmiş olan zihnim, sonrasını hatırlamıyor. Nasıl oldu da tanışmıştık, ben mi onun yanına gitmiştim yoksa o mu benim yanıma gelmişti, bilmiyorum. Bildiğim bir yabancıya, ötekine yakınlık duymuştum. Esmer tenli, beyaz gülüşlü bir öteki "peri". 
En az benim kadar sessizdi. Benden de sessizdi. Kendi sessizliğimi bir kenara koyup, onun bana dokunan sessizliğini kırmaya çalıştım.
Bir şey hoşuna gittiğine gülümserdi.
Gülümsediğinde dünyada bir beyaz delik açılırdı. 
Ben o yaz o beyaz delikten içeri atladım.

Kış (tekrar) gelmişti. İçerilere, yaza benzeyen sıcak odalara, camlarından damlalar süzülen pencere arkalarına geri çağrılmıştık. 
Kıştı; büyük sessizliğiydi dünyanın.
Neden, sebep, özlem, isyan tanımazdık. Ve tabii böylece alınganlık ve kırgınlık da. Ne ben onu aradım ne de o beni. Kış gelmişti işte, ve biz içeriye çağrılmıştık o kadar.
Yaz beni kendi vadimden çıkarmış, onun beyaz gülüşüyle tanıştırmış, onunla doyurmuştu. 
Ne kıştan yakınacak ne yazı özleyecek sebebim vardı. 
Yazlık sinemanın tahta sandalyeleri büyük alanın bir köşesinde üst üste istif edilmiş, üstleri geniş bir naylonla örtülmüştü. 
Hayattı; hâlâ yekpâreydi. 
Kış gelmişti işte ve biz içeriye çağrılmıştık.

Birhan Keskin

Beyaz Delik

Öylece Dur

Kuş Vakti

hangi tona akıyordu hatırlamıyorum köhnede
neyse ki bulutlar bana şarkı söylüyor

Tarabya'da Bir Sabah

silinmiyor gözlerimden o hatıralar 
uzadı bitmiyor o aylar yıllar
öldür beni yaşamayı istemiyorum 
senden ayrı bu çileyi çekemiyorum

şimdi benim tek tesellim bir yudum şarap
bunca yıldır ağlıyorum yetmez mi ah yar?
güldür beni ağlamayı istemiyorum 
senden ayrı bu çileyi çekemiyorum

Silinmeyen Hatıralar

Ayna

Sen bana elma yerdin eskiden
Ben kocaman bir bardak su sana mutfaktan
İki buğulu ağaç olalım, ben sana
İki serin taş, demiştim, daha o zaman
yan yana, ses veren, yağmur alan.
Sen şimdi oradan,
eteğimdeki taşları çatlatan
sözcükleri getir, yan yana getir.

Birhan Keskin

Ayna

akar bir gemi, bu liman, seninle olmasa da yine benimle
biz yağmuru, nehiri, ağır taşlarındansa; düne, seninle
yoğurduk, sabrının o ince kırık mesafesinde 
bana pervane

yanık bir buruk köhnede, kayıp fotograf gibi durur yüzünde
sen gökleri, ölümü, çürük kabuğundansa soyup birlikte 
limana, nehire, yağmura söyledin buldun ki ben 
sana pervane 

İnce Kırık

al bu canı senin için olsun
yaktığın duman benim yollarım olsun
kan ateş içinden çık şimdi

bildiğin bütün renklerde bul
kalbimi yakan bu geni kır

deli eder bu sessiz aşk beni

Deli

Seven Ne Yapmaz

toprağı çamur ensende 
bu fırtına dindiğinde
kalbim kaldı elimde, bak

gönül; o düşen yadigar
ah midendeki çiçekler
zehri kaldı dilimde, bak

kısık, donuk, bölük sesin
o, koluma karıştığın 
hepsi bana kaderdi, ah

muradın değil bu senin
cebinde getirdiğin
hepsi sana kadardı, bak

ayaklarım ters yanyana
gitmez burdan, bak

yastığımda saçın ilik
saç ölmüyor, ah


Midendeki Çiçekler

senden haber almadan 
nasıl çıkarım yollara
tek dileğim bir ışık olsa da...

güneş hep sana doğar
gözlerim kamaşsa da
seni görmez hiçbir şey 
sormazsam

bu bir uçurtmanın kaçışı
belki de değil
bilmem gökyüzünde aramak
doğru da değil

Uçurtma

Soytarı İpi

al ahımı alamazsın
ver terimi veremezsin

boynum geçmez soytarı ipinden
gelmez o düğüm senin elinden

dur dur bakma bakamazsın
gel gel desem duyamazsın

sandın bu kışlar sana budanmış
ne var ki izleğin bende kalmış

karanlıklar kar gibi büyür ölürdü
çığlıklarım pencerende bir uğultu
bakma ordan sessiz sessiz, bu seyrelen senin yitik bin dereden kin emziren karanlığın.
görme görmez bu gururun, kutla bunu bu tarifsiz yokluğunu.

bilsen gitmedim gitmem öksüz yüzünden
ateşe tapar gibi yandım elinden
bu katil yoldaş kinin senin hazinen
şimdi bul bulsun rahmin beni yeniden.

Soytarı İpi

Sessiz gelir yanıma 
Başını dizime yaslar 
Öylece uyur, yağmur çiseler 
Damla damla gözyaşlarında 
Rüzgârı dinlenir kuytuda 

Ölüm ya da ayrılık 
Fark eder mi söyle sensiz 
Rüzgâr ol uğulda özgürlüğünle 
Ne olur durma gözyaşlarında 
Bugünden kal yarınlarıma 

Rüzgâr uğultusunu hapsetmiş 
İçten içe esiyor 
Rüzgârın sesi kesilmiş gibi 
Ağaçlar kuytularda sessizce hışırdıyor 
Rüzgâr bir sır gibi 
Zamanını bekliyor

Rüzgar

bir elmayı yasak eden yanmadan sönen yüzlerin
onlardan çabuk olalım, bu senin yeşil kederin

değil değil uzak değil, doldur sen de birkaçına
dolanıp kaybolan sözün, durma kaldır al içine

değil değil bir ses değil lambada titreyen değil
sözcüklerin gerisinde  uykunu kaçıran değil
değil değil riya değil,  bu küllerin yanmış değil                                   
ne karışık ne karmaşık bu doldurma kaset değil



Riya Değil

Magusa limanı limandır liman aman aman
Beni öldürende yoktur din iman

İskeleden çıktım yan basa basa aman aman
Magusaya vardım kan kusa kusa

Uyan Alim uyan uyanmaz oldun
Yedi bıçak yarasına dayanmaz oldun

Mağusa Limanı

bir sokak, köşebaşı farketmez
aniden daralırcasına dünya
gölgeler dağılıverir apansız
çünkü ben delirircesine arsız

sahi, ben yaşıyor muyum bugünde
önceden başa çıkardım kendimle
şimdi bu bilinmeyenlerde durmam
çünkü ben köprülere şehir kurmam

bu nasıl kavga
bu nasıl mana
ah güzel dostum
bari sen yapma 

kalbin atmıyor 
aklın zorluyor
ah güzel dostum
tanrı ölüyor

bitsin bu delilik...

Bitsin Bu Delilik

gökşen'e...

sarı ya da sersefil söz'lerin ardından
her şaka altında bir kedi bakar...
alma yine, sen hiç alma
bi de sen, ilk körpe heyecanının zülfünü tara
bütün kırlangıçlar, kıvrımlar
yangınlar, başlangıçlar
ihmalkar ilk adımlar
imrenirler celladıma

yırtma beni, yarıştığım zaman! sen yine sen kalırsın
bir özgür bir deli, bulsana sen beni, sonunda bana kalırsın
'azgın sular bir şey değil; bozuk pusulalardan
bir gemi neden korkar yükünü taşıyamamaktan'*

* T.U

Bozuk Pusulalar

güldürmeyen, ağlatmayan
sinsi bir ok, öldürmeyen
çaresi yok bu yaranın
kimde kalır kabukları

aldın beni, nefesimi
yersiz mülksüz sahip gibi
aslı sende sureti yok
yamacına indir beni

şimdi gövdende büyüyen bu
arsız, kimsesiz, topraksız çiçek
yüreğimde kor, sürgün göğsüne
bunu bana yapmazdın çiçek

Bir Beyaz Orkide

sırça sevda gidiyor
bu keder bana yeter 
şimdi sen; silik

benim değil kalbin
bu günah kimde dursun 
şimdi ben; kayıp

artık yaprak döküyor
bu ağaç sende kalsın
şarkı sana dönmüyor 
bu kavga bana yeter 
şimdiden 

dön mavi hüzün evine dön
yor zorba ürkek aklına yor
sür kalbimi al girdabına sür
vardır elbet bir çıkılacak yol


Şimdiden

kalanlar kalsın, dönenler dönsün
duymayan duysun
bizle büyüyecek nâr!

bu kan çeşmesi durmak bilir mi?
unutma bunu; yanmayana her yer kar!

söyle nerde, ruhun kimde?
perişan sözde kaderin nazda

Yanmayana Her Yer Kar

duramam, durduramam bu yollarda
olamadı, yapamadım gizli sevdayla
o adamı sevemem o parklarda
o güzele içli içli bu iklimler ilişsin

yaka paça attı beni bu dünyadan
yaşam denen bir mayın bu alemde
ebe sobe o gözler bir bilsen
inanırım bir sana bir görsen

işçisin, hayattasın, sanatla uzlaşma
her hece gecemdesin, hayatta bırakmam 
bunca yıl siper dolu kederli evrenim gelince sen martı olur, uçabilirim

Yaka Paça

kim derdi yanında duran
unutmak için kanını çeker

bin derdi alnına vuran
kurumuş kalbi kınından çeker

ruhum sen git
aynadaki iz...
perde çekiyor o silahlı kız

dalga çarpışır suda
çarpışır gibi suda 
sevda yorulmaz ama
bitmiyor ki bu cefa

Silahlı Kız

Her neyse içinde kalabalık ve çok
Her şey gibi demedi hemen adını.

Ah zavallı sen
Gerçek zavallının ben
olduğumu hatırlattığında bana
Ne varsa avuç avuç 
lazım kadarını alıp
paylaşıp geri koysak.

Bir kuş yuvarlandı ağzımdan
Kuzular karardı gevezelikten
Güzel şeyler yine olur hep olur
Sessiz özlemekte iyi olan her neyse.

Öyle bir şey ör ki bakılsın
Arasından arkası olana...
Şarkıyı kız olanın yüzüne sür,
Böylece yorgunsuz kayar kilidi

Bu kötü talih numarası 
benim değil bir tek,
Ne güzel oynuyorsun 
Kendi kısmını. 

*sözlerin bir kısmı Kadıköy'de sokaktaki bir heykelin arkasına yazılmış bir şiirden alıntıdır.

Talihsiz Merdiven

Kara

Keşki

Lüle'nin Dansı

Kompozisyon: Onur Nevşehir, Cihan Mürtezaoğlu
Piyano: Onur Nevşehir
E-bow, Elektrik Perdesiz Bas: Cihan Mürtezaoğlu

cihanmurtezaoglu

Popular tracks