aktif yaşam
kırpıntı gerçekler
okuyan: asli sunman kutluay

“dil gerçek ve gerçekdışı, mantıklı ve mantıksız olan arasında karar verebilmek için elimizdeki tek enstrümandır”
Gottlob Frege

“sözümüz olsaydı, dilimiz olsaydı, silahlara gereksinim duymazdık”
Ingeborg Bachmann


dili parça(lan)mak

Kullandığım tek bir kelime, tek bir cümle bana ait değil bu şiirimsi oluşumlarda. Alışılagelmiş anlamda şiir değiller; gazete haberlerinden tesadüfi bir yöntemle kırptığım ve yeniden birleştirdiğim absürd oluşumlar.

Bir zamandır bunu yapma arzusunu, hatta gereğini duyuyordum. Kafamda belli bir konsept yoktu işin başında. Sanırım, resim çalışmalarımda uyguladığım bir yöntem olan “resmi kendi kendini oluşturmasına bırakmak, sanatçının müdahalesini olabildiğince sınırlamak” fikrini şiir olgusuna da uyarlamak istedim bilinçli veya bilinçsiz. Duygusallıktan arınmış, “kendiliğinden” oluşan, zamanını yakalamaya çalışan bir şiir yazma yöntemiydi belki de henüz kafamda adını vermediğim ilk fikir. Spontan olarak işe giriştim ve bir süre sonra çalışmanın bir bütünlük kazandığını sezinledim. Bunun yanısıra metinlere eşlik edecek görseller hazırlamağa başladım. Bunu onları seslendirme denemeleri ve videolar takip etti. Ardından bir kitapçık etrafında toplanan bir performance fikri gelişti.

Eğer bu  kulağa tamamen absürd gelen dizelerin oluşumunda bir mantık aramak gerekiyorsa, o da onların hesaplı ve kesin bir tutarsızlıklarıdır. Gündelik yaşamın sınırlarını zorlayan  şiddet içeren, kriminalistik olaylar, politik söylemler, reklamlar v.s. medyanın kullandığı kalıplaşmış, tutarsız bir dil aracılığıyla gene topluma yoğun bir biçimde geri dönüyor. Toplum ise, sunulandan soyutlanamayıp, giderek onu “doğal” veya “kaçınılmaz” olarak algılıyor, belki de üstleniyor. Bu dile (ve de kontrölden çıkmış gibi gelişen gündelik olaylara) o denli alışmışız ki, sanatçı gözünden bunun karşılığını bulmak, onu ancak altüst etmeye götürüyor. Ben onları bu yüzden parçaladım. Ardından yeniden buluşmalarına yardımcı oldum, bazen de aralarında uzlaşmaya zorladım. İçlerinde dayanılmaz gerçeklikler barındırırlarken, yer, zaman, mekandan arındırılmış olmaları nedeniyle onlara mesafeliler. Artık bir medya esaretinden bağımsız ve özgürler.

Sanatçı olarak ilgilendiğim nokta, yapılan müdahale sonunda yeni bir bağlama soktuğum, mental sınırlarımızı aralıksız zorlayan bir medya dilinin başka bir şeye dönüşmesi. Bu şey kesinlikle bir iğneleme, dadaist bir provakasyon, bir karikatürize etme çabası değil. Belki de içinde buluduğumuz parçalama, parçalanmışlık duygusuna yanıt arayan bir “anti-şiir”.

Yoksa burada gülünecek hiçbir şey yok!

Coşkun Demirok, Ankara 04.03.2022

Frotaj Tekniği

aktif yaşam
kırpıntı gerçekler
okuyan: coskun demirok

“dil gerçek ve gerçekdışı, mantıklı ve mantıksız olan arasında karar verebilmek için elimizdeki tek enstrümandır”
Gottlob Frege

“sözümüz olsaydı, dilimiz olsaydı, silahlara gereksinim duymazdık”
Ingeborg Bachmann


dili parça(lan)mak

Kullandığım tek bir kelime, tek bir cümle bana ait değil bu şiirimsi oluşumlarda. Alışılagelmiş anlamda şiir değiller; gazete haberlerinden tesadüfi bir yöntemle kırptığım ve yeniden birleştirdiğim absürd oluşumlar.

Bir zamandır bunu yapma arzusunu, hatta gereğini duyuyordum. Kafamda belli bir konsept yoktu işin başında. Sanırım, resim çalışmalarımda uyguladığım bir yöntem olan “resmi kendi kendini oluşturmasına bırakmak, sanatçının müdahalesini olabildiğince sınırlamak” fikrini şiir olgusuna da uyarlamak istedim bilinçli veya bilinçsiz. Duygusallıktan arınmış, “kendiliğinden” oluşan, zamanını yakalamaya çalışan bir şiir yazma yöntemiydi belki de henüz kafamda adını vermediğim ilk fikir. Spontan olarak işe giriştim ve bir süre sonra çalışmanın bir bütünlük kazandığını sezinledim. Bunun yanısıra metinlere eşlik edecek görseller hazırlamağa başladım. Bunu onları seslendirme denemeleri ve videolar takip etti. Ardından bir kitapçık etrafında toplanan bir performance fikri gelişti.

Eğer bu  kulağa tamamen absürd gelen dizelerin oluşumunda bir mantık aramak gerekiyorsa, o da onların hesaplı ve kesin bir tutarsızlıklarıdır. Gündelik yaşamın sınırlarını zorlayan  şiddet içeren, kriminalistik olaylar, politik söylemler, reklamlar v.s. medyanın kullandığı kalıplaşmış, tutarsız bir dil aracılığıyla gene topluma yoğun bir biçimde geri dönüyor. Toplum ise, sunulandan soyutlanamayıp, giderek onu “doğal” veya “kaçınılmaz” olarak algılıyor, belki de üstleniyor. Bu dile (ve de kontrölden çıkmış gibi gelişen gündelik olaylara) o denli alışmışız ki, sanatçı gözünden bunun karşılığını bulmak, onu ancak altüst etmeye götürüyor. Ben onları bu yüzden parçaladım. Ardından yeniden buluşmalarına yardımcı oldum, bazen de aralarında uzlaşmaya zorladım. İçlerinde dayanılmaz gerçeklikler barındırırlarken, yer, zaman, mekandan arındırılmış olmaları nedeniyle onlara mesafeliler. Artık bir medya esaretinden bağımsız ve özgürler.

Sanatçı olarak ilgilendiğim nokta, yapılan müdahale sonunda yeni bir bağlama soktuğum, mental sınırlarımızı aralıksız zorlayan bir medya dilinin başka bir şeye dönüşmesi. Bu şey kesinlikle bir iğneleme, dadaist bir provakasyon, bir karikatürize etme çabası değil. Belki de içinde buluduğumuz parçalama, parçalanmışlık duygusuna yanıt arayan bir “anti-şiir”.

Yoksa burada gülünecek hiçbir şey yok!

Coşkun Demirok, Ankara 04.03.2022

Ben Aşığım

aktif yaşam
kırpıntı gerçekler
okuyan: ahmet güven

“dil gerçek ve gerçekdışı, mantıklı ve mantıksız olan arasında karar verebilmek için elimizdeki tek enstrümandır”
Gottlob Frege

“sözümüz olsaydı, dilimiz olsaydı, silahlara gereksinim duymazdık”
Ingeborg Bachmann


dili parça(lan)mak

Kullandığım tek bir kelime, tek bir cümle bana ait değil bu şiirimsi oluşumlarda. Alışılagelmiş anlamda şiir değiller; gazete haberlerinden tesadüfi bir yöntemle kırptığım ve yeniden birleştirdiğim absürd oluşumlar.

Bir zamandır bunu yapma arzusunu, hatta gereğini duyuyordum. Kafamda belli bir konsept yoktu işin başında. Sanırım, resim çalışmalarımda uyguladığım bir yöntem olan “resmi kendi kendini oluşturmasına bırakmak, sanatçının müdahalesini olabildiğince sınırlamak” fikrini şiir olgusuna da uyarlamak istedim bilinçli veya bilinçsiz. Duygusallıktan arınmış, “kendiliğinden” oluşan, zamanını yakalamaya çalışan bir şiir yazma yöntemiydi belki de henüz kafamda adını vermediğim ilk fikir. Spontan olarak işe giriştim ve bir süre sonra çalışmanın bir bütünlük kazandığını sezinledim. Bunun yanısıra metinlere eşlik edecek görseller hazırlamağa başladım. Bunu onları seslendirme denemeleri ve videolar takip etti. Ardından bir kitapçık etrafında toplanan bir performance fikri gelişti.

Eğer bu  kulağa tamamen absürd gelen dizelerin oluşumunda bir mantık aramak gerekiyorsa, o da onların hesaplı ve kesin bir tutarsızlıklarıdır. Gündelik yaşamın sınırlarını zorlayan  şiddet içeren, kriminalistik olaylar, politik söylemler, reklamlar v.s. medyanın kullandığı kalıplaşmış, tutarsız bir dil aracılığıyla gene topluma yoğun bir biçimde geri dönüyor. Toplum ise, sunulandan soyutlanamayıp, giderek onu “doğal” veya “kaçınılmaz” olarak algılıyor, belki de üstleniyor. Bu dile (ve de kontrölden çıkmış gibi gelişen gündelik olaylara) o denli alışmışız ki, sanatçı gözünden bunun karşılığını bulmak, onu ancak altüst etmeye götürüyor. Ben onları bu yüzden parçaladım. Ardından yeniden buluşmalarına yardımcı oldum, bazen de aralarında uzlaşmaya zorladım. İçlerinde dayanılmaz gerçeklikler barındırırlarken, yer, zaman, mekandan arındırılmış olmaları nedeniyle onlara mesafeliler. Artık bir medya esaretinden bağımsız ve özgürler.

Sanatçı olarak ilgilendiğim nokta, yapılan müdahale sonunda yeni bir bağlama soktuğum, mental sınırlarımızı aralıksız zorlayan bir medya dilinin başka bir şeye dönüşmesi. Bu şey kesinlikle bir iğneleme, dadaist bir provakasyon, bir karikatürize etme çabası değil. Belki de içinde buluduğumuz parçalama, parçalanmışlık duygusuna yanıt arayan bir “anti-şiir”.

Yoksa burada gülünecek hiçbir şey yok!

Coşkun Demirok, Ankara 04.03.2022

Yerinizi Şimdiden

aktif yaşam
kırpıntı gerçekler
okuyan: asli sunman kutluay


“dil gerçek ve gerçekdışı, mantıklı ve mantıksız olan arasında karar verebilmek için elimizdeki tek enstrümandır”
Gottlob Frege

“sözümüz olsaydı, dilimiz olsaydı, silahlara gereksinim duymazdık”
Ingeborg Bachmann


dili parça(lan)mak

Kullandığım tek bir kelime, tek bir cümle bana ait değil bu şiirimsi oluşumlarda. Alışılagelmiş anlamda şiir değiller; gazete haberlerinden tesadüfi bir yöntemle kırptığım ve yeniden birleştirdiğim absürd oluşumlar.

Bir zamandır bunu yapma arzusunu, hatta gereğini duyuyordum. Kafamda belli bir konsept yoktu işin başında. Sanırım, resim çalışmalarımda uyguladığım bir yöntem olan “resmi kendi kendini oluşturmasına bırakmak, sanatçının müdahalesini olabildiğince sınırlamak” fikrini şiir olgusuna da uyarlamak istedim bilinçli veya bilinçsiz. Duygusallıktan arınmış, “kendiliğinden” oluşan, zamanını yakalamaya çalışan bir şiir yazma yöntemiydi belki de henüz kafamda adını vermediğim ilk fikir. Spontan olarak işe giriştim ve bir süre sonra çalışmanın bir bütünlük kazandığını sezinledim. Bunun yanısıra metinlere eşlik edecek görseller hazırlamağa başladım. Bunu onları seslendirme denemeleri ve videolar takip etti. Ardından bir kitapçık etrafında toplanan bir performance fikri gelişti.

Eğer bu  kulağa tamamen absürd gelen dizelerin oluşumunda bir mantık aramak gerekiyorsa, o da onların hesaplı ve kesin bir tutarsızlıklarıdır. Gündelik yaşamın sınırlarını zorlayan  şiddet içeren, kriminalistik olaylar, politik söylemler, reklamlar v.s. medyanın kullandığı kalıplaşmış, tutarsız bir dil aracılığıyla gene topluma yoğun bir biçimde geri dönüyor. Toplum ise, sunulandan soyutlanamayıp, giderek onu “doğal” veya “kaçınılmaz” olarak algılıyor, belki de üstleniyor. Bu dile (ve de kontrölden çıkmış gibi gelişen gündelik olaylara) o denli alışmışız ki, sanatçı gözünden bunun karşılığını bulmak, onu ancak altüst etmeye götürüyor. Ben onları bu yüzden parçaladım. Ardından yeniden buluşmalarına yardımcı oldum, bazen de aralarında uzlaşmaya zorladım. İçlerinde dayanılmaz gerçeklikler barındırırlarken, yer, zaman, mekandan arındırılmış olmaları nedeniyle onlara mesafeliler. Artık bir medya esaretinden bağımsız ve özgürler.

Sanatçı olarak ilgilendiğim nokta, yapılan müdahale sonunda yeni bir bağlama soktuğum, mental sınırlarımızı aralıksız zorlayan bir medya dilinin başka bir şeye dönüşmesi. Bu şey kesinlikle bir iğneleme, dadaist bir provakasyon, bir karikatürize etme çabası değil. Belki de içinde buluduğumuz parçalama, parçalanmışlık duygusuna yanıt arayan bir “anti-şiir”.

Yoksa burada gülünecek hiçbir şey yok!

Coşkun Demirok, Ankara 04.03.2022

Altın Ayı

Perform Sep 22 Part 08 (stepping carefully)

video sound for an exhibition in NUE galeri in Ankara_2023

as far as one goes

for Co:Co (Valentines piece)

Jettison

created as an exhibition background piece. it could be also seen as a birthday present for myself..

la 73e année marche

Sliding - 02.06.23, 22.01

a piece for the group Installation „imbroglio/karışık işler“ at 5533 Istanbul

imbroglio_02(Istanbul).m4a

background music for the show "typo" at the "garage"/Ankara

After The Hard Rain - 02.06.24, 13.14

"Bir Gerceklik Dünyası" (A World of Reality) is my second booklet after "Aktif Yasam" (Active Life). I used the same approach that I employed in the first booklet with newspaper reports. This time, it also involves poem-like constellations that are composed more or less from randomly selected sentences from Turkish art magazines, written by "art writers or curators." In most cases, they appear artificial and clichéd. I have taken them out of context and reassembled them. I think they have become more tolerable this way.

Küratör ve Kuaför

Kolektif Hafiza

Ziyafet

Artist, Architect, born in Ankara, living since 1971 in Düsseldorf

Coskun Demirok

Popular tracks