Nabz

Hadese

Partab

Romane Moztareb

به دنبالِ لیوا‌ن های نیمه پر بودیم که
تمومِ ظرف‌های زندگی شکست
یاد ندارم چندمین بار بود می‌مُردیم
دوباره زنده می‌شدیم با حسِ تیره‌تر
جنسِ ما اگزمایِ پوستِ اجتماعی بود
که شب‌هاش نمی‌رسید به سپیده‌دم
کتاب‌ها که چاپ می‌شد داستا‌نهای ما بودند
از ما بی‌شمار قصه می‌شه کشف
ماجرای بچه‌های کوچه‌های فقر
ماجرای کوره های درد
ماجرای گناهکار ماجرای شرم
ماجرای شورش‌های شهر
ماجرای خفه شو به سویه‌های شک
ماجرایِ دروغینِ خوبه حالِ من
که نتیجه‌ی غرورِ کمک نمی‌خوام بود
آزمایش می‌شدیم تو لوله‌های تنگ
تمومِ اون شیرها که می‌نوشیدیم تله بود
لبِ جوب
ما بودیم
آب نبود، عمرِ بی‌کَله بود
که ندیدیم چطور می‌گذشت
دور تا دورِ مغزمون نرده بود
هم منظره‌ی پنجره غروب
هم پنجره‌ی منظره غروب
تاریخ تاریکی واسمون به ارث گذاشت
که ریشه دَوونده بود تا تهِ وجود

من بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها
دیوار ایستاده بود
محکوم کردنم همسایه‌هام
دیوار ایستاده بود
یه جوری مشت کوبید زیرِ چونه‌م
دستهای زمختِ گذشته‌ی پریشونم
که بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها

لحظه‌ها که بی‌ثباتن
همه رفتگان و موندگان کیش و ماتَن
بینِ راهی های وسط باز انگل‌ها بودند
استرسِ فردا به ما راهِ دیو رو باز کرد
اونی که رفته بود رو غربتِ غرب
اون که مونده بود رو کُشت تهمتِ شرق
این جدالِ بی‌پایانِ ما
یه لایه دیگه رو برد
مگه هستیمون چند تا لایه داشت؟
عدالت، امید
واژه های شوم
همون خالی بکن های زیرِ پایِ آرزو
مُدرنیته رسید با مسجدهای شیک‌تر
کُهنگی و سنت با لباس خوب
فریب می‌رقصید با دامنِ کوتاه
جلو صورتهای لاغرِ تودار
حتی اگه فکری هم با باد می‌اومد
تفکر رد می‌شد از باورِ سوراخ
خدا داشت تلویزیون نگاه می‌کرد و مادرم دعا
خدا داشت واسه خودش چای دم می‌کرد و مادرم دعا
زمان رو گم کردم ساعتم رو باهاش
من همون نویسنده‌ی ساغرم کجاست
چنگ کشیدم به زیرل خاک‌های بودنم و کَندم ریشه و ساقه رو با جاش

من بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها
دیوار ایستاده بود
محکوم کردنم همسایه‌هام
دیوار ایستاده بود
یه جوری مشت کوبید زیرِ چونه‌م
دستهای زمختِ گذشته‌ی پریشونم
که بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها

من بچه‌ی سرخِ همون دوزخ‌ام
که پای بهشتِ آینده‌م تو برزخ گیره
کِش می‌آم تو جدلِ روح و تنم
وقتی چشمام می‌مونن و صورتم می‌ره
واسه خودم دلم نمی‌سوزه ولی بهش حق می‌دم
که واسه دلداریش بهم شک می‌کرد
آروم می‌گفتم چیزی نیست بیخیال
بعل می‌کردمش و می‌شدم زخمی‌تر
کودکِ ناخلفِ آرامش با خیال
که نمی‌دن بهش آرامش واهیات
دهنم یه چاهِ عمیقه به دل شب و این گنجِ مدفون شده پالایشگاه می‌خواد
تندرو ام عینِ دلنوشته‌ها
مثلِ حسِ قصه‌هام که دل‌ها می‌شنیدنش
صدای توی سر کُشت ما رو ولی من جنازم رو دنبال خودم می کشیدمش
نوکیسه‌ها با الفاظ و تیپِ نوگرا
می‌اومدن ولی بودن بلغورِ کُهنه‌ها
دادم ترجیح چروکِ واقعیت رو به اُتو کشیده‌های روی فیگورِ دروغ
اتفاقم افتاد بیرونِ وقوع با کُلی نیروی بروز تو انتها که می‌پوسه شروع
منم همون دیوونه کُنون
بی‌‌وطنِ بی‌مرز
بی‌خط
ایستاده بیرونِ جنون

من بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها
دیوار ایستاده بود
من بیرون زدم از دیوارِ سایه‌ها

Bi Khat

"یک از دور می‌شه نزدیک
من نزدیک به واپسین دم
بازدم
به پشت افتادم می‌غلطم به پهلو
آهای
من راهِ آخرین‌ام
می‌بینم شده گُم
از پشتِ پلکِ خونیم
بالا می‌آرم
دست‌های استخونیم
هی
من اینجام
باید من رو ببینی
کجایِ طوفان‌های نقطه کوری؟
خاطرِت نیست؟
رشدت دادم
داد زدم هر دفعه گوش‌های کَرِت من رو
کُشتن باز هم
نجات
نجات
نجات
نجات"

بیابون
پُرِ کاکتوس
یک منطقِ زِبری باهام بود
با خشونت
بی‌ظرافت
زُمُختی نقابِ نِگام بود
لطافت یه خطر بوده واسه من یکی
لِه کردم هر گُلی که سرِ رام بود
ابرازِ نرمِ حس و رو بودنش
واسم نقطه‌ی ضعفِ رُمان بود
هیچی پیش نرفت اونطوری که پیش‌بینی می‌شد و پهنه‌ی آسمونِ نیلی‌شون هم
تا به دست من می‌خورد قیری می‌شد
هرجا روی خوش نشونِ این روزگار می دادم
دستِ بی‌مهرش سیلی می‌شد
دل رو پرت می‌کردم هرجا درگیری می‌گفت
"چون به قدِ کافی نمی‌ارزی، از اونایی که همیشه غمگینی بیخود"
من به دنبالِ شریکِ جُرم بودم
شریکِ زندگی و لبخند به چه کار؟
مفرد ایستادم تو اوجِ سکوت
زوری پر کردنِ غم و لحظه‌ام به چه کار؟
روحِ ملیح که تاب نمی‌آره
دست خالی بدونِ طعمه رفتن به شکار
مُرده‌ی متحرک تابوت نمی‌خواد
دیگه چاله کندن به چه کار؟
بیابون
پُرِ کاکتوس
یک منطقِ زِبری باهام بود
تو خروشم
از دور یه صدایی خورد زیرِ گوشم

نجات
نجات
نجات
نجات

رسیدم به کودکی به حالتِ ضعف
سر بالا کرد نگاه به قامتِ من گفت:
"خیلی وقته با هم بازی نکردیما
دلم گرفت انقدر جایی نرفتیم
اینجا خشکه درخت‌هاش تیزَن دیدی؟
گل نمی‌دن انگار مریضَن
چند باری دست زدم
بُرید انگشتهام
خون اومد
شُستم
دستهام تمیزَن"
پُک زدم به سیگارم دیدم دود از دهنِ اون می‌آد بیرون
پاک گیج شدم
جایِ کتک بود روی تمومِ تنِش
"اوه انگار قراره که باز دیر کنی"
"اون دفعه پیش که قایم باشک بازی کردیم
انقدر خوب قایم شدم پیدام نکردی
چرا تا حالا ندادی من رو نشونِ کسی؟
آخه حوصله‌ام سر می‌ره بدونِ رَفیق"
وسطِ این برهوت این بچه کی بود که من رو می شناخت فراتر از مرزِ دیروز؟
اون من رو رها
یا من اون رو وِل
کرده که شدیم سرگردون و لِه؟
"می‌آی ببینی که نقاشیت رو خوب کشیدم؟
واسه اون باره که گفتی جای دور نمی‌رم"
ببین بچه من سالهاست جاری از دردم
"خب منم خیلی وقته بازی نکردم"
تا اومدم داد بزنم رنگش پرید
افتاد رو زمین و نفسش رفت
گُر گرفت وجودم از شعله‌ی گناه و دَویدم به طرفش و بدنش سرد
چطو پاک کنم دست آلوده به خون رو تو این شرِ وجود با سردرِ شوم؟
بد ریختم پائین وقتی که دیدم
گردنبندِ من گردنش بود

یک دو سه چهار پنج
"احیا نشد"

یک دو سه چهار پنج
"احیا نشد"

یک دو سه چهار پنج
"احیا نشد"

یک دو سه چهار پنج
"احیا نشد"

Koodak Ft. Noora

با کِشی و قوصی ظریف
می رقصید پیشِ چشمم
قلبم سینه‌ام رو شکافت
فهمیدم چیه دلبر
بیرون زدم از غار
مصلوبِ شروعِ قمار
افتادم توی چشماش
دروازه‌های خمار
دست رو نشون داد قلب رو ربود
پا رو تکون داد مغز رو ربود
چاله‌ی نافِش خورد منطقم رو
بند به بندِ من رو ربود
بهم گفت که "ازم شعر نمی‌گی؟"
گفتم از شعر که شعر نمی‌گن
خندید گفت "رنگت پریده"
گفتم فوت کنی زنده می‌شم
آروم با کمر یه چرخی زد
برگشت دید نگام یه ور دیگه‌ست
فهمید حسِ گناه می‌خوردَم
گفت "طفلکی رو ببین چه ترسیده‌ست"
تاب داد موهاش رو
گفت "کی گفته لذت نبری؟ زندگی نمی‌ارزه به در به دری، اصلاً کی گفته نازم رو کم بخری؟"
گفتم یادم نیست
مالِ قدیمه
دلیل همینه که حالِ من اینه
انگاری لطافت رشدم نمی‌ده
علتِ احساسِ لالِ من اینه
"یعنی حرفات گوش نمی‌خوان؟ آوازه‌ش توی شهرها پیچیده، هوا سردتر میشه‌ها، یعنی گرمای آغوش نمی‌خوای؟"
حرف زد
ریخت ترسم
بهم دستبرد زد در رفت
من آواره توی شهرِش
اون آوازِ نابِ مقصد

رسیدیم به یه باغ پیشِ ابرها
به درخت‌هاش تاب زیر مهتاب
با گروهِ کُری از جیرجیرک‌ها
که یه کلبه‌ی چوبیِ بی‌رمق داشت
نشست رو تاب گفت "هُلَم می‌دی؟"
بدونِ هیچ حرفی هُلِش دادم
موهاش حرکت می‌کرد عکسِ جهتش
با موهاش یادِ خودم افتادم
رفتم به طرفِ هیزُم با تبر
نمی‌ساختش مغزم با تنم
گفت "خوشم می‌آد کم حرفیا، به نظرت من گنج‌ام یا خطر؟"
کُلی کُنده چوب شکستم
حس می‌شد جای خالیِ تردید
از پشت بازوم رو لمس
گفت "به قدِ کافی شکستی"
سکوت شد
آتیشِ کلبه رو به راه کردم
از آینه‌ی صد تیکه‌ی روی طاقچه
از صد تا جهان نگاش کردم
گاردم افتاد
تو آرامشِ زن بودنش کُلِ داد و فریادم افتاد
جانم افتاد
اعتراضِ سازم افتاد
"تموم کن این نگرانی"
نوازشم کرد گفت "در امانی"
تا اومدم جمله‌ی بعد رو بگم
بوسه رو لبهای خامم افتاد
در هم تنیدن تنهامون
سکوت بود و نفس‌هامون
بعدِ باز شدنِ درِ قفسِ لذت
گوشم رفت روی نُتِ قلبش
گفت "حالا بگو آرزوت چیه"
گفتم اینجا زمان شه متوقف
خندید
بشکن زد
بعدش جهان نبود متحرک

"بلند شو، بلند شو بلند شو
تکون بخور
خجالت بکش
خجالت بکش
عشق که بره تو نیست
پاشو
پاشو برو بیرون
دل بکن
دل بکن
پاشو برو بیرون
دل بکن
خجالت بکش
بهش دست نزن
به درد نخور
برو بیرون"

Aghoush Pt1

"برمی‌گردیم، با شنونده‌ی بعدی صحبت می‌کنیم
سلام
بگید که از کجا تماس می‌گیرید."

تماسم از دلِ فتنه‌ست
از زمان که من رو طی کرد
خط انداخت رو این پیکر
یه خلافم پُرِ پیگرد
فشار تا حدی می‌ده سیقل
آیا باقیش نمی‌آره نکبت؟
حتی انگشت به دهنِ حیرت که
کی اومد؟
کِی موند؟
کِی بود؟
کِی رفت؟
هر دفعه بیرون می زنم از جلدم یه هیکل با تهدید ایستاده بین‌ام
یه جوری با تحقیر نگام می‌کنه که تنگ می‌شه کُلِ کشور
توی حالتی مث هیپنوتیزم می‌رم و عرق می‌باره به کُلِ چهره‌ام
یک لحظه ببخشید
چیه پای تلفن‌ام باش توی تُنگت فعلاً
من فاصله ها رو می بلعم
تنهایی از تنهایی می‌ترسم
دائماً رادیوم روشنه چون
از صدای تویِ سرم می‌لرزم
می‌خوام در برم از قصه‌ی سرزنش
به صدای خانمِ قصه‌گو می‌چسبم
سِر
چند ساعت روی صندلی بی‌حرکت
دیو می‌گه هرچی هستم غلطه
شادی و رقصم غلطه
زبونش خشک و طلبکاره
بهم میگه زبون و حرفم غلطه
غلط غلط غلط غلطه
بدنم تب توی سر جهنم
گوشم افتاده گوشه‌ی رینگ
دره‌ی قلبم دَرَکه

جلو هر قدمم دورِ هر حس
کشیده خطِ قرمز
یه روز شکلِ پدر
یه روز پدربزرگ
یه روز جَدمه با یه نقاب
یه روز لای خط‌های کتاب

انگاری کُلِ وجودش کینه‌ست
من پُرِ نقصم اون بی‌نقص
پُرِ دست و پاست من بی‌دست
آس و پاس و بی‌کس
روحم حکمِ تقضیه‌اشه
نصفشو خورده
پیِ بقیه‌اشه
من کُلِ آپارتمان رو آتیش می‌کشم
تا بلکه بسوزه ریشه‌اش
مایوسم
مایوسم
مگه غلامِ حلقه به گوشم؟
کی چی من رو اینطوری مجبور کرد
تا از هر چیزی که دوست دارم دور شم؟
دیدی گاهی کابوس می بینی، که باید در بری هر طوری هست
می‌خوای داد بزنی و در نمی‌آد کلمه‌ات؟
توی بیداریم اینطور فلج‌ام
وای الاناست ظاهر بشه
ماه وقتی که حاضر می شه
راهِ آسمون کامل می‌شه
ایا این جادو باطل می‌شه؟
همسایه پائینی‌ها دلخورن
پائین می ره صدای دلهره‌ام
باید ماهی‌ام رو از تنگ دربیارم
زیرِ تختم قایمش کنم

جلو هر قدمم دورِ هر حس
کشیده خطِ قرمز
یه روز شکلِ پدر
یه روز پدربزرگ
یه روز جَدمه با یه نقاب
یه روز لای خط‌های کتاب

Tamas

زنجیرِ هنجار هنوزم چفتِ مچِ پام بود و من پائینی می‌رفتم و قبله پشت بام بود
می‌مُردم قدِ همه خدایانِ تاریخ
چه جمله‌ها که تو سوگِ سقطِ نقطه‌هام بود
زدم بیرون و پشت سرم موند شهرِ من به جا
پُرِ حفره‌هایی که بود جایِ قتلِ خنده‌ها
ترس بود و تردید
قرض بود و تهدید
زمان خشک می‌شد توی شک به لحظه‌ها
امید تو قحطی مُرد از فرطِ گشنگی
همه خط
من یکی، مونده پشتم رد نقطه‌چین
گرسنگی می‌گفت یالا خودتون رو هُل بدین
سفره‌ها می‌سوختن زیرِ داغیِ سُربِ دین
می‌گفتن : ول کنین این خود آزارِ نکته‌بین که جلو همه منطق‌هامون گذاشته یه خب که چی
تهفه نیست که نه
هنوز معلوم نیست که داره ذوقِ چی
مُرده از درون
زندگی با شوقِ چی؟
من که واسه‌ی رسیدن نمی‌رفتم احمق ها
من از دستِ نرسیدن‌هام فرار بودم
شما عشق می‌ورزیدین به پالون و قاطر
من سوار بودم اگه هم قطار بودم
اگه پائیز رفیقِ اشک های چَشمم نبود
زمستون علتِ یخِ قلبم نبود
اگه تابستون پوستِ منو نکَنده بود
چه می‌دونین؟
شاید من بهار بودم

بزرگراهِ متروک
بی‌چراغ، ساکت
پشتِ سرم یه کوه از ماشین‌ها و اسکلت
دو طرفم دره
بدونِ گارد ریل
دو طرف سقوط بود و تک و تنها می‌خوردم تلو
زنجیرها به پام
گردنم جدا بود اگه می‌شدم ولو
می‌ساختن تخریب‌ها به جام
افقم گم شد تو مِه
می‌خوردم تلو
زنجیرها به پام
گردنم جدا بود اگه می‌شدم ولو
می‌ساختن تخریب‌ها به جام
افقم گم شد تو مِه
می‌خوردم تلو

پوستِ لبم خشک بود
می‌کَندمش خونِ کُلِ تاریخچه‌ام می‌پاچید بیرون
خاطره چی بود؟
وقتی خشکسالی به درونت حمله کرد
چی رو می‌کاری بیرون ها؟
یک جهان از تراژدی سُر می‌خورد از گودیِ پایِ چشمم به طرفِ گودالِ گونه‌ام و چاله چوله های صورتم و تهنشین می‌شد توی کُدورتم
آه زندگی رفوزت‌ام
کرکس‌های نفرینِ منحوس بالا سرم می‌پلکیدن
تو ارتفاع
در انتظارِ مرگ
گیجِ رسیدن
یک دنیا توی سینه‌ام لونه داشت
یک جهان کشته می‌دادم اگه می‌ترکیدم
هر دستم شروع کرد به لرز کردن
توی محدوده‌ی رعشه از ترس‌های مرد افکن
برخوردم به یه دست خط
نوشته بود دری پیدا نمی‌کنی تو مسیرِ در رفتن
حسِ توی بد خطیش خشکوندم و سردم کرد
چی کشیده تو خطِ خاطراتِ بدمصب
نقشه ریخته بود؟
یا نقشه ریخته بودن روش؟
شاید اصلاً پریده بود پائین با خیالِ برگشتن
مبهوت و مات بدونِ ایده
انتهای برگه نوشته بود می‌خوام برگردم
پشت کاغذ نوشته بود که خورشید مُرده
سرم رو بالا کردم ماه بهم لبخند زد

بزرگراهِ متروک
بی‌چراغ، ساکت
پشتِ سرم یه کوه از ماشین‌ها و اسکلت
دو طرفم دره
بدونِ گارد ریل
دو طرف سقوط بود و تک و تنها می‌خوردم تلو
زنجیرها به پام
گردنم جدا بود اگه می‌شدم ولو
می‌ساختن تخریب‌ها به جام
افقم گم شد تو مِه
می‌خوردم تلو
زنجیرها به پام
گردنم جدا بود اگه می‌شدم ولو
می‌ساختن تخریب‌ها به جام
افقم گم شد تو مِه
می‌خوردم تلو

BozorgRahe Matrouk

[بخش اول]
شدم از لبه رد بیرون زدم از تهِ خط
گذشتم از تنِ شب
نبود هیچوقت صف بَره من
گفتم نمی‌شه رفت بی‌حس
پژواکِ صدام قهقهه زد
پهنه‌ی پوک پراکنده شد
موج برد اکثریت رو
هیچ پلکید دم‌پرِ من
مایی نبود من پاش بریزم
جایی نبود سرانجام بگیرم
نه امکانِ زندگی هست
نه دلم میخواد که الان بمیرم
رنگی بالاتر از سیاهی که نیست
چنگ می‌کشم رنگ‌هام بریزن
ترجیح می‌دم با دردهام بمیرم
تا به انتطارِ درمان بشینم
نقاشی رو حل کن
یه کم ریاضی بکش 
سیمِ آخر رو قطع
یه کم خیالی بچش
توو هیچ دسته‌ای نشدم جا
چون گفتم ندارم نیازی به اسم
هرچی از قدسیت می‌تابید گره
از بدنم می‌بارید زِره
بیارید طلسم
که من ضربه‌ی ضدِ ضربه‌هام
جلو می‌زنم از ریلِ ردِ پام
میگن توو انکار شادیه من زدم قیدِ خنده‌هام
تعیین نکرد شرایط راهم
نمی‌بندن سلایق پام
هوای تازه نمیاد از این درهای باز
توی اضطرابِ نمایِ باز


[همخوان]
از توو سیاه‌چاله
دَرنده و پاره
تو ابعادی تازه
بی‌سازش ساختم چاره
از توو سیاه‌چاله 
آزاد شد ادامه
یه نزاعِ بی‌انتها
یه نبردِ بی‌افتخار
از توو سیاه‌چاله
دَرنده و پاره
تو ابعادی تازه
بی‌سازش ساختم چاره
از توو سیاه‌چاله
از توو سیاه‌چاله


[بخش دوم]
همیشه می‌لنگه یه جای کار
چون هزارتا چون جلو چرای ماست
ما صدای طبقه‌مون میشیم؟
یا طبقه‌مون صدای ما؟
گردن‌ها شدن نثارِ دار
تنگه حلقه اطرافِ گلایه‌ها
من وزش‌ام سلاحِ باد
چون هیچکی نایستاد کنارِ ما جز
یه روز مسلم یه روز ملحد
یه روز مبارز یه روز مهره
یه روز گلاب یه روز کوکتل
یه روز مقابل یه روز مخلص
بستگی داره کجا بماسه بیشتر
یه روز مراقب یه روز مشکل
من رنگ همه‌ی اینها رو دیدم
یه روز آبن یه روز شعله
اینا همیشه پیِ رهبر‌َن
یه روز فردَن یه روز انترِ سلطنت
می‌رن و برمیگردن هربار
جَلدَن کفترِ منطقه‌ان
نبودن هیچوقت رو صندلی عقب
عوام‌ فریب‌های برتری طلب
صُلحن با اسانسِ ترور
کمک با معنای من قوی‌ترم
گفتی بندازن لوح رو بِت چند؟
طوطی‌های مزد و قیمت
هنوز هم دنبالِ کلید میگردی
من به خودم گفتم قفل رو بشکن
هنرِ شما اونجایی مُرد که تبدیل شدید به یه سرباز تا خشتک
ترجیحمه قهرِ با عزت
با خدا، شیطان، بُت یا کشور


[بخش سوم]
توو سیاه‌چاله‌ام
منظم‌تربن هرج و مرجِ خارجِ منظومه
روبرومه
هر بُعدی که از من دوره
همیشه پیِ شناخت بودم
نه تو جهانی که شایعه مرسومه
محاسبه محبوبه
خیلی جاها ریختم فرو
نموندم نشم ساکنِ مخروبه
نکردم قبول هرکسی ساکته مجبوره
تایید واسه اونه که توی دایره محدوده
پاره کردم حد
توی جَوی که بودن همه معلق
نکشیدم دست از جایی که جاذبه مغروره
توو سیاه‌چاله‌ام
اونجا که حتی نور گیره
نونِ فعلِ نبود می‌ره
دیر زوده و زود دیره
خطِ صافِ ایستادنم
به خطِ مرگم عمود میشه
بی‌زمانی، به هر لحظه زور میگه
دیگه می فهمی خوب دیوِت
بودم قبلشون
می‌مونم حتی سالها بعدِ مرگِ این حرومی‌ها
با انبوهِ کلمه‌ها می‌کنم غرقتون
پفیوز تونستی دَووم بیار
که من احضار می‌کنم جَوونی‌هام
هم بیرونت میمیره هم درونی‌هات
طوریکه خودت سیخ صاف سر جات وایسی
جلوتر برن کتونی‌هات
من رشد کردم توو این خُرده فرهنگ و دشمن با اونا که دوره گردَن
من صحنه نمی‌خوام که شعله‌ور شم
نه تقدیر میخوام نه شوقِ پرچم
دِ تفسیر نمیخواد لخته لفظَم
و انفجار خوابیده پشتِ هر خط 
جلو "جماعتِ فَک‌های شُل"
هیچ نیازی نیست که نقطه‌زن شم
توی خلوتت منم اون جغدِ شومِ بد یُمن
روزها مرگم و شب تولد
ترکیبی از ایده و فکر و تبحر
با نگاهِ بی‌توقف
جلوم، بی‌اثره فحش و حرف و نقدِ مردم
واسه من داره حق تقدم
هم دوره‌ی وحشی‌ام هم تمدن
هم دوره‌ی جنگ‌ام هم تفکر
نشدم بُت که بتونید بِشکنیدم
غریبه و آشنا هم بهم پریدن
پشتم رو نکردم به عقیده‌م
با وجودِ کم و کاستی
همیشه موندم توی بهترین حد
الهام بخش‌ام حتی اگه بِینمون نسبتی هست
بودم و هستم و خواهم بود
بِیت بیتِ آخره شعر ولی نه

Siah Chaale

[بخش اول]
از پائین شهرِ وجودم
از زبونِ زخمهای زاغه نشینم
از بروزِ بارزِ خشم از داخلِ سینه‌م
دستِ من نیست که متولد نشدم ساده بمیرم
به جنگِ با خورشید میرم 
اینا میخوان یه جا توی سایه بگیرن
زندگی میگیره ازت
حتی هرچی نداده رو
عرف، فرهنگ می‌کِشن هر سمت
باید باز کرد این قلاده رو
می‌بَرَدت سمتِ پائین اون توده‌ای که ندید فراتر رو
ببین چیا چیدن توو این ساختمون
فقط واسه دعوتی از نما نرو
من کُشتم توو مسیر بهانه رو
وقتی دیدم می‌بُرن سرها سر رو
هر موردی اکثریت دیکته می‌کرد
برمیداشتم خلافِ رو
بودن فرساینده‌ست
اونا می‌زنن نباشن
من می‌سازم بکوبم
نمی‌زنم بمونم
من پشتم به هیچ جا نیست گرم 
جهانِ اطراف سردرگمه
نمی‌دونه کدوم وری بده هُلم
تا من نتونه بشه بلند
به قید و بند
نمیره پام
نمی‌افتم حتی بریزه جام
بی‌تکیه‌گام
یه ول شده‌ام
تو خُرد میشی اگه ولت کنن
هی میشه نگام خسته
می‌بینم بگاست لحظه
اوضاع میشه بدتر اگه بذارم تصمیم بگیره به جام صحنه
از شما بی‌مقدارها کندم و وصلم با چهار خط شعر به آینده
جزئیات بوده توو حجاب
وقتشه که بشه این لباس کنده

[همخوان]
می‌شم منتقل
از این حالِ منجمد
می شم منتقل
به فضای مشتعل
جُم نخوری کُشتنت
باید شد بیدار از این خوابِ مُمتنع
می‌شم منتقل
با یه دادِ آزادِ مستقل


[بخش دوم]
من زندگیم با جربزه بود
ظاهر نشدم جلو دوربینِ شما بزدل‌ها
بیخِ گوشم
زیر خونه‌م می‌کُشتن آدم
"میگن وایبِ رنگی نمی‌ده کارش"
آره لوده‌های خُرده پا
میخوابید زیر سفره واسه لقمه‌ها
بلنده شعله‌های رشدِ ما
که میسوزونه چشم و ابروت
نمی‌رسی چه فرم چه تکنیک
چه به گَردِ شعر و مفهوم
زندگیت هم نیست جدی
میمیره هر لحظه بلندگوت
رد میشه هر مود از روت
خنثی‌ای
نه قبولی نه مردود
همیشه زرد و محدود
این هم به زبونِ خودت
موردهای قبولِ دورت
این اصالتی که تومه قراره به نوه نتیجه‌ت هم کمونه کنه
من توو یه راه دیگه‌ام
که رد شم از سالِ پیشم
زبون رو از دهن بنداز بیرون
تویی مزه خوره میزِ حاکمیت
هنوز تاریک‌ام
ولی وایسادم پای معیارهام
بکنید جمعش
شما که سهل‌اید 
من زنده موندم لای شیطان‌هام
روبروی تخریب باید مخرب بود
همتون کور می‌لولید
آب ساکنه مُردید رو می‌مونید
کاش حداقل کُپی‌های خوبی بودید
نشخوار کُنه استفراغِ داغِ رئیس زیرِ سایه‌ی پول
میگیرید لب از لاشه‌ی سود
پسرهای بَده قانعِ خوب
نمی‌کنه چیزی انگیزه‌م رو کور
ترکشَم میخوره نزدیکم و دور
زیربنام رو ساختم محکم
تغییری نمیده اندیشه‌م رو زور
به حرکت درمیاد از پیشم سکون
بکشید شما نتیجه‌ش رو بو
بکَنید چاله
اما هر بار ما باز هم می‌کنیم زخمی‌تر شروع
پلاسیده‌ها
تهِ ظرفِ جهان ماسیده‌ها
نه مهمون‌اید نه اهالیِ ما
این زنجیره پیوسته‌ست 
خفه می‌شید لا توالیِ ما

Enteghal

[بخش اول]
خونه‌ی من نداره بالکن
ولی وقتی رنگ غروب میریزه رو ساختمون
تو توو بالکن ایستادی
دیگه صاحبخونه نیستم
من همیشه مهمونم تا تو میزبانی
نگاهت نمی‌کنم تا ببینمت
ما، چقدر دور میشیم با رسیدنت
خواستم تصویر کنم راهِ بِینمون رو
دیدم که فاصله بیشتر میشه با کشیدنش
یادم نی از دنیا کِی کندم
صدام زدی از توو شلوغی‌هام غیبم زد
گمون نمی‌کردم بیشتر از این بریده شم اما
تیزیِ خواستنت نصفم کرد
شدم دو تا
پلک می‌زنم یکی میشم
پلک میزنم یه چی دیگه‌ام
سومی دَمِ کوتاهِ بینِ این دوئه
و من هنوز نمی‌دونم که آخر به کی میرم
این احساس با نبودن موندگاره
بودنِ دائم تقلیلش میده به وظیفه
بذار اصابتِ دستهامون بمونن تازه
مثلِ برخوردِ اولِ دو تا غریبه
ما که نمی‌کنیم شروعِ ویژه‌ای
چند من و تو مُرده توی تابوتِ هم؟
هر لمسِ دوباره میشه سقوطِ دیگه‌ای
و دوستت خواهم داشت دروغِ دیگه‌ای
پلک می‌زنیم پایداری از دست میره
پلک میزنیم بودنمون عوض میشه
با وجودِ تاری هم هنوز می‌کنم ستایشت
ناخودآگاه تصویرت میشه صاف
نگو فضام رو خم می‌کنه شدتِ گرانشِت
گرفتاره این قصه توو پانتومیم
نباشی هستم
بمونی میرم
عدمِ قطعیتِ این عشقِ کوانتومی
دوستَت دارم
بی‌اینکه بخواهمت
مهر از من دریغ کن


[همخوان]
من رو پوسونده آنچه گذشت
تو کوتاه کن شعاعِ باورت
پوسیدگی رو باید قالش رو کَند
کی فکر می‌کرد که این رمانسِ آخره؟
من رو پوسوند آنچه گذشت
تو کوتاه کن شعاعِ باورت
پوسیدگی رو باید قالش رو کَند
کی فکر می‌کرد که این...

[بخش دوم]
درست جایی که انتظار میریزه فرو
توو این انزوای جمعی دیگه خاطره رو کی میده بروز؟
توی دست بلیطِ طلوع
وقتی که هر دومون میریم به غروب
توو این عصرِ بحران و خفقان که قاتلِ حسه
نبودنت از داشتنت نی جدا
من رسالتی دارم توو این اتاقِ تاریک
نمی‌تونم گیر کنم توی "آه اگه میشد‌ها"
من جدام از رسیدن
تقلا بی‌فایده‌ست
مثلِ دم مرگ و دعاهای آخرِ یه آدمِ بی‌خدا
چه طنزی
بهشتِ تو نیست واسه منِ کافرِ بی‌دعا
اعتماد جایی درونمون مُرد
من گذشته رو کندم با دست پیِ یه دلیل
تو دست زدی به دلِ یه بدیل
ببین چقدر فرق دارن دستهامون
چقدَر دورن نگاه‌هامون وقتی که میخورن به هم گره چشمهامون
ما رو روی یک بومِ مشترک کشیدن
ولی چقدر فرق دارن با همدیگه رنگِ نقش‌هامون
دیدی فرق دارن درد زخم‌هامون؟
که هیچ جاده‌ای نیست بینِ شهرِ حرف‌هامون؟
این افقِ رویدادِ یک عاشقانه‌ست
میمیره با هم نبضِ فردامون
آزادترین سرزمینم اِشغالته و امکانِ رهائیم توو انکارته
نمی‌دونم میشیم شروع یا میگیریم پایان
وقتی پیدا کنه هجوم این حس خاتمه
من یه داستانِ طولانی‌ام منتظرم تا تو بتونی به قدِ یه قصه کوتام کُنی
نباشم هستی
بمونم میری
عدمِ قطعیتِ این عشقِ کوانتومی
دوستم داری
بی‌اینکه بخواهی‌ام
مهر از من دریغ کن

Ofoghe Rouydad

[بخش اول]
می‌کنه حس غلیان
بدون هر هیجان
چکُشه هر ضربان
کوبیده میشه سفت به
روی هر قطب و خزان
رابطه‌ی ذوق و زمام
خارجه از لوح و قرار
یعنی رفتن از امنیِ نقطه‌ی صلح و صفا
معلق رو هوا
یعنی فرق دارن با همدیگه فرم و ادا
یعنی تداخلِ عمدیِ صبح و شب‌ها
تخمی که بشی حقیقت و صوت رو سوار
وسطِ این شُل شدن‌ها
صحبتِ ایستادنِ ما کِی شد خطا؟
بهتره براتون نچسب بمونم چون
فولاد بُر نمیخوره لا بُراده چُدن‌ها
هیچوقت نمی‌گم کَله شد پرواز
نمی‌شه نرم سمتِ حل معما
میشه دیکته بی نقشی درسته
ولی دست بنداز خودت نقشت رو بردار
صدایی که کَند قبرش رو صد بار
باز می‌کنه از دورِ کَله مُشَما
نه دایره میشم نه یه نقطه
میریزم به هم این بازیِ صفحه و پرگار
سَمِ جَو به من نکرد غلبه
همونم که هرگز نزد کپک قلمش
هر کی ایستاد تو طرفِ غلط غلطه
من اونم با هفت پشتِ اون طرف طرفه
که هنوز، لباسهای شرف تنمه
مروارید چیه؟
بیرون ریختنِ دل و روده‌ی همه دروغهای صدف هدفه
خودی و غیرخودی همه‌اش تلفه
قایم نکن ترست رو پُشتت
پیِ ریتم نباش واسه رقصِ درستت
میخوام برم بیرون از ساعتِ همه
تا بفهمم کدوم لحظه درشته
پام رو زمینه، بالاست نِگام
از جایی میام که نبوده زمان به کام
باور دارم هنوز میشه پرید
من این پرنده رو ساختم با نداشته‌هام

[همخوان]
شروع میشه ذوب شدنت
وقتی که آتیشم دور کندت
حتی دیگه صدات نمیاد
چون میشکنه دیوارِ صوت رو جهش
بی‌انعطافم و بدونل خَمش 
وقتی، میشه خاموش با یه تُف رونقت
حتی دیگه صدات نمیاد 
چون میشکنه دیوارِ صوت رو جهش

[بخش دوم]
خیلی چیزها توی دستهای تو نیست
این پرنده نمیشه تو نهرهای تو خیس
ترجیحم فَوران بود
نه یه تشتَک شدن روی قتلهای پلیس
حالا تنهام تو پهنه‌ی هیچ
عبور کردم از همه‌ی مرزهای توبیخ
من به دیگران دیگه هیچ امیدی نداشتم
وقتی دیدم آلوده‌ست دستهای خودی
من شروع میشم
توی حرکت
جایی که میریزه قانون‌ها به هم
هم میترسم
هم شجاعم
هم آغوش بازه واسه زانوهای غم
میان شهاب‌سنگها خلاف جهتم
گذشته‌ام روبرومه هنوز از اون رِندهام
گذروندم دیگه همشون رو
کُلی هرمان
بعدِ هرمان
بعدِ هرمان
پرواز پُرِ تنهاییه
ولی کار نکرد رو من یکی تبلیغِ ضدِ پریدن
مثلِ سفینه‌ام تو خطر زنده‌ترین‌ام
هر جا داستانی نبود زندگیم رو فروختم قصه خریدم
نمی فهمنم اونایی که غیر همینن
یه تصویرِ شفاف که چرکِ زمینَم
ارزشم حفظه
چون خودم رو شبیه به یه سکه ندیدم
زندگی رو کردم درک از مسیرِ سختش
بی‌واسطه بی‌میونبُر
الان رو آغاز می‌کنم از دلیلِ قبلش
اطمینان حاصل میشه از طریقِ شک بهش
دنیا میشه قدِ سرزمینِ وصفت
و می فهمیمش از زمینِ دردش
و اون که همه چیز رو با هم میپذیره
خودش تبدیل میشه به جِنِ زیر تختش
رهام از تور توی راه
از دست و پا گیریِ این کوتوله‌ها
از اونا که از عمقِ تاریکی میترسن
بهشون میگم نندازین نور روی کارم
طوری می‌پرم که دودم بمونه
من نمیذارم لِه بشم لای قفل‌هام
حذف نمیشم
از دست نمیرم
توقف نمی‌کنم با یه قُلاب

Jahesh

"نیست"
آهنگساز : فرشاد
میکس و مسترینگ : سعید دهقان
طراحی : سِواد
________________
دریافت
https://www.mediafire.com/?3714416omun3ccu
http://Trainbit.com/files/3122131884/Farshad_-_Nist.zip
______________________________________

بخش اول
فردا  هم مثِ امروز از بین می ره
من اون بچَم که فرمونِ دوچرخشو خیلی وقته ول کرده دست ول می ره،گاهی داد می زنه و سرکش می شه
خودمو کوبیدم ولی از نو نساختم،همه رو بردم و از خودم باختم
چه قمارِ سختی بود،چه دنیای کجی بود،اینکه چرا تنهایی چه سواله بدی بود
گندش بزنن که واسه ی شادی باید خودت یه طرف باشی فهمت یه طرف
تاب نمی آرم اصاً نمی ره به کــَــتم اینکه بیان و بزنن رو من اِتیکتِ نفهم
من یه خفاشم اهلِ تک پری،دور از عکس و رقص و طرح و نقشِ دست جمعی
من توو روشنیِ مصنوعیِ روز شما گم می شم همونطوری که شما توو تاریکیِ من
من گم شدم یه طوری توو خودم رفتم که ندارم سرنخ از مسیرِ برگشت
رابطه ی صمیمیِ من و دلهره،صدایِ منو می آره از توو هدفونت

همخوان
طوفان شکسته بیدِ مجنون،بازیگرِ جادوگرِ حیله گر کو
باید خیره بشم به کدوم روزنه،وقتی کورسوی هر نوری می شه محکوم

بخش دوم
امید و آرزو و رویارو،همه دلخوشی های کل دنیارو،همه دیوونه هارو همه خُل هارو
من همشونُ با همدیگه اینجا می خوام
حس لذت بخشِ آزادیُ،بوی گل پرِ روی باقالیُ،پر کردنِ هرچی جاخالیُ
من،همشونو اینجا می خوام
دیدم جیره خورای ارشادِ درنده،الهام سیاهِ چادرِ چرخنده،چشایِ لعنتیِ من باز بودن همیشه
حالا هر چی که ندیدمُ اینجا می خوام
داد زدنِ عقیده بی ترس و واهمه بی جنگ و حادثه بی هر مقایسه حقیقتُ شنیدن توو هر مصاحبه
من همشونُ اینجا می خوام
از ما که گذشت،فردایِ روشن،شاید بیاد واسه فردهای روشن
اونا اینطوری ازم یاد می کنن
می گن هر چی که اینجا نبود اینجا می خواست

همخوان
طوفان شکسته بیدِ مجنون،بازیگرِ جادوگرِ حیله گر کو
باید خیره بشم به کدوم روزنه،وقتی کورسوی هر نوری می شه محکوم

بخش سوم
چقد دلها مردن توو دلِ این کلبه ی افسرده
من از آمارایی که تو می دی سر در نمی آرم تنها چیزی که می بینم اینه،یه گربه ی پژمرده
تلخ زیاد،قند می خواد،بخاری نداریم چرا برف می آد؟
رنج می آد،حرف می زاد،خودتُ به کوری زدی اشک می آد
راه طولانیِ منم پا برهنم ولی مغرورم نمی گم کفش می خوام
زخم زیاد،داره خون می چکه،نمی گم خونِ منو بند بیار
بذا پشت من ردم بمونه،بذا پشت سریم،از من بدونه
وقتی روشنیِ روزا اِنقد مبرهنِ
بذا واست یکمی ام از شب بخونه
با مدادِ شکسته ی من بِکشه،دلیلشو صاحبای آبرنگ بدونه
بذا کل وجودِ منِ لعنتی رو،خلاصه شده توو همین آهنگ بدونه
شیشه شکسته از سنگ بخونه،از آقای هفت رنگ بخونه
بذا پشت من ردم بمونه
بذا پشت سریم از من بدونه


Nist

خمیازه
آهنگساز، میکس و مسترینگ: فرشاد
جلد: هلّه
مدیر اجرایی: علی اسماعیلی
زمستان ۱۴۰۳
——-
بخش اول

دنبالِ آیام
لا بقایام
یا می‌شم گم‌تر
یا نمایان
جدام راضی‌ام، مُدام راهی‌ام
سوال باریدم
جواب نروئید
من موندم با زوایام
تو تکاپو تاوون داره فراسو
شک دارم هم به وزنه هم به ترازو
بیش از حد گم می‌شن همه‌ی دلیل‌ها
برا کی؟ بره کِی؟ اصلا خودِ برا کو!؟
زدم ضربه باز کرده در آشوب
میگه التماس کن ذره‌ای برا نور
ولی صلحِ درون یعنی نبینم هیچی
پس چیه فایده‌ی نور بره کور؟
پشتِ پنجره ایستاده آلتِ قتل حالتِ بعد می‌کنه یقه‌م برای من
آرامش و راحتِ تن
یعنی خونریزی نکردن با تنِ زخم
نه وطن دنیا نه دنیا وطنم
همینه طعمِ ته‌مزه‌ی دهنم
قبلِ اینکه فکر کنم تصمیم گرفتم
تصمیم گرفتم که فکر کنم
آسایش، التهاب شکنجه‌ست
تعلیق، انتخاب شکنجه‌ست
عمل کردن، انفعال شکنجه‌ست
ضربه یا حفظ گارد شکنجه‌ست
سکوت، حرف، ازدحام شکنجه‌ست
مرگ بر یا زنده‌باد شکنجه‌ست
ولی موج رو نسپار به دستِ لنگر

همخوان
تو آغوشِ تابوتِ زندگی عمیق کندم قبرِ مرگم رو
زمانِ من بریدنی نیست
پس از دستِ این لحظه در نرو
تو آغوشِ تابوتِ زندگی
همه چیز میخواست بشم گیج‌تر
شکوه ساختم از به هم ریختن
یه کم بیشتر، یه کم بیشتر
برق زدم
صدام اومد بعدا
من برق زدم چون
صدا اومد از قبلا

بخش دوم
صدای شکستن بلند شد
پنجره رو به بیرون شده بود خُرد
نمی‌شکست بغضم با اینکه درونم شده بود تُرد
خمیازه‌ی عظیم تو آسمون می‌چرخید
همه‌ی نِگاهش می‌کردن با دهنِ باز
با چشمهای سفید
روح محیط رو می‌بلعید
من دیدم آدمها هرز میرن
صداها محو میشن
توی رخوتِ جمعی
بی‌توجهی به این کسالتِ تحمیلی
یعنی درگیری با هر کثافتِ تزئینی
خمیازه پخشه با رضایتِ تسلیمی
خشکیدن با سرایتِ تضمینی
فرو نرفتن با جراحتِ سنگینی
زورِ زیاد میخواد و قرائتِ بد‌بینی
می‌پوسه مغز بیرونِ جمع
فقط وقتی که روش نظارتِ قلبی نی
باشکوهِ تنهایی
حتی وقتی با خودت تو دعوایی
این یعنی هنوزم دنبالِ معنایی
شکلت رو بشکن اگه طرحِ فرمِ فردایی
وقتی کامل خاکستر شدی
تازه باید با جفت دست‌هات شعله برداری
تنفسِ مرگ تو خمیازست
نفس زندست تو اوجِ ژرفایی که
همراهی یا تضاد شکنجه‌ست
باشی راویِ قصه‌هات شکنجه‌ست
باید برسه زودتر پات به مقصد
تا بفهمی مقصد و راه شکنجه‌ست
حرکتم خیلی بیشتر از موندنمه
هر قدمِ بزرگ تو حیات شکنجه‌ست
یه لحظه‌ست که میاد فریاد به دستم
می‌کِشم که خودِ فریاد شکنجه‌ست

همخوان
تو آغوشِ تابوتِ زندگی عمیق کندم قبرِ مرگم رو
زمانِ من بریدنی نیست
پس از دستِ این لحظه در نرو
تو آغوشِ تابوتِ زندگی
همه چیز میخواست بشم گیج‌تر
شکوه ساختم از به هم ریختن
یه کم بیشتر، یه کم بیشتر
برق زدم
صدام اومد بعدا
من برق زدم چون
صدا اومد از قبلا

Khamiyaze

"اون ماییم"
بخش اول

با هر رنگی که مینویسه سیاه میشه،دیگه نمی دونه چی حال می ده،هیچی
بی انگیزه ترین فرد زمین توو هر کوچه ای که می ره تهش دیوار می شه
سیاه مسته،بلکه شاید یه دفعه بیوفته،شبیهِ یه اتفاق
قیامت شه
اگه قیامتی باشه،شاید خودِ خدام از این مریضای سیاستی باشه
سیگار خرید،باقی پولشُ یادش رفت بگیره،فندکُ زد کلیک،ادامه داد به راهش با نفرت
چقدر کلنجار رفته بود توو خودش،دهنش از همه ساکت تر
یه پوک زد،خیابون دورِ سرش چرخید به سرعت،همه از الان بودن اون از یه رُبع بعد
به صندوق صدقه محکم یه مشت زد
گفت کلیدی نمی خوره به قفلم،از این به بعد دیگه همه چی به تخمم
فحش و نگاهای چپ،خنده به موهای ژولیدم و لباسای بد
اون توو یه دنیای دیگه بود،نقل مکان کرده بود از جایی که همه بودن رفته بود
برنده ی جایزه ی کسالت هفته بود،سفر نمی رفت،ولی ساکشو بسته بود

همخوان
اون ماییم،مضروبِ عروسِ جهل،راز و نیازاتون قبول حق
اون ماییم،مقابل اکثریت،چهره ی ناراضی و عبوسِ شهر

بخش دوم
می شه یه مردُ کشت ولی ایده هاشو نه،با اره اومد تنه ها رو قطع کرد
پیش خودش فکر می کرد ریشه هارو زد
عضله ها مُردن اندیشه ها موند،جور نیست خیلی چیزا با سلیقه هاتون
جایی که آشناهای تو پرسه می زدن،برای اون میدونِ غریبه ها بود
اون گردبادِ تویه کویر آروم
بهش پیله کردی یه نیگا بهت کرد ولی جوابتو نداد،نمی دونستی توش دنبال چی بگردی
بزدلها خوابیدن ولی اون فهمید و شد یه شیر وحشی
غرید نمی خواست شیکارت کنه،غرید واسه اینکه بیدارت کنه
خواب خیلی سنگینیه،غرید شاید بشه بیداری رو نگاهش کنه
همه خواب می بینن اون حقیقتو،شاید همسایت باشه یه روز برگردی خونه ببینی با یه تیر سوراخ کرده شقیقشو
یه یادداشت نوشته آخرین وصیتشو
ساده می نوشت ساده گوش نکن،هنوزم تو خوابی وانمود نکن
حتی یه بار تیر به سیبلِ آرزوش نخورد،ازتشنگی مُرد آبِ جوب نخورد

همخوان
اون ماییم،مضروبِ عروسِ جهل،راز و نیازاتون قبول حق
اون ماییم،مقابل اکثریت،چهره ی ناراضی و عبوسِ شهر



Oon Maeim

Farshad - Oon Maeim

بخش اول
خودم رو میبینم از پشت با یه چَکُش
حضوری نامرئی تو محیط
آماده‌ی برخورد
یهو دستم خالی میشه سرخود
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
یه توالت عمومی تو پارک با درهای شیشه‌ای
من پُرِ شرم میشم بقیه عادی‌ان
بچه‌ها تو زمینِ بازی‌ان
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
فقط چشمام می‌کنه حرکت
میبینم که روی زمین خوابیدم
صدام درنمیاد و هی وا میرم
زمین جمع میشه تا میشم
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
دو تا حرف میبینم که نوشته "ب.س"
یه صندلی که میسوزه با بوی بنزین
بدونِ توضیح مث نورِ مشکی
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
یه سرنگ داره شهر رو تو خودش میمکه
آدم‌های توی توالت شدن خیره بِم
من پابرهنه میدوئم، پابرهنه میدوئم
تا آخرین لحظه که سرنگ داره میرسه

بخش دوم
چشام باز شد با حسِ بیداریِ دم غروب
تو هواپیماییم دور از توقعم
چشم تعجب نصف سردرد نصف تهوع
لمس کردم هیکلم رو
شده عینکم گم
لباسِ سبزِ تیره به تن
دهنم خشک، ثروتم تف
کم‌کم همه شدن بیدار فضا بیشتر از قبل شد قفسی‌تر
به گوشم خورد صدا نفسی سخت
کناریم بود تا پا شد تگری زد
"راحت شدم"
بعد نگام کرد و لبخندی چرک و ابدی زد
توی هیچ چیزی اشتراک نداشتیم
جز پیشونی و عرقی سرد
باز شد درِ کابینِ خلبان
دو نفر اسلحه توی دست و نحیف
با ماسکی روی صورت اومدن بیرون
معلوم بود که می‌کنن وضع رو عجیب
به هم پیچید دل و روده‌ام
کجا بودم؟
قورت دادم من ترس رو عمیق
یکیشون مثلِ یه سخنگو نشست
شروع کرد حرف زدن بلندگو به دست:
"قضیه از این قراره
حکم تیره هر کسی فیلم درآره
کمی دیگه باز میشه واستون در
اونی نگران باشه که بند چترش رو گیر نیاره
قضیه از این قراره
می‌پرین یا که می‌پرونیمتون
پس وایسید پشت هم با فاصله
نترسید چون همه‌ی چترها سالمه"
باز شد در تو ارتفاع چند هزارپایی
کشیدیم صف انگار دمِ دادگاهیم
من فقط اسمم رو یادم بود
سرِ قصه یا ته داستانیم؟
اولی رو پروندن دومی خودش پرید پایین
پرش آشناست غریب ماییم
یکی گریه یکی توی شلوارش شدید شاشید
رسید نوبتِ من
پریدم
همجوارِ ابر و رطوبت 
حس رهایی در هم تنیده با جولانی از خشم و خشونت بود
ابتدا سرمست تا شد ارتفاع کمتر
چتر، باز، عقاب، اندامِ حجیم
چتر پاره، چنگالِ عظیم

همخوان
فر میخورم با پیچ و تاب
پُرِ آدرنالین هولناکه شتاب
گِردیِ زمین کم‌کم میشه صاف
تو هوام یه شکاف
می‌افته از فرم صورتم
سرده بازارِ دلهره داغ
نزدیک میشم به جنگل و مرگم
هر لحظه میشم ول کنِ باغ

بخش سوم
درخت
اصابت خراش
ضربه
شکستگی کبودی
واسه یه شاخه می‌کنم کمین
میشکنه با کمر میخورم زمین

بخش چهارم
میام به هوش گیج
پر از اعوجاج تصویر
میفهمه مغزم دیر
می‌کنه درد شدید
انگار عمیق سوراخ کرده تمومه تنم رو تیغ
موهام چسبناک خون کرده سرم رو خیس
بیرون زده از پوست استخونِ قوزکِ پام
یه دستم گیر، دراومده شونه‌م از جاش
رفیقِ دنده‌هامه حسِ کوفتگی
میشه صدام جیغ ادامه میدم سینه‌خیز
حس می‌کنم نفسِ مرگ رو بیخِ گوشم
میرم از حال نمی‌دونم باز میاره چی به جوشم
تنم تسلیم سرم فعال
چشم چپم افتاد از کار
چی به روزم اومده زاییدم زیرِ زورم
نمیدونم واسه چی بکوشم
مصرف می‌کنم تا تهِ توان‌هام
من هم فالم هم تماشا
مخلوطِ اشک و بزاق و مخاط و بقا لا به لای تلاشهام
به پیش نرم بکنم چی کار
تو این جنگلِ جهنمِ بی‌کس و کار
یه ساختمون تو افق پیداست
میرم با لت و پاریِ این سر و پا

Havapeima

بخش اول
درونم اسپاسمه
بیرونم رهاست
این خودآزاریِ جمعی می‌دونم خطاست
روزهاش نمیسازه من رو ویرونه‌ست شبهاش
بی‌هویته شادیِ شهر من میپوشم غم‌هاش
این دلِ پر رو، میبوسم لبهاش
تو دلِ سیل میمونم غواص
درون جنگه بیرونم دعواست
نمیخوام تعریفم کنن تا که بیارم دوام
چون هرکسی که فکر کنن جاش بیهوده‌ست بقاش
دل نبستم به دروازه‌ها
راه کشیدم جای اینکه بشم سربازِ راه
مترِ خودم بود اندازه‌هام
اضطرابِ دهلیزِ رنگی از تمومِ این فرسایش‌هام
هرچی بهم میفروخت شهر من نپذیرفتم با دستهای باز
سر صدا برد سر به فلک ولی من یادم نرفت معنای ساز
کشیدم بادِ خودم رو تا نرم با هر جریانِ باد
سوز می‌اومد ولی
موندم گرم تو سرمای عام
خروشها کردن فروکش
من موجم فریادِ آب
ترکیب کردم رنگ رو ساختم چندین تا قلمو
من شدم روحِ فعالیت
تا نشم بومِ اشرافیت
نقاشیها همه دایره‌وار من کار کردم روی هر زاویه‌م
نکشیدم واسه چشمِ کور تا نریزه خونِ خلاقیت
ترجیح دادم فهمیده نشم تا باشم زیر ساختارها
منم خاکِ یک مسیرِ نو بی‌توجه به شاهراهها
نفروختم روح رو به سود حتی رسوندمش جون رو به مو
من بازندم تو چشمهای شهر چون تسلیم بهم باخت بارها

همخوان
می‌زنم نقش می‌زنم نقش می‌زنم نقش
همه کادرِ راست اگه بخوان من می‌زنم چپ
می‌زنم نقش می‌زنم نقش می‌زنم نقش
تو واقعیتِ مقبولشون می‌برم دست

بخش دوم
درختها میسوختن بوم سینه پوستم
وصله زدم دوختم نگامو به دوزخ
میزنم چون طبیعت من اینه میکشم جنگ و قلموها
میگیرن از غنیمت من کینه سکوت محاله صدامه بیمه
از گلوی من رشد کرده درخت خون نصفه و نیمه
یه خورشید سرخ گوشه‌ی چشم کبودمه خیره
تف به دروغای سبزت صدساله که باغچه عقیمه
صدام میرسه دیوونم احتیاط برا عقل سلیمه
چوب کلفت ترس، هیزم این اتیش بدخیمه
تو کجا بودی اونوقت که حبس میدادن جریمه مارو
فرار میکردم سوله به سوله ها رو
هیچکی نگفت چرا بستی زندگیتو تو یه کوله بارو؟
قبر برا قامت ما تنگه، قاچاق کردم لحظه ها رو
کردم هزینه ذات زندگی همینه
این شعر بی پدر رو مینوشتم به قافیه‌‌ی خون
اگه لحظه امون میداد فعلا که قافیه یتیمه
سهم گلوی من تیغه گلوی من که ضخیمه
بذار تیکه تیکه شیم شیشه رو بوم رنگها شیرجه‌ی خون
‌مث درخت، بی ریشه تکون نخور از دور خیره بمون
بذا تیکه تیکه شیم شیشه رو بوم رنگها شیرجه

همخوان
می‌زنم نقش می‌زنم نقش می‌زنم نقش
همه کادرِ راست اگه بخوان من می‌زنم چپ
می‌زنم نقش می‌زنم نقش می‌زنم نقش
تو واقعیتِ مقبولشون می‌برم دست

Naghash (Ft Roody)

بخش اول
تو این قتل‌گاهِ مرموز
یه آرزو سر بریده شد هر روز
سیلِ عرق بدنها رو پوشوند
پاک شد جای هر لمسی از پوست
ما قرمز شدیم از شتکِ خون
دائم عوض میشد راهِ سفرمون
گاهی فکر میکردیم جلو رفتیم
ولی جا مونده بود پشت سر قدممون
من زدودم دودِ نوستالژی رو
خفه کردم هرچی یادش بخیر
فهمیدم زمان مزه‌ای نداره
نمیشه شیرین بشه کامِت به کِی
گاهی مسیر هارمونی نداره
وقتی نمیخونه سازِت به ریل
زدم بیرون از خطِ عادی
تغییر کردش واضح به غیب
ابَرترسِ مَواج
کرده زمین رو طلسم
من به دنبالِ طوفان شدن‌ام
کردم نسیم رو ولش
بی‌تاب مثِ چرک‌نویسها
نیم نمیشه بودم نصف نمیخوام
زندگی پیِ کشتنم بود و سرگشتگی بهم زندگی داد

همخوان
همه چیز تند میره به پیش
من زمان رو آهسته می‌کنم
ذوب میکردم جهانِ مصنوعی رو
بیشتر به خودم آغشته میشدم

بخش دوم
میخندم هر لحظه به دردم
گرم میشم با نغمه‌ی سردم
زبونم خیلی وقتها گیر میکنه
لای تنگه‌ی حرفم
میشناسم این قصه‌م رو خوب
نمیذارم بکنه حسم رو کور
همه نزدیک میذارن مِیلشون رو
من میندازم مِیلم رو دور
میندازم خودم رو تو جبرِ جنبش
این تنهایی عجیب ژرفه پشتش
ولی این شهرِ عشقِ کرختی
نمیبینه از من رنگِ کُرنش
خورشید پشتِ ابرها حبسه
هوا خاکستری
همه چیز محوه تو پشت پرده
ما گم‌گشته‌ها واضح‌تریم
زندگی آغاز میشه تازه بعدِ یاُسِ مطلق
درست رو گورستونِ امید و ناامیدی
تو تقاطعِ نعره و ترس با شاُن جرئت
تو عصر هیاهوی سکوت
هرچی که داد زدم تنهاتر شدم
توی سرزمینِ خودم گم میشم
از بس پهناور شدم

همخوان
همه چیز تند میره به پیش
من زمان رو آهسته می‌کنم
ذوب میکردم جهانِ مصنوعی رو
بیشتر به خودم آغشته میشدم

Aheste

بخش اول
پس کِی میشه تموم گیجی؟
پرم از درون‌ریزی
انگار واس هوای بهار کشیده خزون تیزی
هیچ امتحانی نیست حتی وقتی قبول میشی
هیچ چیزی حلال نیستش وقتی خودت حروم میشی
آفتابی که سرده بهم میگه کم پوشیدی
خون تو این جاده پُره ولی انگار هم‌خونی نیست
فکرم رفت سمتِ اینکه نه ساختی نه کوبیدی
یهو روی وجودم پوچی رنگِ کبودی ریخت
افتادم به کنکاش
زُل زدم به جنجال
هرچی باقی موندم
قول دادم به فردام
یه کاغذ افتاد زیرِ پام نوشته بود میخوام برگردم
نوشتم دری پیدا نمی‌کنی، تو مسیرِ در رفتن
ولش کردم تو باد
دلِ سردم طوفان
شبحی از خاطره
طلسمم کرد تو جام
"متنفرم از زندگی باهات"
تصاویرِ گُنگ و مبهم
روی دور تند با سرعت
کوتاه ولی قرص و محکم
میگرفتند کُلَم رو دست

همخوان
سرگیجه
سرگیجه
سرم یه تُن شده
بدنم ریزه
سرگیجه
سرگیجه
تا دست میندازم بگیرم لحظه رد میشه

بخش دوم
گردبادِ پرسش اقدام به جُرمه
هوا کبوده
انکارِ غصه زندانِ جنبش
برا نبوده
دیدم میاد کش
کیهان یه حفره
میشه عمیق
هذیون تنش، هذیون تنش
بیست چهار ساعتم منهای صبحه
خدا می‌کنه حکم تا که شیطان ببُره؟
یا اینکه شیطان میرونه حکم؟
توی هر دو حالت
میرسه انسان به کفرش
من ناپیدام تو جفتش
جهان انزالِ ظلمه
اسم هیچ کسی درنمیاد
توی فصلِ نسیانِ قرعه
پُرم از داستانِ ته‌باز یادم نیست بود شروعش چی
وقتی میشه اسلحه بود چرا باید گلوله شی؟
اگه که میشه شاعر بود چرا باید سروده شی؟
میره سرم گیج و میگم باید خشم و بروز بدی
چی کار کنم میکنه خفتم
دنبالِ سکون میدوئه ذهنم
گیج میخورم توی کنترل
گاهی توی چی میشه گاهی توی چی شده فکرم
کُل عقلم رو میبُره حسَم
من میشم پر از تقسیم بندی
روانم جسمم رو می‌کنه قسمت

همخوان
سرگیجه
سرگیجه
سرم یه تُن شده
بدنم ریزه
سرگیجه
سرگیجه
تا دست میندازم بگیرم لحظه رد میشه

Sargije

بخش اول
وسطِ نورِ بی‌نوسان
اشکِ بی‌رمقان
خنده و هیجان
دوده و سرطان
نیم کوتاهم نیم دیوارِ چین
نیم بیگانگی نیم دیوانگی
"اگه میخوای زندگی رو رنگی‌تر ببینی
عمر کوتاهه خیلی حیفه اشک بریزی
بیا مغازه‌ی چشم با رنگ‌های خاص
همه چی میشه عوض اگه فقط چند دقه بشینی"
می‌اومد از بلندگو پیامِ تکراری
هر گوشی که رد میشد شنیدن اجباری
من ناآشنا بودم با تعبیرِ ذهن‌ها
مگه دید عوض میشه با تغییرِ چشمها؟
سمت راستم مغازه سمتِ چپم فالگیر
هر دو در تعامل
ندارم تمایل
به طرفِ هیچکدوم
جایگاهِ من چیه در میونِ این رکودِ سریع و بی‌حدود؟
"بیا دوست فروشی
شریک جنسی عاطفی تنِ بی‌سر سرِ بی‌تن بدن همه جور فروشی
بی‌مغز بی‌دست و پا کَر و کور فروشی
مانکنِ زنده مطیع مجبور فروشی"
یه ویترین از آدمها که برچسب خوردند
نمی‌دونم زنده‌ان یا از قصد مُردن
پریده رنگ ایستاده شاید خریده شن
شبیهِ جنسِ نو ولی از دم کهنه‌ان
همه چی سریع و از خود بیخود
همه غرقِ پرستشِ چیزی منم بی‌بُت
هر لحظه خواستن دَرم میمُرد
نگام رفت بالا نوشته بود "ب.س" رو بزرگترین بیلبورد
تو فکرم و بیرون توی رفت و برگشت
پی وضوح میگردم تو عکسِ کج و معوج
تو این شهر نورانیِ پرِ حس حسرت
ارتباطی هست بینِ رنج و مقصد؟

همخوان
من قطع ولی شهر تو تماس
مرگ مثِ گَرد رو هواست
از خودم میپرسم فقط من اینطورم؟
میریزه غبار و گَرد رو جواب

بخش دوم
تو تلاشم گامِ بعد رو بردارم مستقیم
برعکسِ دل و روده‌ام که میپیچه به هم
انگار توی چشممه پلیسه‌ی شهر
اگه خودم رو ول کنم که میشینه به جبر آه
روبرو با گریمِ یه جمع شیرینه یه کم
حتی متفاوته با کلیشه‌ی غم
نیازم ایجادِ یه مسیره واسه جریانم
مثِ وابستگی‌های پریزه به برق
دل‌زده‌ام از فراوونی قحطی
از دین
شبهِ دین
از این، غیرِ این
عرفان علم تسکین
نوازش با سِیلِ تیغ
به ترتیب با اسم جدید هی بشیم قبلی
خدای رحیم، شیطانِ رجیم
کنیسه کلیسا آتشکده
دیجیتالی با صفر و یک حالم بَده
کارِ بی‌مزد مزدِ بی‌کار ساخته ماتم کده
یه پارچه سازی شده مانع لا عقربه
زمان تحتِ نفوده با اسلحه
کتاب عقبی میره با هر صفحه
جلوه‌گره درد لا قهقهه
راحت‌تره انتخاب سکوت تا فریاد
چون که چشمِ همه همه چیز رو تا حدقه باور کرده
تکنولوژی ایستاده آدم کجه
تبلیغات میبُرن با هر لبه
مکان خمه یا که پا غلطه؟
من میلنگم یا که همه چی میلنگه؟
باهدفی پوچه یا که پوچی باهدفه؟

همخوان
من قطع ولی شهر تو تماس
مرگ مثِ گَرد رو هواست
از خودم میپرسم فقط من اینطورم؟
میریزه غبار و گَرد رو جواب

بخش سوم
تو کسری از ثانیه دما تسلیمِ افت شد
قلبهای داغ نایاب
انجماد مفت شد
پیچید قالبِ یخ دور همه چیز و همه کس
چشمامون میدید و پوستمون سرخ شد
نورها شدن خاموش
یه مکعبِ غول‌پیکر
از جنسِ فلزی روشن
بی‌نور طی کرد مسیرش رو تا رسید وسطِ میدون
دَه تا صفر ظاهر شد روش 
تو ما کرد بروز حیرت
عددها افتادن به شمارش
استرس کلمه‌ی کمی واس این حس و حاله
یه سواله که جوابش یه سواله از دوباره که خماره
یه رقمِ تصادفی موند رو صفحه ثابت
دما شد تسلیم به گرما
یه قالب رفت با ریلی عجیب
شروعِ ذوب شدنِ یخ‌ها
شناور شدیم تو سیلی عظیم
صدای مرگ با آبِ توی ریه
هنوز میخوام بدونم چیه قضیه
یه لحظه، سرم، میاد، بالا
نِگام گره میخوره به زنی که
جهتِ حرکتم موازیه باهاش
دستِ هم رو میگیریم جدا می‌کندمون فشار
نفهمیدم میخواست نجاتم بده
یا میخواست پیدا کنه نجات

Shahr

بخش اول
با چی مخالفی بی‌دلیل؟
تو خودت شرمِ پوسیدنی
نمیبینی داغه دنیام؟
مستیِ تو که سرده نوشیدنیش
همه تو تلاشن تو قتلِ کوشیدنی
عقیده چیه ما بردیم دیگه از قدرتت نگو که بهم توهین میشه
ما تو اوجیم دیگه دنیا تموم شده
کی بِت گفته که وجود تو بیم میده بم؟
با چی مخالفی بی‌دلیل؟
نمیبینی وایسادیم بی‌رقیب بی‌بدیل دیدنی؟
اگه زیبا نیست بگو با کیا چی زدی؟
تو هم بخوای میشه همه چیز بی‌دریغ
تنهایی مرگه این مسیر بی‌رَفیق
تو نه ریشه‌ای نه میوه‌ی چیدنی
تو نه موندگاری نه اهلِ رسیدنی
ول کن غرق شو تو دنیای بی‌نظیر
بخر بخور بُکن بکِش بیشتر
بخر بپوش بده ببَر شیک‌تر
نباش بِلاس بِلاس بِلاس بیشتر
بتاز ببال بناز بکُش تیزتر
زندگی یعنی لذتِ محض 
به جز اینم واسه من شعر نده تفت
از کدوم نبرد هی حرف میاری وسط؟
اهمیت نمیدن ملت به جنگ
میخوای چی بیاد دیگه از این بهتر به دست؟
هر چیزی داری از منه بشکنه دست
جا نداری تو تاریخ و قسمتِ بعد
مگه چند نفر مثِ تویِ جن‌زده هست ها؟
با چی مخالفی سرِ چی بره چی؟
تو جهانِ موهومیت خوردی به درِ کیپ
همه پدیرفتن یه تیکه‌ی کوچیکن
آسایش تو همینه که تو هم یه ذره شی
حال کن عقیدت رو چال کن
اصلا دلقک شو کلِ شهر رو خوشحال کن
مگه نمیبینی که جواب نمیگیری؟
پس جمع کن بساطِ بحث و سوال رو
بخر بخور بُکن بکِش بیشتر
بخر بپوش بده ببَر شیک‌تر
نباش بِلاس بِلاس بِلاس بیشتر
بتاز ببال بناز بکُش تیزتر

همخوان
میگه میگم
میگه میگم
میگه میگم هر طور دیده میشم
میگه میگم
میگه میگم
نبُریدم با این که همه‌ش زیرِ تیغم
میگه میگم
میگه میگم
میگه میگم هرطور دیده میشم
دستهاش حلقه میشه دورِ خرخرَم
بره دوباره دوباره ایده میدم

بخش دوم
میگم این که نشخوار می‌کنی مدفوعته
حرف کثیفه اگه دهن بو بده
هر چی دارم از گذرِ زمان دارم
فک نکنی که داشته‌هام مدیونته
زندگیِ من دهن‌کجی به دستورته
دست رو دست نمیدارم تا دست رو بشه
واسه امثالم که کشته شده دیروزشون
جنگه با هرچی منظورته
ندارم از تنهایی باک از بازیهات دیدم هر کدوم که سرمایی داشت
میکَنَم با دندون موی قلموت رو
طرح نمیشم واسه‌ی نقاشیهات
منم اصطکاکِ آدم
که با جنبشم میکنم گرما ایجاد
با این حال، تو میگی زمان ایستاست
میگم بالاخره فردا میاد
من سهمی نمیخوام از انباری‌‌هات
بساز بکوب بخون بدون بیشتر
بتاب به راهِ روبروت بیشتر
نکِش کنار به کوه بزن ریشخند
به کارِ خلاق نمیشه نیش زد
میشم از کلیشه‌ها رد
صادر میکنم هر روز واسه خودم بلیطِ باور
منم شلیکِ تیری به عادت
به این تلقینِ شیرینِ آخر
من میندازم خشم رو به دام مثِ انرژی
می‌کنمش آزاد اینه به دنیا بدِهیم
ارزشی از جنس آشوبِ دله این
نمیکنم خدمت تا خدمتم برسی
از جنس شر ولی روبروی شرارت
سربالا ندارم به جریانت ارادت
نظامم یه موجِ بلندی از دلالت
تو بدن هر لحظه‌م پُره جراحت
به جز پیشروی تعطیله وفاق
اینه دلیلِ بازی دریچه‌ی ما
یه صدای بلند توی سری که به خواب
رفته به همراه سلیقه‌ی عام
منم دهن‌دریده‌ی غریبه‌ی ناب
که منتظر نی تا بشه زمینه به کام
من مخالفم چون که خودِ دلیلم
واسه همین همیشه تو کمینه نِدام

همخوان
میگه میگم
میگه میگم
میگه میگم هر طور دیده میشم
میگه میگم
میگه میگم
نبُریدم با این که همه‌ش زیرِ تیغم
میگه میگم
میگه میگم
میگه میگم هرطور دیده میشم
دستهاش حلقه میشه دورِ خرخرَم
بره دوباره دوباره ایده میدم

Mige Migam

همخوان
کورتیزول
کورتیزول
کورتیزول
کورتیزول، کورتیزول کورتیزول

بخش اول
میلوله تو رگهام
تنش توی هوامه
عرقِ کف دستهام
میسازه فریاد
میسازه فریاد

دیگه شده تموم صبرم توی این وضع مخزنِ تحمل داغه
تو دست‌خطِ این دنیا خوشحالم میشم اونی که از قلم افتاده
میتونم به وجود بیارم
من نیستم اون چیزی که همه‌ش رخ داده
میدم عطرِ انتقام به نمایش میذاره تنم هشدارش
"ب.س" میکشم شهر رو به چالش
حتی اگه نتونم بدم خودِ من رو نجاتش
ترجیح میدم درد رو به خواهش
سرده محیط زرده و خیط
داغ نگه داشتم این قلب رو به سایش
وایسادم نوکِ برجِ استرس
تا نذارم فریبم نقش رو بسازه
دلم نمیخواد چیزی که به دست میاد
به دست نمیاد چیزی که دلم میخواد
انگار بخشی ازم دزدیده شده
گوش‌ها بریده شدند نمیشه بگم زیاد
این حالت اومده تا که من برم؟
یا اگه به هر جهتی برم میاد؟
نگرانی کتمان کردنی نیست
کلِ جهان شده به چشمم سیاه

همخوان
کورتیزول
کورتیزول
کورتیزول
کورتیزول، کورتیزول کورتیزول

بخش دوم
تا آشفتگی میکشه سرک
میریزه کلی ایده به سرم
بودنت میکنه تازه خودنمایی
از جایی که آرامش میره به درک
غیرِ این محکومی به تکرارِ بقیه
که فقط حاصل میشه یه عدد
خیلی نیازی به ریاضی نیست
تا بگم اون ورِ تساوی میده یه جسد
چیزی توی خونمه که می‌افته به جونم میده فکرم رو تکون و میگم باید کاری کرد
از یه جایی به بعد مث کاروانِ زا به راهم نمونده ابری تو چشمم بره باریدن
دستم میخواد پاره کنه باعث و بانیش رو بگو کدوم نوری داره رو من نایِ تابیدن؟
میکشه تیری تا تهِ مغزِ استخونم میشم یه کابوسِ متحرک جای خوابیدن
هجوم میاره ارتشِ بی‌معنایی
هجوم میاره ترسِ بی‌فردایی
من آزاد ایستادم وسطِ اسیرها
هجوم میاره لحظه‌ی تنهایی
گیر میارم بالاخره هر کی اورده این دردِ بی‌درمون رو به سرم
نیازی نیست قانون رو بخرم
رهایی یه پرتگاهه من میخوام بپرم
خودم رو میبینم از پشت با یه چَکُش
حضوری نامرئی تو محیط
آماده‌ی برخورد
یهو دستم خالی میشه سرخود
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
یه توالت عمومی تو پارک با درهای شیشه‌ای
من پُرِ شرم میشم بقیه عادی‌ان
بچه‌ها تو زمینِ بازی‌ان
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
فقط چشمام می‌کنه حرکت
میبینم که روی زمین خوابیدم
صدام درنمیاد و هی وا میرم
زمین جمع میشه تا میشم
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
دو تا حرف میبینم که نوشته "ب.س"
یه صندلی که میسوزه با بوی بنزین
بدونِ توضیح مث نورِ مشکی
یه دفعه به کل تصویر میشه عوض
یه سرنگ داره شهر رو تو خودش میمکه
آدم‌های توی توالت شدن خیره بِم
من پابرهنه میدوئم، پابرهنه میدوئم
تا آخرین لحظه که سرنگ داره میرسه

Cortizol

بخش اول
میگم حداقل
ببند خالیت رو باورپذیرتر
تا تو برجت نشستی
از شهر ننویس حداقل
از شما نیستش با شهر غریب‌تر
زندگیِ من رو شرف تعریف کرد
شما ریدید با اولین ترس
قهوه‌ایه رنگ قهرمانیتون
بوش میاد از درزِ لا هر دریچه‌ت
خیلی وقته شهر کشته میده
هرکسی خم نشه گشنه میشه
کجا بود صداتون تا الان؟
که سکوتتون از بُهته دیگه؟!
طرفهای ما که شر می‌اومد همه‌ش
یه تن میرفت سر می‌اومد ازش
ما بودیم تخممون بودن بلندگوها
بره شما که رسانه درمی‌اومد ازش
شیتیلتُ بده بذا اجراتو
تابو نمیشکنه تحتِ مجوز
میگن زدی میکس رو شما
واس این تخمیه صدا صحنه مهندس
احترامِ بیخودی تو پاچَم نمیره
رد میشم از روی شاُنت و قرنت
چِت چپیدی بین چهارتا فنچ
زر زدی میکنم حرفتو اَره
سر صدا میشه جیم میشن اینا خطری هم نباشه تسلیم میشن
کافیه دو روز سخت بگذره
اینا به ضدِ خودشون هم تبدیل میشن

همخوان
افسارت دست کیه؟
چهارنعل برو شِیهه هم روش
افسارت دستِ کیه؟
برچسبهای قیمتت کوش؟
قلاب گرفتی رو شونَته
هرکی که حاملِ عفونته
افسارت دست کیه؟
چرک یه تاریخه رو صورتت

بخش دوم
لقه گردنت
تو از اوناشی که میگیره صدتا جهت سرت
هر دوره میخوره یه طرف سند تنت
همین گوه بودی از اولت
لحاف گرم کنه قدرت بودی هیچ فرقی نداره برات صاب‌تخت کی باشه
تو از اوناشی که سرما ببینی
شرفش رو در ازای کاپشن میبازه
فرمانِ کوکتِل از پشت گوشی
هر روز آب میری
نمیتونی لباسِ رشد بپوشی
ژنرال نمیشی هرچقدر به سرشونه‌ت گُل بدوزی
من موندم توی گوشت و استخونش
ولی ببین این بازی تو رو پوست داد
حکم و جرم و جنگ زد به متنِ ما
اتفاقا قاضی تو رو دوست داشت
بنداز تو زبون رو بینَم آخه دزدی افتخار نداره چاقال
پیش ما بودی شکست قلمِ پاهات
چه فاضلابی بوده کمرِ بابات
دنبالِ ملودی میگردی؟
میخوای گرم کنی مجلست رو؟
بیا اینو بردار سمپلش کن
اون یکی منتظره شلوغ شه شعر بگه
یکی خودکشی کنه درود بهش بده
شهرت و پول لا ژستِ شورشی
نرم و بی‌اثر با حسِ کوبشی
جمع میشن زالوها دورت
میریزن کاه تو آخورِت
بخور نوش جونت همین بهت میاد
نترس شلوغی این لا لوها پُره
در برید تکی با همتون طرفم با همتون فرق دارم پشتمه جنمَم
در زندگی رو تخته کردم اگه نمیدونی بدون فقط ذوقمه جدلم
یه دور جلوئم رسیدم به پشتتون مثل شما بودن یعنی مردنه هدفم
افته تو تاریخ باشم کنارِ شما
سوت میشید با قدرتِ نفسم

همخوان
افسارت دست کیه؟
چهارنعل برو شِیهه هم روش
افسارت دستِ کیه؟
برچسبهای قیمتت کوش؟
قلاب گرفتی رو شونَته
هرکی که حاملِ عفونته
افسارت دست کیه؟

بخش سوم
من پلوتونم این ورا یخ میبندی
میخوای بیای، نصفه برمیگردی
گِلاکت تَقله و کدئینه کوکِت
ما با شعر و صدامون شر می‌کردیم
خلاف ما ضدیته با اقتدار
این حرف نمیتونه از لبهات بیاد
بزن کنار بذا باد بیاد
خلاف ما بیشتر از مواد میخواد
هی میزنم بیرون چون که قالب‌کاری کارِ ما نی
میبینم همه چی کجه نمیکنم صاف‌انگاری
خلاقیت جاوِدانه نمیشه روش پا بذاری قدِ اینا نمیرسه به این مسائل
تو این اوضاع پیچیده نمی‌تونی ساده باشی افتخار اینا اینه که میدونی صاحب داری
مخالفم با کل این جهانِ بی گند و بو که مصرفیه عناصرش چطور میشه قانع باشی
به این زندگیِ تخمی؟
به شهر مرده‌ها به هرچی که دوختین و پختین و گفتین
نفهمیدین پذیرفتین
شما تیغ اصلی رو ندیدین
چطور فکر کردین کلُفتین؟
پی اینین برسین تهِ خط؟
من انقدر رفتم که هیچی جلوم نی

Tasvie Hesab

بخش اول
تو این جهانِ مجهول و مجبور
مرگ یعنی نباشم تو تیررسِ چشمهات
دیروزِ من گُمه زیر مهِ سنگین
شاید تو بودی مسیرِ گریختن به فردا
آدمی بدونِ ذوق میونِ تله‌ست
وقتی از اشکها یه بغض میمونه فقط
دلم تو تله‌ست، بیرونه تنم
از همه این بی‌خونه‌ها بی‌خونه‌ترم
تو بیداری نبینمت رویا میشی تو خواب
نبینمت تو خواب کُلِ بیداریم گُنگه
کمم بی‌طَعمه و زیادیم تنده
شاید با درخششت سیاهیم گم شه
بی‌چرا، بی‌چون
میونِ این جهنمِ زنده‌ی بی‌روح
صدایی داخلم تو رو فریاد میزنه
می‌افتم به درونم از قصه‌ی بیرون
زندگیم یه حجمِ کُشنده‌ست
پُره جنگ و جدل و زخمِ وُ دره‌ست
اگه عشق تو تو دلم نمی‌بود
نمی‌شد تو تپش این قلبِ موفق
همینه دلیلِ تمومِ دَوومِ من
حتی گاهی میشه دَوومم تمومِ من
میشه خیلی چیزها رو پذیرفت ولی
بی‌رحمانه‌ست بی‌ تو قبولِ من

همخوان
می‌گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
یه کهکشان نبود جا گذاشت
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب
می‌گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
می‌کردن موجها جدامون
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب

بخش دوم
تو ویرونه‌های نشسته به گِل
فقط مرگِ شعر و جمله بود و نغمه‌ی کسل
بین لبهای حراف و بوسه‌های بی‌لب
پی یاقوتم تو این لحظه‌ی کرخت
یه احساسم که مسیرش جداست
شهر و دشت و بارون و کویرش جداست
برام مهم نیست ادبیاتِ این دوران
واسم عشق همیشه ضمیرش شماست
من رو بپرون از این کابوس
از این مرگِ همه‌گیر با صدای ناقوس
خسته‌تر از اونم خودم گوشهام رو بپوشونم
من رو بپرونم از سلاحِ تابوت
نکنه غرق شده باشی
یا جزئی از خاطره‌ی شهر شده باشی
لمسِ دوباره‌ت قله‌های کوهَمَن
و این نکنه ها مثِ خوره‌های روحَمَن
زندگی رو آب رو گرفتمش یاد
از اون لحظه که سیل تو رو گروگان گرفت
واسم دوری یه مفهومِ جغرافیایی بود
با تو معنا گرفتش یهو فاصله
غیرِ تو هیچی تو من زنده نیست
هیچ ماجرایی ساکنِ این قصه نیست
تویی دست گمشده‌ی من تو شهرِ آشوب زده
منم و این عشقِ خیس

نکنه غرق شده باشی
نکنه‌ خاطره‌ی شهر شده باشی
لمس دوباره‌ت قله‌های کوهَمَن
نکنه‌ها خوره‌های روحَمَن

همخوان
می‌گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
یه کهکشان نبود جا گذاشت
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب
می‌گردم پیِ دستی که تو فشارِ سیل ول شد و ناپدید و گم
می‌کردن موجها جدامون
آب کردش زرهِ آهنیم رو ذوب

Eshghe Khis

بخش اول
جنگی در من خونریزی
دستوری در من سرپیچی
حرفی در من سرریزی
حسی در من فریاد می‌کنه
تبی در من سوزان
هر نسیمی در من طوفان
ناچار عمیق‌تر میشی وقتی
شَکی در تو باد می‌کنه
از روزمرگی گامِ فراتر
فهمِ دروغِ فشارِ برابر
چشمی واسه نگاه به سراسر
آخر به اول، اول به آخر
هیچ میونبری تسکین نیست
وقتی که می‌افتم به دامِ تلاشم
مگه روزگار چیزی بهم میده اگه حتی برقصم به سازِ هراسم؟
شکمِ گرسنه فکر رو میکُشه و فکرِ سیرها گرسنه‌ها رو
این چرخه‌ی منحوسه که تمیز میده
همه‌ی این غلطها از درسته‌ها رو
من خودم رفتم و دیدم که خیلی چیزها میمیرن بعدِ هر بن‌بست
عقربه‌ها رو عقبی نچرخون که میزنه هنوز هم نبضِ هر فرصت
رد میشم از پوچی ولی نه با فراموشی
اضطراب و رنج و ملال
ادامه داره این هم آغوشی
اینطوری درمیام هر دفعه از خاموشی
حتی وقتی هر دفعه باخته
من از نیروم تخلیه نمیشم
سر و تهِ من رو نمیشه مقرر کرد
من تعریف میشم تو دستی که نمیدم
من زیرِ پایِ خالی رو دیدم و سرمایِ چرکِ نداری رو دیدم
جایی که ساختار به قهقرا میرفت
خراب نشدم تا خرابی رو دیدم
عنکبوتِ ترس تار می‌تنید
باز میخرید حکومتِ سکوت زمان ولی
تا به رخ‌نماییِ خودِ مرگ
ما وجود داریم پس جار میزنیم

همخوان
می‌شم کَنده
از نکندن
هوا میخواد بیاد نفسم کم
می‌شم کَنده
از نکندن
خودم نباشم خبرم هست
می‌شم کَنده
از نکندن
وقتی که پُل و ارتباط کذبه
صدبار رفتم رو به پایان
همین می‌شد ابتداش قصه

بخش دوم
من گوشه گیر نیستم فقط، دیگه وسطی نمونده
گاهی حس می‌کنم همه مُردیم
ولی جسدی نمونده
غلت میخوریم روی سودِ هم
سود اندامِ اخلاق رو میبُره
تن نده به اون بلندگویی که هر روز هر روز حرفهات رو میکُشه
نمیشم تهنشین نمی‌کنم نشست
تهِ این لیوانِ پست
میمونم خودم از قصد
تا وقتی دروغِ عقیده زیر آرایش هست
بهم میگن وحشی توی شعرشون شوقهای شَیاد
معشوقه کجاست تو شهرِ عُشاقِ اشیاء؟
بیرون از این لیوان غوغایِ فرداست
صورتی درونم مشت میخوره
وقتی که زندگی بهم پشت میکنه
من به دنبال خودم میرم هر چقدر که تند میدوئه
وجود رو به جرمِ رشد میجوئه
اسیدی که نبودن رو شکر می‌کنه
می‌مونم دور از آغشتگی که به آهستگی من رو خُرد می‌کنه
ایستادم تو رو تخریب تهدید اومد بعدِ تهدید
حتی توی فرطِ قحطی راه داشت که با تمجید فَربه‌تر شیم
ولی هر شکستی یعنی نقضِ تسلیم
تاریخِ خودم رو ساختم جای جعلِ تقویم
میخوابم رو سیاهی اگه مُده تختِ رنگی
میسازم صحنه‌ی خودم رو 
تا نشم به سودِ صدتا صحنه تقسیم
همینه نقشِ تصمیم
شدم عوض ولی نه به نفعِ وضعیت تا
که به جهان کنم تغییر تقدیم
نه از دست دادم با ژرفِ تسلیت
نه به دست میارم با طرحِ تبریک
زندگی بودن بود نه نمودن
آغوشم بازه به کُلیتش
نه به جاییش که دوست دارم سرِ سوزن

همخوان
می‌شم کَنده
از نکندن
هوا میخواد بیاد نفسم کم
می‌شم کَنده
از نکندن
خودم نباشم خبرم هست
می‌شم کَنده
از نکندن
وقتی که پُل و ارتباط کذبه
صدبار رفتم رو به پایان
همین می‌شد ابتداش قصه

Kandan

بخش اول
بین افکارِ مغزم کِش می‌اومدم بیش از هر دفعه
فشار رو سینه‌م حس کردم گفتم میشه قلبَم لِه
رشد میکرد خشمم هِی سفت‌تر میشد هر لحظه
یهو همه چیز نورانی شد 
بعد برقِ کلُ شهر رفتش
افتاد صدای اسپری به راه
ساچمه‌هاش می‌کردن قشقرق به پا
نور بود آلتِ قَتاله تاریکی نجات میداد زنده‌ها
دیوارها گرفتن رنگِ اعتراض
استشمام میشد حذفِ اقتدار
توی همون چند لحظه خاموشی
تصویر میشد مرگ به زنده باد
فهمیدم مث من هنوز هست
نمیخوان بشکنن تو بن‌بست
ضربهای ضد ضربِ قدرت
قبول نکن‌های نظمِ مطلق
شناورها توی خشمِ مفرط
ناباوران به وحیِ مُنزل
امید تازه‌ای جَوونه زد توم
نبضی شدید زد تو قلبِ مُردم

همخوان
اضطراری
منم و نصفِ خالیم
پی تاریخ
به امثالم میگن اشتباهی
اضطراری
منم و نصفِ خالیم
هنوز باقی
ولی میگن کسی مثل ما نی

بخش دوم
برق برگشت شهر شد روشن
رو دیوارها پر بود از
شعارِ یکسانِ یک شکلی
نوشته بود "تف تو ب.س"
شعله‌ی یک جنگِ عظیم از درون من میکشید زبونه
دلم دلش تخریب میخواستش
مغز بود دنبالِ بهونه
نبوده این همه درد بی‌دلیل
روی لبهام نای خندیدن نیست
خون تو چشمام با طرحی وحشی
هوام ابریه با جَوی سنگین
رعشه‌ای توی وجودم رخ داد
تردید مثِ برف از تصمیمم ریخت
اینا چون هیچ بویی نمی‌شنَون
فکر می‌کنند خبری از گندیدن نیست
تو دلِ طوفان
معده خالی
پیِ غذام
ولی نه رو میزِ هر رستوران
نمیشم سیر
با گول و فریب
میگم که حداقل زور رو زدی
بشی این نظم و قانون رو حریف
یه دفعه‌ی دیگه فکر می‌کنم به این که شاید کثیفه خونِ زمین
سوزوندن ریشه‌ی هرگونه صحبتی من با خودم دارم چونه‌زنیم
دلم نمیخواد که فقط باقی باشم کی می‌دونه که چه لحظاتی دارم
وسطِ این جمع سرطانی بازم میرم تو شکمِ غولِ بعدی
منم میوه‌ی شاخه‌ی شکسته که حتی افتادم از طبقه‌م
همه چی چشیدم فقط طعمِ انتقامه که نمیره از دهنم
از چه افتخاری حرفی بیاد وسط وقتی میخواد من رو وطنم کج؟
بهشتشون سوء‌تفاهمه من خودم رو کردم توی جهنم کشف
دیدم از تو تاریکی
همه‌ی آدمها مکانیکی
همه‌ی باورها پلاستیکی
که میشه ذوب تو پلانی شیک
باید برم من به طرفِ ریشه
معمارِ سازنده‌ی کلیشه
من میشم هرچی میگن نمیشه
میشم یه چَکشِ جلو تیشه
درسته خمودگیِ جمع میذاره تو کاسه‌ت میخواد بُکشه هر میل رو
زوری نگه میدارم احساسم رو زنده تا قطع کنم دستِ رُتیل رو
پیداست نوکِ شرکت توی نوکِ شهر میرم راه ریل رو
با هدفِ جدل میرم به طرفش نه به عنوانِ یه پیرو

همخوان
اضطراری
منم و نصفِ خالیم
پی تاریخ
به امثالم میگن اشتباهی
اضطراری
منم و نصفِ خالیم
هنوز باقی
ولی میگن کسی مثل ما نی

Ezterari

بخش اول
رسیدم جایی که ریل تموم میشه
آثار سیل تموم میشه
یه سربالاییِ تیز
به نوک شهر کمون میشه
پُرم از هرچی رفته از دست
از کینه از حرص
پُرم از رنجِ شهرِ تحتِ سلطه
از "ب.س"
از زیرِ هر جسم
از اون سقوط و از اون بیمارستان
از این بدنِ وصله پینه‌م
که تا چهارتا قدم راه میرم باش
از زمین و زمان خسته میشم
اگه که آتیشِ انتقام نبود توم همون اول خودم رو حذف میکردم
وقتی عشق شد گروگانِ سیل
میشد به هزارپا برمیگشتم
می‌کنم ول هرچی گذشته رو
نفس نفس زَنون نزدیک میشم به درِ شرکت
یا شروع میشم دوباره
یا اینجاست تهِ قصه‌م
در و حصارِ نرده‌ایِ بلند
خودِ ساختمون حبسه یا من این بیرون؟
اسلحه‌های خودکار و دوربینشون درونم ترسی شدید میروند
در به طور اتوماتیک باز شد
"به بازساز خوش برگشتین"
با چشمهای از تعجب گشاد
از حیاط میرم به سمتِ راهرو
دو تا تندیسِ غول‌پیکر سرنگ و چَکُش
سرگیجه دارم میبینم خودم رو از پشت
سیاهی میره چشم چپم
بدنم پُره لرز و
دستم رو میبرم به سمتِ دستگیره
با بدبختی باز می‌کنم در رو
یه سالنِ بزرگ
ذهنم رو میگیره دست
یه ویدئو از خودم رو دیوارش
شروع میشه به پخش

بخش دوم
احتمالا گیج شدی
یعنی گیج شدم
به هر حال بکنیم شروع
اسم من یعنی، اسم خودت "بهمن سراسریه"
بنیانگذارِ شرکت بازساز یا همون "ب.س"
صاحبِ این شهرِ پر از نفرین
که رسیده ارث از پدرم
نوبت منه ازش لذت ببرم
چیزی در حدود سی سالِ پیش
این شهر در آستانه‌ی فروپاشی بود
مردم به شدت ناامید بودند
آمار خودکشی همین رو حاکی بود
انرژی‌ای واسه کار نمیذاشتن
شهر پرونده‌ی پُره شاکی بود
همه چی براشون از معنی می‌افتاد
تهِ دلشون همه‌ش خالی بود
فکر کردم با خودم چطور
میشه این اختلال رو بکنم وِتو؟
باید فراموشی اجرا میشد روشون
بعدش با شدت بخورن به شوک
یه سری جاسوس کردم استخدام
و یه داروی تزریقی اختراع
هرکسی کارائیش پایین می‌اومد
با سیستمَم میشد انتخاب
شروعِ بازسازی سقوطه
مواجهه با خطرِ مرگ و نیستی
بعد تنهایی توی جنگله
با فشار سنگینِ درد و کیستی
قدم بعدی آزادی تو شهره
آخرش نوبت پوچی و حمله
دوباره تزریق و فراموشی شوک
چرخه بعدِ چرخه بعدِ چرخه
سیل ساختم که ضعیف‌ها رو حذف کنه
هرکی زیاد بازسازی شده محو کنه
همسرم تلفاتِ جانبیِ سیل شد
همه چیزها تیره‌ست از روزی که غرق شده
قالبهای یخیِ شانس رو ساختم
تا امیدِ واهی روشون اثر کنه
معنیِ خودم کنده شده ازم
تزریق می‌کنم شاید اوضاع فرق کنه
قبلِ این که از هوش برم
اگه حس کردی فشارِ زیاد
یه سرنگِ مخصوص توی قفسه‌ست
تزریق کنی همه چی یادت بیاد
راستی...

Movajehe

همخوان
میزنم کنار کرم‌ها رو از صورتم
چشمِ سالمم میره سیاهی
میمون‌ها نظاره‌گره عبورمَن
حرف میزنم با نیمِ خیالیم
زیرِ همه ناخن‌هام شده خون مُرده
میبینم یه تابلو با تیمِ بی‌حالیم
بیمارستان رو به بیمارستان
بیمارستان رو به بیمارستان

بخش اول
میگیرم ردِ سرنگ‌ها
میشم جذبِ معما
میگیره لج وجودم رو
تو سرم تصویرِ تخته و درمان
میده جونم رو چاک
اسطکاکِ پوستم رو خاک
کسی نمیشه خبر که اینجا بودم
بارون کرده ردِ خونم رو پاک
میرسم، میخزم سمتِ ورودی
صعودی اوج میگیره شیبِ دردهام
فریاد میزنم کمک
توی باجه نی نگهبان
بازه دروازه‌های بلندِ فلزی
استخونِ پام میگیره به سرعت‌گیره پِرسی
پوست پام ور میاد قلفتی
چیزی حس نمی‌کنم
میرسم به حیاط
آمبولانسی کهنه با چرخ‌های خوابیده و خزه بسته
وِلن تو محیط چندتا تختِ خسته
امیدم میمیره تو نبضِ لحظه
چیزی شبیه به یه کوهِ کوچیک میبینم که افتاده روش نورِ نقطه‌ای
تَلی از اعضای بدن
فکری میزنه واسه انجام به سرم
می‌ایستم واسه آخرین بار
ناله کُنون میرم یه تخت میارم
یه دست یه پا یه گوش یه چشم
بار می‌زنم برمیدارم
میرم سمتِ ساختمونِ مرکزی
توی راهرو خبری نیست از کسی
میگردم دنبالِ اتاق عمل
میبینمش بین این دیوارهای کر کثیف

همخوان
میزنم کنار کرم‌ها رو از صورتم
چشمِ سالمم میره سیاهی
میمون‌ها نظاره‌گره عبورمَن
حرف میزنم با نیمِ خیالیم
زیرِ همه ناخن‌هام شده خون مُرده
میبینم یه تابلو با تیمِ بی‌حالیم
بیمارستان رو به بیمارستان
بیمارستان رو به بیمارستان

بخش دوم

میرم تو لامپ‌ها روشن میشن
"به اتاق عمل خوش آمدید"
میگیره شک همه‌ی سلول‌هام رو فرا
انگار زندگی داشت دورم میزد
وسط اتاق یه محفظه‌ی استوانه‌ای شکل از جنسِ شیشه با کلی دکمه زیرش
روشن، خاموش، ترمیم، تغییر، تعویضِ عضو
روشنش میکنم
"به دستگاهِ بازساز خوش آمدید"
شروع میشه توم تئوریِ ترس
محفظه پر از نورِ نئونیِ زرد
"لطفا عملِ دلخواهِ خود را انتخاب کنید"
میزنم روی دکمه‌ی تعویضِ عضو
یهو می‌افته توی کشوی تنظیم یه قرص
میندازم بالا
"عضو مورد نظر را در محفظه بگذارید"
میکشم دراز به زور پام رو میذارم توش
دارم میخرم خطرِ چی رو به جون؟
میاد صدا لیزر
"شروعِ عملیاتِ جداسازی"
بوی گوشتِ سوخته با یه سوزشِ شدید
پایی که از حیاط اوردم رو برمیدارم
تا که بشینه توی این خونه‌ی جدید
"شروعِ عملیاتِ پیوند"
می‌کنم تکرار
واسه دست، واسه گوش، واسه چشمم
میکنه سوزش فروکش
میشه خروجِ دردم شروعش
"آغازِ استراحت"
میرم از هوش
"پایان، پایان"
بلند میشم خیلی سرخوش و ارادی
آغشته به بوی الکل و بتادین
میزنم به جاده

Bimarestan

بخش اول
گیرم تو باتلاقِ بعدِ سِیل
میزد روم آفتاب به قصدِ کیف
ولی اون که گیره نور میسوزونه
گِل تا گلوم گندابه و میل
به رهایی از تنگنایِ نفس‌کُش
توی جهانِ میخها و چَکش
سر تا پا خشم میشم
چیزی میخزه رو ستون فقراتم
حس می‌کنم نفر نیستم نفراتم
ماتمِ کیشم و ماتم
میره توی چمدونی از تلفاتم
چیزی میخزه رو ستون فقراتم
توانی ناشناس تزریق میشه توی ضرباتم
بالاتر میام از گِل 
کمرنگ‌تر میشن صدماتم
از گِل درمیام خیالم خیلی غیرطبیعی آسوده‌ست
غیرطبیعی آرومم
همه چیزها غیرطبیعی آسونن
تا تو شیشه‌ی مغازه میبینم یه هزارپا رو پشتمه
از پایین تا به گردنم پُل زده
دستم رو تکون میدم تکون میخوره
من تو مشتشم یا اون تو مشتمه؟

همخوان
میخزه روی پشتم
زمانم پُره چالش
سمی‌ترین خارش
با فریبِ آسایش

بخش دوم
جداش کنم غم می‌گرده بر
یادم می‌افته که رنجیدم چقدر
این که باهاش لَش میشم یه وَر
همزمان میشم سمی‌تر یه ور
مث که رسید انگیزم به تَش
از همین موضوع هم ترسیدم یه کم
نمیخوام از منِ وحشی‌تر بگم
همه‌ش دلم میخواد اهلی‌تر بشم
انگار مست و منگ و نشئه‌ام
اصلا حسش نی که از جام بلند شم و
فکرهام میان میرن مُقطع و 
اوضاع میاد به نظر مرتب
برگه‌ی زندگیم سفیدتر میشه
انگار نمیدم دیگه من جوهر پس
تو بحبوحه‌ی جنگ و حسرت
چرا نکشم از خودم دست؟
مصنوعیه این آسودگی گرفتم پناه من تو آغوشِ چی؟
توهمِ محضه این حجمِ بیخیالی
هر چقدر شیرینه این آلودگی
شروع می‌کنم بریدن با یه تیکه شیشه
پاهای بریده‌اش داره دیده میشه
قطع می‌کنم آخرین پاش رو
می‌افته رو زمین با صدای جیغش


همخوان
میخزه روی پشتم
زمانم پُره چالش
سمی‌ترین خارش
با فریبِ آسایش

بخش سوم
چمباتمه زدم لبِ جدول
میچکه خون از کفِ دستم
مورچه‌ها میریزن سرِ هزارپا
من براشون درِ بسته‌ام
دیشب و امشب زنده موندم
ببینم چی میشه شبِ بعدم
همین الان میخوام پا شم برم
محدودم میکنه تنِ خستم
من رو میگیره دلشوره‌ی مرگم
مست میشم تو میخونه‌ی دردم
تو مغاکِ این بی‌خونگی
ذهنم میشه بیغوله‌ی سردم
درونم جنگی با این دنیاست
نه صلح و زیتونه به دستم
نه مقهورِ مصنوعی بودنش‌ام
نه میخوام دورِ مِیدونش بچرخم
مجبوریه گزینش
بین جمعیتِ انبوهی که لو میده
چطور آدمها پُر میشن از
اندوهی که تُهیه
تکرار توهینه وقتی که مرسوم میشه توجیهش
من لمسش کردم
سیل میبردت تا دمِ مرگ
سم باز می‌کنه بازتولیدت
از گلوی دنیا پایین نمیرم با دولا راستی
هذیونه راضی بودن اگه به سم مبتلا شی
تبلیغ میشه هی خودتباهی
ساختن میشه هی متلاشی
میرن آب همه‌ی فرصتها خیس
کجا با کی باید شد گلاویز؟

Hezaar Paa

نقطه‌ی اوجِ فرود چیه؟
طلوعِ هر غروب چیه؟
تو دل این جهان که منقبض شده
قدرت کیه؟ نفوذ چیه؟
اشک ریختنیه یا جمع کردنی؟
حرف تو دهنیه یا تو گوشیه؟
از لبها روییده چاقو
خودکشی محصولِ روبوسیه!
نمیاره به روش هیچکس
سالمه دست دست‌آویز پاره‌ست
فک کن آویز موندی یه روز بیشتر
نهایت می‌کنه تنهاییت پاره‌ت
دمِ همدم نمی‌رسه به دمِت
هیچ خنکایی نمیشینه به تبِت
نسیمِ نوری نمیگیره به شبِت
اونچه ریخته نمیشه بچینی عقبِت
اگه آب نکنه سقوط
از آبشار نمیمونه تصویری
سردرگمی میرسه به اوج
وقتی هم ظرفی هم سر میری
هم حرف زیاده هم کم میگی
هم سیاهی هم مشعل میشی
هم یه بی‌گناهی و هم تقصیری
هم صاف وایسادی هم درمیری
میزنی هی نیش به خودت
از تهِ دل میخوای که نیست شه دورِت
زیر پاهام هرچی که ریخته سُره
همراهی نیست و نمیشه جیم دلهره
مثل اینه اختیاری اسید بنوشی
اختیاری با اهلِ زمین بجوشی
مثل اینه که بدونی هیچ شکاری نیست
ولی تا تهِ عمر تو کمین بکوشی
وجودم تیر میکشه
تبدیل شدم به ترکِ افیون
میگن لمس کن
واسم نیست جایی از صحنه ملموس
مثل چکُشه مرگم
با یه لبخندِ مرموز
بیشتر خودم رو به یاد نمیارم
نمیدونم محفلم کوش
بشر شده یه ننگِ منحوس
نمیذارم رو این حرفِ سرپوش
بین این حس‌های مهندسی شده
چیزی نیست که بذارم از دلم توش
طبیعیه خسته شم زود
وقتی که شده کلِ لحظه مجبور
اگه نگاهت رو مرتفع کنی
میبینی که همه چی رنجه از دور
حس می‌کنم چندین پاره‌ام
تکرار میشم تشدید دارم
منزجر یا غمگین باشم؟
نفرت سالها رقصید با من
عُق میزنم تو جمعِ شلوغ
پس چرا باید نزدیک باشم؟
کلِ این جماعتِ تبلیغ‌زده
دوست دارن تو حالتِ تعظیم باشن
بین اینا باشی تو هم میشی کوتوله
هرچی پرت کنن جلوت میگی که خوبه
چون تو سرشون رضایت و گیجی شعوره
تو رویاهات به همشون میدی گلوله
ولی تو شاعر شدی جای قاتل کلمه‌ها میمیرن به پات
اینا گوه کاریهای خودشون رو جای گردنشون میگیرن به ذات
بدنم مختله
زندگیم شده چی میشد اگه
خسته‌ام از دردِ نبردِ مُدام
وِرد زبونم دیدی گفتمه
تو عصر دستهای دروغگو
بی‌همدستی میشی مرتکب
من خو گرفتم با افسردگی
مهم نی که این سراشیبی ممتده
اینه واسم بدترین خبر
که نیستم منتظر خبر خوبی
امید به انتخاب با یخ‌های قالبی
واسه منه تهوعِ دائمی
همینه آخرین حِسم
میریزه تو خطوطِ واپسین شعرم
دیگه هیچ کاری نمیکنم
تمومه با زمین قصه‌م

Vaapasin Sh'er

Enferad
Farshad & Bamdad
Art Pic: Sevaaad
Download: yon.ir/qmKq
Buy: www.FarshadHipHop.com

Farshad Ft. Bamdad - 02 Rooze Khobe Man (Prod. Farshad)

نت سیاه
کلام : فرشاد
آهنگساز : فرشاد
میکس و مسترینگ : شروین رادفر
طراح جلد : یگانه اسفندیاری
تاریخ انتشار : 19 اردیبهشت 1398

----

Note Siah
Producer : Farshad
Mix And Mastering : Shervin Raadfar
Artwork : Yeganeh Esfandiari

Single

Note Siah

Producer, Composer , Hip-Hop Artist Based In Tehran

Farshad

Popular tracks