شعر گوینده مخفی،براهنی -  هانیه بختیار

مسیح بن لم یلد ولم یولد 
شاعر : وحید علیزاده رزازی
صدا:هانیه بختیار
موسیقی : پیمان یزدانیان-آلبوم گذر-قطعه چهارشنبه سوری

من «بَلَد شدن»را از شعرِ دمِ آب یاد گرفته‌‌ام 
«بلدم» که آب یادم داده 
و راه‌رفتنم روی آب که ربطی 
به‌پادادن آن از آب‌گذشته ندارد که دارد می‌رود       برود همّت بلند بدارد که زیر اتوبان بخوابد 
با یک بلندِ لوندی که دیشب به خواستگاری بالش‌اش آمده بود     نرم!
و آن بعدن که نفهمیدم هیچ 
دوسومِ همه‌چیزِ هیچ‌اش چه‌قدر آبکی‌ست! 

سونوگرافی جهان همیشه از شکمِ «بلدها» برداشته شده
و بلدها شکم‌شان را روی دست‌شان گرفته     در وزنِ ماضی کرده‌اند غم‌باد را 
پس او یک «بلد» بود که مادر     مثلِ ما دربه‌در نمی‌شد 
غمِ شکم داشت این‌‌هوا برای باریدن     نبارید!
دخترزا بود هوایش
بارانش جهانی را خیسِ غمِ سُربی کرده بود یک‌بار در تهران
سَرِ زا خواست تصمیم بگیرد      بگیرد جلوی خودش را از:    «یا کبری!»
یا شیوه‌ی نوشین‌لبان را بلد بشود که لبالب بشود با همّتِ بلندش که جا نمی‌شد در لیسکِ پستانک 
                                                                                                                               از بچّه‌گی!

با هم که بلد شدیم تن‌اش را
دست‌اش سوخت زیرِ فکرِ تنم     فکر کنم!
شدیم دو بلدشده‌ی نوشین‌لبِ شیفتِ شبِ بخشِ سونوگرافیِ زایشگاهِ «شُهره»‌ که می‌خوانـد: 
« اون جمعه‌به‌جمعه      سر وُ گوشش می‌جُبنه!»
و ما هیچ‌وقت نجنبیدیم     نشستیم جمعه‌به‌جمعه به «شاید که بیاید» همّتِ دِهِ بالا 
و راست بالا شود به آسمانِ«غزل»که نباریده جز دو مصرعِ عبث
یکی: 
«تن را به‌کجا می‌شود آخر پل زد؟»
دوکی:
«باید غم را به سزای عملش حَدّ زد؟»
و راوی‌ها همیشه این‌جای متن که می‌رسند 
سیگارشان را فراموش می‌کنند روی فرش خاموش کنند معمولن
زیرا زیرسیگاری که در آتش بسوزد
شعراز بار بلدیّت‌اش می‌افتد!

روشن‌فکرِ جمعه‌ها امّا 
همیشه با همّتِ بلند می‌لیسد اتوبان‌اتوبان لیسکِ پستانک را در متن
هَمیّت‌ها از «جلال» بگیر تا «بَلال» که مَردِ سیه‌چُرده‌ای بود در حجازستان
                                                                                 رقصیده بودند با فائز:
«سَرِ زلف تو جانا لام وُ میم است         چو بسم‌اللهِ الرحمنِ الرحیم است»
از این‌جا به‌بعد باز یاد آبی افتادم که نداشتم دوسوم      «بلدِ» خُشکی بودم که:
«لبِ تشنه آب می‌‌خواد         چشمِ خسته خواب می‌خواد» را در پیکانِ 57 ِ پدرم 
                                                                                                          تودوزی کرده بودم

ماهِ بعد ماهِ بدی بود  
و کربلایش قصّه‌‌ای‌ که لای درِ«همّتِ ستانِ شرقی‌زاده‌‌ای» گیر کرده بود
با این‌که سونوگرافیِ کربلا را هنوز ندیده‌ام البّته
شنیده‌ام بلایی بوده که از آسمان روی سرِ ساربان 
کارِ زشتی می‌کرده 
و وقتی به عصرِ معاصرِ دیکشنری برمی‌گردیم 
در لغت 
مِثلِ مَثَل مناقشه نیست!
شاعر ِ بندِ تُنبانی می‌فهمد این اَداها را
که دخترکُشی ویژگی بارزی‌ست که از مانیتورِ قرنِ چندم بیرون می‌زند 
و شهره‌ای که همیشه می‌گفت: 
-«اومدی، اومدی، اومدی، چه خوب کردی اومدی!»
و من که هنوز نیامده بودم 
دستم را گرفتم جلوی آمدنم توی اِسکایپ
                                                        گفتم:
-«وَ موسا چرا همیشه با عصا می‌آید در شعر؟!»
-«این را هم باید از دریای قاچ‌قاچ پرسید»:
                                                   بنی‌اسرائیل گفت! 

پرسوناهای شعر همیشه اعضای سُرخ و سیاه‌شان را در‌می‌آورند برای «اون جمعه به جمعه»
                                                                          که نمی‌دانند جایی گفته بودم در شعری من:
-«مِنارجُنبان هم از جُنبیدن زیاد عاشقِ کسی نشد!»
بعد «فائزِ دشستانی» تَگَری زد روی پارچه‌ی حریرِ شعرِ «بَلَدم»
تَگَری زد وُ نگفت:
چرا همیشه تکثیر می‌شود غم در مانیتورِ سونوگرافی 
                                                             از بچّه‌گی
چرا همیشه 
«جوجه‌بَلَدِ زشت» لقبی بود که پرستاری که لای پای مادرم ورق‌بازی می‌کرده 
                                                                                                           به‌من داده
و چرا هنوز دربه‌در دنبال تلفنش می‌گردم
یا حتّا کروکی رَحِم‌اش که: 
-«دنیا را چه دیدی وقتی خودت زاییدی؟!»
بگو چرا وَرَم می‌کُند چیزی در دلم وقتی هنوز به‌دنیا حسابی نپاشیده‌ام     شِماتَتَن!
که حتّا این‌ها شعر هم نیست     خجالتَن!
فرآورده‌هایِ ذهنیِ یک «زشت»ی هم نیست     کثافَتَن!
امّا ناگزیر زیرِ هر سندِ توّلدی را توّلدی دیگر می‌گریانَد
و مشیتِ الاهی گاهی این‌ بود که   

-«لِقاح مصنوعی بود»:
                       خدا گفت!
شرمِ مقدّسی می‌خواهد برود توی دامنِ مریم 
مسیح امّا نمی‌داند از کدام دَر فرار کند که بهتر نامرئی شود
ترانه‌ی سقوطِ سالِ 2000 را اگر می‌شنید 
خودش را از مبدأ کنار می‌کشید
سوار تاکسی‌های زیرِ پلِ گیشا می‌شد وَ خودش را تا مقصد به‌خواب می‌زد!

حالا تو بگو چه کنیم آقای مَسیح بنِ لَم‌یَلِد وَلَم یولَد؟
چه کنیم ناشعر هم بی‌ناشر باید روزی تمام شود
چه باخدا     چه ناخدا
یادم نیست چه کسی گفت این‌را
پس جایش سه نقطه می‌گذاریم     تا بعد... .

                                                                                                                                                                                                      وحید علیزاده رزازی             
                                                                                                                آذر و دی 1391-  تهران  


Hanieh Bakhtiar

Popular tracks