مخالف با اعدام در ایران باید با چه چیزی مخالفت کند؟ قسمت اول این پادکست به واقعیتِ مجازات مرگ در ایرانِ بعد از انقلاب بر اساس سه بنیان مشروعیت‌بخش به آن می‌پردازد: مردم، خدا، حکومت. این صاحبان حق کشتن درمورد سن و سال و نفسِ وجودداشتن فرد تصمیم می‌گیرند آن‌هم از پی روندی که شکلِ عادلانه‌ی آن حقِ هر انسانی‌ست:‌ محاکمه. ولی پیامد چنین روندی که حق بشر است چگونه می‌تواند زدودن هر نوع حقی از بشر باشد؟‌

داد بی داد - فصل اول - قسمت یک: اساس اعدام

صحنه‌ی اجرای حکم اعدامْ یا حیاط‌‌خلوت بازداشتگاه هنگام سحر است یا میدان شهر در نیم‌روز. در این قسمت، به نمایش اعدام نگاه می‌کنیم و از درون تصویری که از مجازات مرگ ساخته‌وپرداخته شده، به از‌دست‌رفتن چیزی ورای حق‌ زندگی در فرد می‌پردازیم: شأن یا همان کرامت. برای این کار، تفسیری محتوایی از ایده‌ی فیلم طعم گیلاس عرضه می‌کنیم تا نشان دهیم چرا ایده‌ی اعدام نقطه‌ی مقابل اراده‌ی شخصیت این فیلم است.

داد بی داد - فصل اول - قسمت دو: صحنه اعدام

ادعای قوانین مدرن این است که اجرای حکم مرگ از اصلِ شکنجه‌ی بدن در مجازات‌های پیشامدرن فاصله گرفته و تمرکز خود را بر مرگ «بدون‌دردِ» محکوم گذاشته است. این قسمت به تناقض‌های همین تفسیر از سیرِ تکامل کشتن دولتی می‌پردازد، و رابطه‌ی اعدام با بدن را از طریق خواندن داستانی از فرانتس کافکا بررسی می‌کند که ایده‌ی مرکزیِ آن ماشینی است که محکوم به مرگ را با نگاشتنِ جرم روی بدن او آرام آرام می‌کشد.

داد بی داد - فصل اول - قسمت سه : ابزار اعدام

آیا اعدام شکلی از پیش‌کش‌کردن قربانی به جامعه است؟ در این قسمت به شباهت اعدام و رفتار کهن پیدا‌کردن بلاگردان برای دفع مصائب یک جمع می‌پردازیم. بلاگردان کسی است که می‌توان بر او خشونت وارد کرد تا از خشونتی بزرگ‌تر جلوگیری شود. در دل این مجازات، اصلی اسطوره‌ای نهفته است که تاوان تخطی را کشتن فرد خاطی می‌داند و مدعی است دارد از جامعه دفاع می‌کند.

داد بی داد - فصل اول - قسمت چهار : روح اعدام

کار حکومت در اعدام فقط یک قدم با پدیده‌ی قتل فراقانونی فاصله دارد. در این قسمت، دادگاه انقلاب را به‌عنوان نهاد اصلی و تاریخی اعدام معرفی می‌کنیم. نشان می‌دهیم که به‌حکم لجظه‌ی تاریخی تأسیسش بعد از انقلاب ۱۳۵۷، این دادگاهْ کارکرد قدیمی خود، یعنی دفاع از انقلاب در وضعیتی اضطراری، را به قاعده بدل کرده است. اعدام ابزار اصلی این نهاد است.

داد بی داد - فصل اول - قسمت پنجم : نهاد اعدام

وسواس ایران با اعدام افراد زیر هجده‌سال، یعنی نوجوانان و کودکان، خبر از پیوندی مرموز میان حکم مرگ و درک بنیادین در این سرزمین از انسان‌بودن، آگاهی، و بلوغ می‌دهد. در این قسمت، نشان می‌دهیم که اصرار بر اعدام کودکان به‌واقع فراخوانی اجتماعی‌ست به بالغ‌نشدن، یا ترس یک جامعه از بلوغ، زیرا بلوغ یعنی آستانه‌ی اعدام‌پذیر‌شدن در قوانین ایران.

داد بی داد - فصل اول - قسمت شش : کودکان اعدام

آیا مجازاتْ اصل حاکم بر سیاست در ایران است؟ سیاست‌کردن روزگاری در گفتار و کردار به‌معنای تنبیه‌کردن بود. اعدام در ایران از این جهت شکلی از سیاست است با ابزاری دیگر و عمدتاً معطوف به ضعیف‌ نگه‌داشته‌شده‌ترین‌ها. ولی مخالفت با اعدام مخالفتی اساساً سیاسی است، آن‌هم نه فقط سیاست به‌معنای قانون و حکومت‌داری، بلکه درمعنای تخیل‌کردن دوباره‌ی حیات جمعی، معنا‌کردن دوباره‌ی وضع بشر، و ابداع راه‌های هردم نو برای مشارکت‌دادن همگان در این حیات.

داد بی داد - فصل اول - قسمت هفتم : آینده‌ی اعدام

مسیر رسیدن فرد بازداشت شده به زیست‌جهان سلول انفرادی مسیری تاریک است به‌سوی اتاقی پیوسته روشن که در آن درک مفهوم «خود» نزد محبوس زیرورو می‌شود، از پی مخدوش‌شدن تجربه‌ی مکان و زمان. قسمت اول از مجموعه چهار قسمتی سلول انفرادی کوششی است برای فهمیدن جغرافیا و ساکنان سلول انفرادی، جایی میان خاطره و خطر.

داد ‌بی‌داد ـ فصل دوم : سلول انفرادی - قسمت اول: تاریکی معلق

چه چیزی در انفرادی شکسته می‌شود، از دست می‌رود؟ در قسمت دوم از مجموعه چهار قسمتی سلول انفرادی به سراغ شرایطِ امکانِ اعتراف‌کردن می‌رویم و از چیزی بحث می‌کنیم که به آن می‌گویند بُریدن. جایی که برای فردِ جاگرفته در زهدان سلول، شکل‌های غیاب بیش از حضور در حال تکثیر است.

داد بی داد ـ فصل دوم: سلول انفرادی ـ قسمت دوم: تکثیر غیاب

سلول انفرادی برای حاکمیت چه کاری می‌کند؟ چه درکی از قدرت و اصلاً از خود آدم‌بودن در پس پیوند عمیقِ سلول انفرادی و اعتراف اجباری نهفته است؟ قسمت سوم از مجموعه چهار قسمتی سلول انفرادی از سلول انفرادی به‌عنوان حفره‌ای در استحکامات سیاسی ایران می‌پرسد.

داد بی داد ـ فصل دوم: سلول انفرادی ـ قسمت سوم: انزوا و اعتراف

امروز روایت مقاومت برابر انفرادی و استمرار حاکمیت به استفاده از آن به شکلی از روایت و جنبش دادخواهانه در ایران بدل شده است. قسمت پایانی از  مجموعه چهار قسمتی سلول انفرادی در پی ترسیم شمایل مقاومت دادخواهانه برابر اعمال مجازات سلول انفرادی است. مادر در برابر بازجو.

داد‌بی‌داد ـ فصل دوم: سلول انفرادی ـ قسمت چهارم: چهره دادخواهی

پنج عصر هرهفته پنج شنبه ها در ساعت پنج عصر به وقت ایران از رادیو فردا پخش می‌شود. این برنامه دربرگیرنده بخش‌های مختلفی است که به مرور اتفاقات هفته از زوایای مختلف آن می پردازد. این برنامه محصولی است از کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و هر هفته همزمان اینجا و روی صفحه فیس‌بوک کامبیز حسینی قرار می‌گیرد

5 Asr

۱۸۶ پنج عصر با کامبیز حسینی قسمت

پنج عصر هرهفته پنج شنبه ها در ساعت پنج عصر به وقت ایران از رادیو فردا پخش می‌شد. این برنامه محصولی است از کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران. این آخرین قسمت از برنامه رادیویی پنج عصر است

۱۸۷پنج عصر با کامبیز حسینی قسمت

این صفحه رسمی پادکست کمپین حقوق بشر در ایران است. مجموعه‌ پادکست‌های «داد بی‌ داد» با نگارش و اجرای امید مهرگان آخرین محصول شنیداری کمپین حقوق بشر در ایران است که قصد دارد تا به مفاهیم بنیادین حقوق بشر بپردازد؛ به شرایط و معنای دادن «حق» گرفتن و نقض آن. ما در این مجموعه پادکست قصد داریم به‌میانجی «نقد» و نقد «میانجی‌ها»، پاسخی برای این پرسش بیابیم که «چگونه می‌شود متفاوت بود بی هیچ هراسی؟»
هفت قسمت اول این پادکست از جنبه‌های مختلف «مجازات اعدام» در ایران بحث می‌کند و فصل دوم این مجموعه «سلول انفرادی» را بررسی و واکاوی می‌کند.

Popular tracks by پادکست‌های کمپین حقوق بشر در ایران