Isabelle Baeten leest de column "Geloof, hoop en liefde" van Ilja Leonard Pfeijffer (24 maart 2020).

Hoewel ik op andere plekken in andere tijden meermaals heb geschreven over 
geloof, hoop en liefde, had ik niet voorzien dat er een dag zou komen waarop de 
wereld ingekookt zou worden tot niets anders dan die drie.

Vroeger gingen die concepten goed verborgen achter een universum vol beslommeringen 
en afleidingen en kon ik er een zekere mate van trots aan ontlenen dat ik af en toe 
op onmodieuze wijze aan hen herinnerde. In het huidige isolement in een angstvallig 
ontsmet huis met uitzicht op lege straten in een stilgevallen stad is de façade verkruimeld 
en terwijl elk telefoontje een nieuw sterfgeval kan melden, is er simpelweg weinig anders te doen 
dan zich vast te houden aan geloof, hoop en liefde.

Het geloof van onze vaderen is geëvo­lueerd in geloof in de wetenschap, 
maar dat maakt voor de rillende gelovige weinig verschil.

Mijn missie van vandaag was dat ik medicijnen moest achterlaten op de overloop 
voor de deur van Stella’s moeder. Op de terugweg zag ik dat de kathedraal open was. 
Ik ging naar binnen. Er zat één man te bidden. Verder was er niemand. 
Ik ging zitten en keek naar het bronzen Mariabeeld van Stella’s beeldhouwer op het hoofdaltaar. 
Ze was afgebeeld als de koningin van Genua. Engelen zweefden uit de hemel 
om haar te kronen. Ik kon natuurlijk niet echt gaan zitten bidden, hoewel niemand mij zag. 
Maar God ziet alles. Het is maar goed dat hij niet bestaat.

Ik dacht aan mijn ouders, die in Nederland wonen, en zij keek naar mij. 
Ik voelde de eeuwen die zij en haar kerk hadden doorstaan en 
ik hoorde de stemmen van allen die voor mij hoop hadden afgesmeekt 
bij nog grimmigere epidemieën. De geschiedenis bood troost, zo concludeerde 
ik omdat ik niet kon toegeven dat Maria dat deed.

Isabelle Baeten leest Ilja Leonard Pfeijffer

Maaike Van Liefde leest "Here comes that rainbow again" van Kris Kristofferson (1982).

The scene was a small roadside cafe
The waitress was sweepin' the floor
Two truck-drivers drinkin' their coffee
And two okie-kids by the door

How much are them candies, they asked her
How much have you got, she replied
We've only a penny between us
Them's two for a penny, she lied

And the daylight grew heavy with thunder
And the smell of the rain on the wind
Ain't it just like a human
Here comes that rainbow again

One truckdriver called to the waitress
After the kids went outside
Them candies ain't two for a penny
So what's it to you, she replied
In silence they finished their coffee
Got up and nodded godbye
She called, hey, you left too much money
So what's it to you, they replied

https://www.youtube.com/watch?v=ej1I-IrHWCc

Maaike Van Liefde leest Kris Kristofferson

Katrien De Paepe leest "De Fakkel In Het Oor" van Elias Canetti (1980).

Ik ben in tegenstelling tot veel mensen niet van mening dat men zijn herinnering moet pijnigen, koeioneren en onder druk zetten, of moet blootstellen aan de invloed van weloverwogen lokmiddelen, ik maak een buiging voor mijn herinnering, voor de herinnering van ieder mens. Ik wil die herinnering zo in tact laten als zij toebehoort aan de mens die voor zijn vrijheid bestaat, en ik verheel niet mijn afkeer van de degenen die haar zo lang aan chirurgische ingrepen durven bloot te stellen totdat ze gelijkt op de herinnering van alle overige mensen. Laat ze zoveel willen opereren aan neuzen, lippen, oren, huid en haren, laat ze hun, als dat niet anders kan, een andere kleur ogen inzetten, ook andermans hart dat een jaartje langer klopt, laat ze alles betasten, besnoeien, effenen en gelijk maken, maar van de herinnering moeten ze afblijven.

Katrien De Paepe leest Elias Canetti

Natan Vanwildemeersch leest "Leven van Lykourgos" van Ploutarchos (± 70 PCN).

Wanneer een kind geboren werd, had de vader niet het recht het op te voeden. Hij moest het laten onderzoeken door de oudsten van het volk. Als het kind sterk en welgebouwd was, gaven ze de vader de opdracht om het groot te brengen en kreeg het een van de 9 000 stukken land. Was het kind echter zwak of misvormd, dan moest het kind naar een van de neerlegplaatsen gebracht worden, een gebied met ravijnen bij het Taygetosgebergte. Ze meenden dat het noch voor de staat, noch voor het kind gewenst was dat het in leven bleef, omdat al vanaf de geboorte bleek dat het nooit krachtig genoeg zou worden.

Vanaf de ouderdom van zeven jaar nam de staat alle kinderen onder zijn hoede. Men deelde ze in groepen in en deed ze in gemeenschap leven en eten. De moedigsten en de sluwsten werden aangesteld tot groepsleiders. De andere kinderen moesten trachten hen na te volgen, moesten hun bevelen uitvoeren en hun terechtwijzingen ondergaan. Op die manier werden ze voorbereid op de militaire discipline. Oudere Spartanen waakten over hun ontspanning. Ze stookten dikwijls ruzie en twist en zo leerden ze ieders karakter, moed en uithoudingsvermogen kennen. De kinderen kregen slechts de strikt noodzakelijk schoolkennis. Voor het overige leerde het opvoedingssysteem hun gehoorzaamheid, uithoudingsvermogen en hardnekkigheid in het gevecht. Men schoor hen kaal en deed hen zonder sandalen op blote voeten lopen en geregeld naakt trainen.

Natan Vanwildemeersch leest Ploutarchos

Dirk Vekeman leest "Alpejagerslied" van Paul van Ostaijen (1928).

Alpejagerslied
 
Een heer die de straat afdaalt
 een heer die de straat opklimt
 twee heren die dalen en klimmen
 dat is de ene heer daalt
 en de andere heer klimt
 vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx
 vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx van
de
        beroemde hoedemakers
 treffen zij elkaar
 de ene heer neemt zijn hoge hoed in de rechterhand
 de andere heer neemt zijn hoge hoed in de linkerhand
 dan gaan de ene en de andere heer
 de rechtse en de linkse de klimmende en de dalende
 de rechtse die daalt
 de linkse die klimt
 dan gaan beide heren
 elk met zijn hoge hoed zijn eigen hoge hoed zijn
bloedeigen hoge
         hoed
 elkaar voorbij
 vlak vóór de deur
 van de winkel
 van Hinderickx en Winderickx
 van de beroemde hoedemakers
 dan zetten beide heren
 de rechtse en de linkse de klimmende en de dalende
 eenmaal elkaar voorbij
 hun hoge hoeden weer op het hoofd
 men versta mij wel
 elk zet zijn eigen hoed op het eigen hoofd
 dat is hun recht
 dat is het recht van deze beide heren

Dirk Vekeman leest Paul van Ostaijen

Erik Bauwens leest "Al te luide eenzaamheid" van Bohumil Hrabal (1988).

Vijfendertig jaar lang zit ik in het oud papier en dat is mijn love
story. Vijfendertig jaar lang plet ik oud papier en boeken, vijfen-
dertig jaar lang maak ik aan de letteren mijn handen vuil, zodat
ik op de encyclopedieën ben gaan lijken waarvan ik in die tijd
zeker dertig kuub geplet heb, ik ben de sprookjeskan vol water
dat leven schenkt en dood, je hoeft me maar een beetje scheef
te houden of er stromen de mooiste gedachten uit, tegen mijn
wil ben ik ontwikkeld geraakt en eigenlijk weet ik ook niet welke
gedachten mijn eigen zijn, van mij alleen, en welke ik me door
lezen eigen heb gemaakt, en zo heb ik mezelf in die vijfendertig
jaar eigenhandig doorverbonden met de wereld om me heen,
want als ik lees, lees ik eigenlijk niet, ik neem zo’n mooie zin
in mijn snaveltje en zuig daarop als op een zuurtje, ik nip ervan
als van een likeurtje en wel net zolang totdat die gedachte als
alcohol in mij vervliegt, zo lang trekt die door mij heen totdat
ze niet alleen in mijn brein zit en in mijn hart, maar door al mijn
aderen bonken tot in het verste bloedvaatje. In één enkele maand
plet ik zo gemiddeld twintig kuub boeken, maar om voor dit
godgevallige grabbelwerk de nodige kracht te vinden, heb ik in
die vijfendertig jaar zo veel pils gedronken dat je wel een vijftig-
meterzwembad, een ruime kuip voor kerstkarpers, met dit la-
gerbier kunt vullen. Tegen mijn wil ben ik dus wijzer geworden
en thans constateer ik dat mijn brein louter mechanisch geperste
gedachten bevat, balen vol invallen (...)

ik drink om het denken te bevorderen, om beter recht in
het hart van de tekst door te kunnen dringen, want wat ik lees,
dat lees je niet voor je plezier, ook niet om de verveling te ver-
drijven of zelfs om beter de slaap te kunnen vatten, ik die in een
land leef waarin vijftien generaties kunnen lezen en schrijven, ik
drink om van het lezen nooit meer te kunnen slapen en om van
het lezen een delirium te krijgen, want ik deel de mening van
Hegel dat een edelmoedig man nog geen edelman en een misdadi-
ger nog geen moordenaar hoeft te zijn. Als ik kon schrijven,
schreef ik een boek over het vrij grote geluk en vrij grote ongeluk
dat je als mens ten deel kan vallen. Door boeken en uit boeken
heb ik geleerd dat de hemel helemaal niet humaan is en dat een
mens die aldus denkt, al evenmin humaan is, niet omdat hij niet
zou willen, maar omdat dit in strijd is met het ware denken.

Erik Bauwens leest Bohumil Hrabal

Jan Knockaert leest "Brief aan tante Mia" uit "Twee ezels" van Michiel Hendryckx (1992).

BRION-SUR-OURCE, ZONDAG, 7 APRIL

Tante Mia,

Twee dagen voor mijn vertrek was ik in De Panne. Ik
hoorde van Moetje dat ge niet te spreken zijt over mijn
reis. Ge moet zoiets gezegd hebben in de stijl van: “Maar
Mareriet, hoe dat gij dat kunt toestaan? Een vent, in de
fleur van zijn leven, die zomaar een jaar stopt met wer-
ken. En dan nog met een ezel...”

Ik ben zeer tevreden dat ik uw zoon niet ben. Trou-
wens, uw opmerkingen bewijzen nogmaals dat ge nooit
moeite gedaan hebt om uw schoonzuster te leren ken-
nen. Moetje is reeds jaren opgehouden met mij dingen
te verbieden. Maar ik ben haar nog veel dankbaarder
voor het enthousiasme waarmee ze, maanden geleden,
mijn reisplannen onthaalde. Zij heeft zich reeds lang
verzoend met de gedachte een niet helemaal normale
zoon op de wereld te hebben gezet. Ze is daar soms zelfs
fier op.

Eigenlijk heb ik niet de behoefte om me ten opzichte
van u te verdedigen. Maar ja, een brief schrijven is ook
een middel om de eigen gedachten te ordenen. Om een
wig te slaan in de hypocrisie en de argwaan waarin ge
leeft.

Amper drie weken ver kan deze reis eigenlijk niet
meer mislukken. De handvol Fransen die mij en mijn
ezel in huis hebben genomen, is een bewijs van uw on-
gelijk. De wereld is niet verziekt. Uw achterdocht is
banale angst.

Als ge bang zijt om op ladders te klimmen, is de
andere zijde van de muur een verschrikking. Nieuws-
gierigheid, tante Mia. De honger om te ontdekken, te
begrijpen, van u heb ik het zeker niet geleerd.

Votre neveu, M.

Jan Knockaert leest Michiel Hendryckx

Kristien De Schrijver leest een tekst van haar grootvader (1940).

Kristien De Schrijver leest een tekst van haar grootvader

Philippe Codde leest "If we must die" van Claude McKay (1919).

If we must die, let it not be like hogs
Hunted and penned in an inglorious spot,
While round us bark the mad and hungry dogs,
Making their mock at our accursèd lot.
If we must die, O let us nobly die,
So that our precious blood may not be shed
In vain; then even the monsters we defy
Shall be constrained to honor us though dead!
O kinsmen! we must meet the common foe!
Though far outnumbered let us show us brave,
And for their thousand blows deal one death-blow!
What though before us lies the open grave?
Like men we’ll face the murderous, cowardly pack,
Pressed to the wall, dying, but fighting back!

Philippe Codde leest Claude McKay

Leerlingenraad Sint-Barbaracollege Gent

Lenteuur is een initiatief van de leerlingenraad tijdens de Cultuurweek 2020. Elke ochtend voeren we twee gesprekken met twee leerkrachten over twee teksten voor het ontwaken. 
Omdat iedereen wel een tekst heeft die zijn of haar leven beïnvloed of geïnspireerd heeft. Omdat de aandacht voor tekst en gast vreugde, ontroering en inzicht doet ontstaan. Omdat een gesprek ons anders kan doen kijken naar de wereld. Luister, denk en ontwaak mee.
(wij zijn schatplichtig aan Wim Helsen en Canvas)

Lenteuur

Popular tracks