Undo-Patrast es?

Հովան-խոհանոց (Hovan-Khohanoc)

Я вспомнил 
приснившийся мне 
очень странный сон. 
Я стою на застекленной лоджии. 
За окнами плещется океан, 
в котором плавают 
рыбы разной масти. 
Уровень воды 
на самой высокой отметке, 
но стекла не треснули! 
Океан не обрушился на меня 
всей своей мощью! 
Лишь одна наглая рыба 
залетела в окно 
и больно хлестнула меня по щеке! 

Dzuk-A Wounded Fish

Stress

Anvernagir

Blue Coma(New Album)

Meta-?

Սարսափահար քամիներից հավաքելով վատ վիտամիններ, ամեն մի ճամփին իմ նկարում էի մկրատ ու սիրտ ու փորձում երկու բան այդ գոնե  կարեմ իմ ուսին, ու եթե իրականա, թող ների ինձ վանականը, բնական էր՝ տեսածս ոսկե պատառաքաղը, որով չեմ համտեսել արքայական աքաղաղ, տարօրինակ ա թռիչքը իմ , վրով  ալիքների համտեսածս վիրավոր ձուկը թող ստամոքսս ների,
բոքս, պարադոքսը օդում, աուրա,
ու ես չեմ շնչում սաղին նա ուռա,
ու՞րա նա ու՞րա, թող գա իմ քույրը, որ փակի աչքերիս վարագույրը,
մեկ էլ, թող համբուրի ճակատս, մա՛րդ ես, էսօր շնչում ես, վաղը կարող ա չհաղթես,
պատռվեց երկինքը, ամպերը դա պատռեց, օ՛գնիր Պադռե, ճիշտ հասկանամ կադրը էտ,
սա՝ դրա հետ, նա՝ նրա հետ,
դա՝ դրա հետ, 
դարդ ա , տեսնել մարդուն անդարդ, անթարթ հայացքով թարթվեց էկրանը բիբերիս, մտա նյարդերին լարերին խնդրեցի.  հե՛տ բեր ինձ,
որ նորից հավաքեմ վիտամիններ, ապրե՛մ,
ու ինչ-ոչ մեկի համար, ինչ-որ մեկին զոռով խոնարհվեմ,
ծառայեմ ինչ-ոչ մեկին, նախանձեմ , ինչքան էլ որ տենց չլինեմ, մեկա կասեն՝ նախանձ եմ,
սա է կյանքը՝ մի փեշ,19 քար, կամ պետքա ազատվել, կամ հավաքել երկար,
ճանապարհնել էր երկար,.......վարկյանները քիչ ու ով կսպասի ճամփիդ, ով քեզ կգրկի, ուզում եմ զգամ զավակ ունենալու համը,
 էդ ո՞ր կիննա, որ կզրկի դրան դրամով,  հիմա սիրտս մկրատով կրտած ում տամ, վարագույրը բացվեց ու քեզ տեսա՝  մամ.....

Պարտադիրա՞ հանձնես նրան հողին,
Որ հասկանաս նրա կարևորությունը,
Նրա կարողությունը քոնն է,
Նրա ձեռքերը, մազերը քոնն են,
Օգնի՛ր նրան,
Չկա ավելի կարևոր բան , քան Նա,
Քո ճանապարհին կգտնես շատերին, կկորցնես,
Բայց առանց Նրա հոգիդ չի ազատվի,
Հոգիդ չի ազատվի,
Հոգիդ չի ազատվի:
Բուժի՛ր Նրան,
Դիր քեզ քո երեխու տեղը:

Mam(Blue Coma-iMMersion)

Մի ծունկս դեպի գետնին, աղաչում ա տուն գաս,
Քեզ կորցրել եմ երկու անգամ, երրորդին ծնկի ընկամ,
Ջարդվեց վազը, որը դժվարա կպցնել,
Դրա համար կպահանջվի հիպոֆիզի կապսուլներ,
Հիմա. ու՞ր ես,
Տունն ես , քո տունն ա էս , թէ հյուր ես.
Մութա , թէ կույր ես Դու՛,
հերիքա թափառես,մեկա չես կարա առանց հետքերի թափ առնես,
Ապա,արձակի՛ր կապը,
Մի՛ նվիրիր ամեն երկրորդին արձակածդ մի կտոր հաբը,
Գլխարկ, խնձոր, շապիկ ու սև տաբատ,
Արցունք, ժպիտ, ուսեր , համը նաբաթ,
Նույնիսկ, աչքերս փակ զգում եմ մի նավակ,
որտեղ, գրեթե, դնում են իրանց բոլորը հոր տեղ,
էտ կոչվում ա՝ Ստոր ցեղ. 
արտադրում ա գորշ ցեխ, չի ենթարկվում , կոշտ, նեղ>>
ժամանակնե՜ր, հետ արեք, ինձ էլ տարեք,
իղձեր, տարերք, միտքն էլ կարեք,կեղծն էլ թաղեք, տարեք հին բաղեք,
ու աշնանային տերևներ երկնքից՛ երկիր, մաղե՛ք, և՛ սեր,և՛ սև մազեր,
թէ չէ, կլպում ա մաշկս քո քեչեն,և մարդ մեքենան ստիպում ա դժգոհ վեր կենամ,
պունկտուալ, նուրբ վարդերով սուտ հոգի կարեք,
միքիչ էլ ձգտեք՛ կնվիրեմ 43.

43(Blue Coma-iMMersion)Prod.By-Metroo

Ամպերը գլխիդ վերեվի օրհնի,
Ոտքերդ հողին սեղմի բոբիկ,
Երկինքը, որով հետո կթռչես,
Հետքերդ, ո՞ր հողի մեջ հետո կխրվեն։
Ամենքս էլ շնչավոր նկար ենք.
Վրձինը՝ երգիս, գույները՝ երկրիս, 
Գոչում են. «Մերը–մերը», 
Ագահ էր գուցե սերը՝
Եվ փորձել, հարբել, կրվել, ցրվել, 
Դռներ որոնել,
Սուտ գլորել, ունայն էր մի՞թե Մեսիան, ում մահով մեր եսը մաքրեց կնիքի կեսը,
Հարցերը իքս են, սիրտս են, թե՞ մեղքի կիկս, արածս մեղքերը փիս գրած են կոպիս։
Կոկոն աճեցնում են արհեստական տոկով,
Պտուղը սիրի՞, հոգի նվիրի՞ թե՞ քաշի մի լիստ։
Հիմա ասեմ՝ հայուհի էնջել,
Սիրտը՝ բենտլի, խիղճը՝ ռենջը,
«Ես»–դ ուրիշի ոտքերին կարել,
քայլել այնպես, ոնց–որ ինքը կքայլեր ՝
Ռիսկ շրջել շատերի միջով,
Ամպ պտտվում է ուղեղիդ կողմ,
ՈՒմի տեսքը՝ խոզ, ումինի տեսքը՝ ոզնի, մեկը ծակում է գրպանդ, մյուսը՝ գցում քոս, այսինքն ծակ գրպանիդ տեսքը՝ քոսոտ։
 Ասում են սիրիր քո սիթին, որ
Վճարես լի քսակ, ասում են նա դարձել է արդեն էլեգանտ,
Հույս, հաբ, կին, մայթ, 
միտքը բարակ բրիտվի նման կտրտում է ներսս,
Չի պակասում հերսս, հարցականի պես. ունի նա մնայուն բերող, լի սառույց հոսող, երբ վերքերդ ըմբռնել չկարողացավ ոչ ոք՝
Սիրտդ նմանվեց կոկոմի,
աջ կողմը՝ տոկ։ 
 Վարդ ափերիդ մեջ ցանիր,
Բռունցքներդ սեղմիր, կամ փախուստ հնարիր. մենք նույնիսկ չգիտենք մեր իրավունքը,
Մենք ազատ ենք, անկախ՝ դա միայն լոզունգ է։
 Քո շենքերը՝ նոր, հնի կորուստ,
Բերին գլխիդ օյին, քո գրկից մի թողնիր ինձ, շատերին թողեցիր. թե կարող ես ետ բեր նորից, մայթերդ կժպտան,
մենք կժպտանք որից։
 Երակներդ՝ մետրո, հնչյուններ լի վեդրո, էլ չեմ զգում ուժը քո,
հեռանում եք հերթով,
հիմա ով է իր անկողնում ման գալիս ձրի կին, երիտասարդ աղջիկներդ՝ տիկին, դեռահաս տիկին։
Թեթև չենք գրկիդ. կան ծանրոցներ
մեր թևերին, շատերը՝ գուցե,
չեմ նկատում քեզ վերևից։
Քո սիթին, սյուրպրիզով լի սիթի,
քրտինք դի–դի, սա էլ ձեզ հերթական ընտրիք մի, 
տհաճ միտք մի, սաղ կողմդ դիք՞ դիք, դիք, պետություն կթի պիտի.
ընտանիքներ կան ֆիկտիվ, ժպիդ կա, բայց ձգտի–գտի,
Դարձել ենք ավելի ենթարկվող,
քան պահանջող, կամ հակառակը, էդ հաջող է թ՞ե անհաջող։
Խորքերդ կայծ են, զգում եմ այնտեղ մահի ձեն,
Ծափերը հոտնկայս են, դիմացել ես այստեղ, նորից համբերիր, հոգիս, 
փակիր աչքերդ, և զգա մեր մեջ մնայուն՝ՍԵՐԴ՛
կրկ.
 Ո՞վ գովա քաղաքիս,
համը քո, հոգիս, բոլորին գերող։
ՈՒր էլ որ թեքվեն
Ոտքերս հողիդ հետքն են,
Չեմ կարող հերքեմ,
Համը քո, հոգիս,
Համ էլ քո հոգին։

Meta

Popular tracks