Kimono’s zijn kostbare erfstukken. Van generatie op generatie worden ze doorgegeven. Zoals elke goede Belg had de grootmoeder van Ben Tanghe, frontman van monokimono, haar verkrotte woning en koterijen vol rommel gestouwd. Maar liefst 5,7 ton, om precies te zijn. Plastic zakjes vol plastic zakjes, kartonnen dozen vol tijdschriften en krantenknipsels, vuilniszakken vol kleren. Daar middenin, in een oude schoendoos, vond Ben de kimono van zijn familie. Zeventien verloren gewaande videocassettebandjes. Zeventien cassettebandjes waarop zijn hele jeugd is vastgelegd. Van verjaardagen en verkleedfeestjes tot ruzies en strandvakanties. Met dat materiaal en een paar synthesizers trok Ben de studio in. Het resultaat, zijn eerste EP, klinkt even kleurrijk als een kimono.

IJsjes is een eerste voorafje. Voor één keer mag je beginnen met het dessert. Smakelijk.

Kameleon

IJsjes

monokimono doet waar hij zin in heeft. Geïnspireerd door bands met sterke frontmannen als Gorki, King Krule, Destroyer, Connan Mockasin en Nick Cave trok Ben zich enkele jaren terug op zijn kamertje in Antwerpen. Met digitale synthesizers uit de late jaren '80, samplers en Ableton bricoleert hij zijn eigen sound in elkaar. Verwacht zotte samples, onaardse synthetische koortjes, Twin Peaks-gitaren en poëtische teksten. En ja, die zijn - omdat dat het enige is wat juist voelt - in het Nederlands.