"Bir İlkbahar Günü" Yazı & Seslendirme: Onur Budak  Bir gün, yine aynı şehirde karşılayacağız sabahı... Açık penceremden senin için bunları yazan ellerime damlayan yağmur damlaları olmayacak. Yaprakları bir sokaktan, bir başka sokağa taşıyan fırtına olmayacak. Sen hissedemeyeceksin. Yağmur benim gözlerimden akacak, fırtına yaprakları bırakıp beni taşıyacak başka bir şehre... Bir gün, tüm bu soğuğa karşı koyacak bir ilkbahar gününe uyanacağız. Bakıp bakıp iç geçirdiğimiz kız çocuklarına benzeyen küçük ve yumuşak ellerin, bir başkasının saçını kavrıyor olacak. Bir başkasının saçını öpüp okşuyor olacaksın, bir başkasını uyutup uyandıracak ellerin... Sabaha karşı üşüdüğünü anlayıp, bir başkası sarılacak sana... Üstelik tıpkı benim gibi, kendi bedenini senin bedenine ilikler gibi sarılacak...   Bir gün, bir ilkbahar günü, başın göğsümde uyurken sen, uyanıp rahatsız olmaman için nefes alıp vermediğim gibi, bir başkası nefesini tutuyor olacak senin için... Gözlerini açtığında bir başkasını görüyor olacaksın. Tıpkı benim gibi, hayranlıkla izleyecek uyanışını. Gözlerini açışın, parmaklarınla gözlerini ovuşturman, saçını düzeltmen, yüzünü yıkaman... Hepsini merakla izleyecek o da tıpkı benim gibi. Yeni doğmuş bir bebek gibi yavaşça hareket ederken sen, korkacak sana dokunmaya...   Bir gün, bir ilkbahar günü, başkasıyla hazırlıyor olacaksın kahvaltını... Beceremeyeceksin yine. Beceriksizliğine gülecek. Gözlerini açıp, bu kötü insanlığa attığın masum bakışları izleyecek. Gözlerini süzüp rengini soracak... Mavi diye atılacaksın lafa. Çocuksu heyecanını ilk orada fark edip, hayır diyecek. Hayır, normal bir mavi değil bu, denizin orta yerinden gelmiş, hiç kirlenmemiş bir su damlası gibi bu mavi... Gülümseyeceksin. Evlilik hayalleri kuruyor olacaksınız. Böyle gitmez diyecek, öğrenmelisin yemek yapmayı. Daha erken diyeceksin... Öğrenirim diyeceksin... İşte o an söyle ona, öpsün seni yanaklarından. Çünkü ben olsam, öyle yapardım...   Bir gün, sevgilim, bir ilkbahar günü... Şuan açık penceremden senin için bunları yazan ellerime damlayan yağmur damlaları olmayacak. Yaprakları bir sokaktan, bir başka sokağa taşıyan fırtına olmayacak. Sıcak bir ilkbahar günü, ellerinizi üşüdükleri için tutmak yerine, terledikleri için bırakacaksınız. Ne tuhaf, bu da aşkın halleri işte... Özgürce yürüyeceksiniz caddelerde. Bir şarkı tutunacak dudaklarına, öpüp alacak o şarkıyı bir başkası... Eşlik edeceksiniz birlikte. Senin sesin daha az duyulacak, zaten sen şarkı söylemeyi beceremezsin ki. O söyleyecek, sen gülümseyeceksin. Attığın adımlar bir marş olacak bir gün, bir ilkbahar günü, dişlerin bir piyano gibi birbirine çarpıp dünyanın en güzel sesini çıkaracak, sırtın bir keman olacak, ve bir başkası sırtına dokunup çalacak en sevdiğimiz şarkıyı...   Ben bir ilkbahar günü, bunların hiç birini duymuyor, ama hepsini hissediyor olacağım, aşkının bana bağışladığı altıncı duygu organımla... Ne garip, seninle birlikte mutlu olmak varken, senin bir başkasıyla olan mutluluğuna sevineceğim bir yerlerde...   Bir gün sevgilim, bir ilkbahar günü... Sen, ellerini bir başkasının avuçlarına kapatıp, adımlarını onun adımlarıyla aynı anda atmaya çalışırken dinleyeceksin en sevdiğimiz şarkıyı. Bense kulağımda liman kırıntıları'yla dolaşıyor olacağım bu şehri... Bir akşam seninle dolaşırken, sana verdiğim sözümü hatırlayacağım. "Olur da bir gün veda edecek olursak birbirimize" diye başlayan sözümü... İşte o an hızlanacak adımlarım. Liman kırıntıları işleyecek vücuduma bir zehir gibi. Tıpkı söz verdiğim gibi, tıpkı Poe, gibi "sana bırakacağım bu kendin üç semtinde, üç damla gözyaşı döküyor olacağım. Birincisi, seni ilk gördüğüm yer, ikincisi seni ilk öptüğüm yer, üçüncüsü, söylemeye dilim varmıyor... Üçüncüsü, bana git dediğin yer..."  Sevgilim, bir gün. Bir ilkbahar günü... Sen, başkasının omuzlarına atmışken saçını, bir başkasının belini sarmışken ellerin, bir başkasının göğsünde, bir başkasının kalp atışlarını duyup sıçrarken sen, ben kafamı yasladığım otobüsün camında uyanıyor olacağım... Bir gün sevgilim, bir gün gideceğim, bu şehri sana, seni de bu şehre bırakarak...  Onur Budak

Onur Budak - Bir İlkbahar Günü

Seslendirme: Onur Budak

"Lale Müldür - Saatler / Geyikler" kitabından.

iki geyik ormanın kuytularında 
birbirine sarılmış yatıyor. 
boynuzları birbirine geçmiş… 
.. 
kırmızı bir yunusun havada sıçraması olurdu senin gülüşün, 
ama gülmüyorsun . 
beni boğmak mı istiyorsun? 
benim zaten boğulduğumu farketmiyor musun? 
… 
geyiğin boynunda kırmızı bir leke var 
melankolimin tozu alındığında, kanayan bir yürek çıkacak ortaya. 
iki geyiğin birbirine geçtiği yerde 
orman ışığı kırılıyor. 
“kalbin ilmini yap” diyor bir ses 
aortanın kırmızılığı gibi geyiğin boynunda bir kırmızı leke…
… 
geyiğin boynunu tuttuğum zaman elimde kalan pas lekesi 
yada böyle birşey seni anlamaya çalışmak. 
seni sevdiğim zaman kadife tüylü bir geyik ormanda su içiyor 
yada yeşil kadife tüylü bir su akıyor boynuzlarımızın arasından. 
… 
dünya tatsızlığı kristalleşirken kimyasal bir çözeltide, 
hiç bir şeyi çözemezsin… 
bileklerini de kesemezsin 
anti-maddeye kaçmak istersin sadece 
bazen ama bir insanla bir şey olur 
kısa süren bir şey 
iki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi 
bazı insanlarla yıllarca görüşsen de bir şey olmaz. 
… 
ormanda bir kuş hızla dönüyordu. 
aşık olduğumuz zaman 
yürek denen ormanda bir kuş anormal bir hızla döner 
ve kaçmamız gerektiğini söyler bize 
çünkü her şey çok fazladır 
kendi etrafında nefes kesici bir biçimde dönen bir kuş 
kendini ve etrafındakileri yaralar 
tehlikedir onun adı… 
bunun için aşkı hiç kimse, insanın kendi arkadaşları bile istemez 
kumrular sakindir bir tek 
ben kumru değilim 
sen de

Lale Müldür - Saatler Geyikler

Yazı, Seslendirme: Onur Budak... 

Boğazımda buruk bir lir, kırık bir keman, kesik bir ıslıkla birlikte
bir yerlerde koynuna uzun bir yol şarkısını alarak büyüyen seni izleyemesem de, yolumu seninle aynı karanlıkta kaybedip, aynı ışıkta bulamasam da, sevgilim, ben senden hep haberdar olacağım.

Belki sen her şeyden habersizken, belki sen her şeyin farkındayken, belki sen... Sen... Ne zor sana isminle seslenememek... Sen birden gökyüzüne bakacaksın, gözlerin büyüyecek. Aşık olacaksın, o küçücük kalbin büyüyecek... Yıllar geçecek, geçecek, saçların uzayacak, ben onlara hiç dokunmamış olacağım. Yani diyorum ki, zaman senden bir şeyler çalarken, sana hep bambaşka şeyler verecek...

Devrilen günlerin enkazından sıyrılırken sen, yardım isteyen kalbimin sesini, uzun bir yol şarkısına kapılıp giderken, elbette duymayacaksın.

17.04.2015 - İstanbul / Onur Budak

Onur Budak - Buruk Bir Lir

Oruç Aruoba - Tümceler (sayfa:21) / Seslendirme: Onur Budak "Ne çok isterdin değil mi; masanda dingin, suskun, yalnız otururken, çevrende dizi dizi defterlerin, yazı dosyaların, kağıt zarfların, içiçe kalem kılıfların, gözlük kabın, yanında ayrı ayrı sigara paketlerin, bira şişen, yarı dolu bardağın, yazdıklarını temize çektiğin daktilonun başında, kulağında derin bir müzik, bir an, yaptıklarını, yapamadıklarını, yapmakta olduklarını düşünerek dalmışken, dışarıda, karşındaki tülün örttüğü ışığın içinden, akşam yağan yaz yağmurunun berraklaştırdığı ılık havada, parlak öğle güneşi altında, Güney´den gelip birdenbire pencerenin pervazına konan, Poyraz´ın uçuşturduğu açık kahverengi, uçuk gökrengi tüyleriyle, orada, bir an aldırmazca duran, dönen, sonra, bir kez zıplayıp, başını çevirerek, yeniden kanat açıp, sanki kaygısız, tasasız, dertsiz, Kuzey´e doğru uçup giden o ufacık kuş, bir daha gelse ama, bir seferliktir uçuşu; gelmez bir daha.."

Oruç Aruoba - Tümceler

Bejan Matur - Bir Ruhun Soğuması
Seslendirme: Onur Budak

Büyük bir kâinatı geçtim denizinde ben.
Ona, bir gölgeden başlayarak oluşan ruhu gösterdim.
Kanlı bir deniz ve yeryüzü sanılan boşluk.
Boşlukta kımıldayan dünya.
Şimdi kanatsızım.
Kesik yerinden damlayan kanı, dalgalar emdi.
Ona bir ruhun soğumasını göstereceğim.
Çocuk olmayı ve anneyi beklemeden karanlıkta uyumayı.

Bejan Matur - Bir Ruhun Soğuması

Ses: Onur Budak 
Şair: Pablo Neruda
Şiir: Federico García Lorca’ya Ağıt


Pablo Neruda - Federico Garcia Lorca’ya Ağıt

Ses: Onur Budak
Şiir: Birhan Keskin

“Sana buraya bazı şeyler koyuyorum. Yol boyunca aklında olsun. Lazım olursa açar okursun. Olmazsa da olsun, bir zararı yok burada dursun.
Şuraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!
Acı mıhlanıp bir kalpte durmasın. Ortada dursun. Olur ya biri eline alır okşar, biri alnından öper. Az unutursun.
Buraya tabiatı koydum. Ağaçları, suyu, ovayı, dağı. Onlar bizim kardeşimiz, çok canın sıkılırsa arada onlarla konuşursun.
Buraya, küçük mutlu güneşler koydum. Günlerimiz karanlık ve çok soğuyor bazı akşamlar, ısınırsın.
Buraya, bir inanç bir inat koydum. Tut ki unuttun, tekrar bak, o inat neyse sen osun.
Buraya yolun yokuşunu koydum. Bildiğim için yokuşu. Zorlanırsa nefesin, unutma, ciğer kendini en çabuk onaran organ, valla bak, aklında bulunsun.
Buraya umutlu günler koydum. Şimdilik uzak gibi görünüyor, ama kimbilir, birazdan uzanıp dokunursun.
Buraya bir ayna koydum arada önüne geç bak; sen şahane bir okursun. Mesai saatlerinde çaktırmadan şiir okursun. N’olcak ki, bırak patronlar seni kovsun!
Burada bir tutam sabır var. Kendiminkinden kopardım bir parça, (bende çok boldur) lazım oldukça ya sabır ya sabır, dokunursun.
Burada güzel çaylar var. Bu aralar senin için çok önemli. Bitki çayları, kış çayları, şuruplar, kompostolar. Demlersin, maksat midene dostluk olsun.
Şuraya Youtube’dan müzikler, Bach dinle filan, koydum. Ama müzik konusunda sen benden daha iyisin, koklayıp buluyorsun.
Buraya bir silkintiotu koydum. Kırk dert bir arada canına yandığım, kırkına birden deva olsun. "

Birhan Keskin - Kargo

Seslendirme: Onur Budak / Şiir:Birhan Keskin(kederlerini önüne yol yapıp gidenler vardı ya, 
onlar gibiydik dünyadan kaçmıştık bir gece. ) 

(içerde yağmurun sesi 
ve yanık şeker kokusu vardı) 

beni başka yağmurlar yıkamıştı, seni başka. 

ateşi ben yakabilirim dedim sana. 
seninle benim aram: şimdi. karnımda. 
hayır bunun için öpmen gerekmez beni. 

rüyaevi bu. kapısında bir tuhaf numara. 
isteyen çıkıp istediği yere gidebilsin diye. 
ama kapılar insana, çıkıp gitsin diye mi 
girsin diye mi, rüyada bile olsa. 

sana söylemem lazım. bilmelisin. o dünyaya kaçtığında 
ben çok bekledimdi onu. 

lethe ve mnemosyne. yıkandım ben mihrimah, ikisiyle de. 
yıkandım ama unutmak ne kelime, hatıra ne! 

(bak tam burası. en yaralı yerim benim. insanın uyku dediği.) 

tamam. çık. şekerler al dışardan yeşil ve jöle. 
bu evde uykudan söz etmeyelim, 
getir hatıranı, ko gelsin o da, ben senin hatıranı öpüp başıma. 
ama döndüğünde mihrimah. n'olur uyuma. 

n'olur uyuma. yağmur. sakin sakin. ara ara yağıyor 
uyuma! her şey, artık tüccarların elinde. 
biz seninle kışa girmiş iki sardunya gibi 
oturacağız, bekleyeceğiz, n'olur uyuma! 

uyuma! 

ateşim vardı. sıçradım mı? 
sıçradım mı? 
bilmiyorum ki! hep altta kalmıyordur 
belki hatıra.

Birhan Keskin

Birhan Keskin - Artık Her Şey Tüccarların Elinde

Seslendirme: Onur Budak / Yazı: Ulus Baker

En elde edilmemiş şiirdin sen. Kuşluk vakti yazılanlardan... Bıkkın bir rahibin, bir sabah, yorgun bir vezirin akşamın alacakaranlığında muhtemelen yazacağı... Masadan doymadan kalkmış gibi okunmalı... güzelsin...

Uzaktan zor seçilebilir bir harf... Hayır hayır! Şimdi anlıyorum... Gizli bir rakam, Kabala'dan... kumun üzerine çizilen... Çöldeyiz ve başka bir yerde değiliz... ama güzelsin...

Dansederken göğüsleri sallanan kadınlardan, karadelikleri saatlerce uçuşup duranlardan, sessiz sitemleri kargaşada bile belli olanlardan tırsma öyle kolay kolay... Öyleyse bu bir nasihat... çünkü güzelsin...

Onlar bitecekler: Çizgi roman gibi kolayca, tatile çıkarken boşanan yağmur gibi apansız, menemen pişirmek gibi aceleyle... hâlâ güzelsin...

İskemle hasır ve ayaklarında yatay, ayaklarını dizlerini böğrüne çekmeye razı olarak basabileceğin yatay tahta çubuklar... Rahatına düşkün keyiften uzak Osmanlı "effendi"sinin (ephendi?) garip kahvehane illeti bu iskemleler... Otur o illete gerçekten, çekinmeden, sereserpe... orada güzelsin...

Yılgın geçilir sokaklardan, kuş gibi değil, işportacı kertenkeleler gibi de değil... Ağır aksak, akşam dörtten sonra yaz günü... Akşam mı? O kayıtsızdır... Bildiği gibi değişir, geçer, gider... güzelsin...

Kes kulakları, geçir bir sicime... Ama kaybetme... Başka ne göstereceksin savaşa dair? Kara delikler işitmiş bu öyküyü... Islanarak... Ama güzeller...

Kalp kalbe karşı... Bir arkadaşın evinde... Çiçekmiş... Hemen uzmanı geçindim. Ah! O güneş ister. Ah! Bol su asla olmaz. Oysa hiç anlamam çiçekten... Devetabanını pazı sanabilirim... Neden yaptım bunu? Çiçeğin adı sardı beni... Çünkü güzelsin...

Sözlerine delik kulağım... Özürlere sağır... Kör bir kuyu olacağım... Sen ise, güzelsin...

Güzel sözcüğünü senden başkasına lâyık göremem... Ama bir önceki cümlede görmüş olabilirim... Aldırma, güzelsin...

Mikroskop mucidi Leeuwenkoek dostu ressam Vermeer'e "su böyle işte ve başka türlü değil" demiş... Bir öpüş damlasında milyarlarca gözle görülmez yaratık... Ressamın tarafını tutuyorum... Çünkü, güzelsin...

Birkaç tel beyaz... Bizi gazlamaz... Sakınmazsın görüntünü, biliyorum... Çünkü güzelsin...

Mikroskopun mucidi Leeuvvenhoek, aynı günde doğdukları, hep komşuluk yaşadıkları dostu ressam Vermeer'e bir su damlası gösterip, "su işte böyle ve değil başka türlü" demiş... Bir öpüş damlasında kanyuvarları... Mucidin tarafım tutsam da... Sen güzelsin...

Teleskopla bulamadım... Mikroskopla bulacağım... Ayın yüzeyinin de bir dokusu var elbet... Gözenekler, sivilceler... Onlarla çok güzelsin...

Neo-liberalizm, ruhçuluk, tarikat, entellektüel, ordu, çok-insansız şirketler, öykü yazarları, kestaneyi çizdirenler, uzaktan bakanlar, Şemdinliler, tavşan falcıları, kurban sömürgenleri, onmaz kuşkuculuk, araba tamircileri, taksitle alın tutkumu, hadi... Kazık ve pazarlık... Ama son kumarım sensin... Sen, güzelsin...

Sen, güzelsin... Kuraldışı... Bastıbacak... Minicik... Ama sen, güzelsin...

Kapımın eşiği, gözümün bakışı, son ruhsal tatil, duruşum, bozuluşumsun... Pazarlık etmem... Markette yoksun... Reklamın yok! Gerçekten... Güzelsin...

Kedi sakladım senden, öykü sakladım, belki bunu da saklayacağım... İhanet... Ama sen, güzelsin...

Ruhumu saran sacayağı, gözümün bağı, son ruhsal kaatil, ölümüm, mahvoluşumsun...

Cazgırlık etmem... Gönlünde yokum... Aşkımız, yok! Gerçekten... Güzeldin...

Ulus Baker - Kumgüzeli

Seslendirme: Onur Budak / Şiir: Seyyidhan Kömürcü

elim ayağım
epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum
adında hem ekmek hem gül geçen kimseyi görmedim
tanımıyorum
ben biraz yavaş
günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri
ben biraz en üzgün baharatlara fena meyilli
mümkünse haşhaş
yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi
diyelim zencefil
diyelim hatmi

elim ayağım
başımdan geçenle aklımdan geçenin karıştığı bu masal
aşk her şeyi daha yavaş yapmaktır diye diye yürüdüğüm bir sokak
kalbinde tef ve delik
kalbinde dünya lekesi taşıyan bir çocuk resmi demişti
madem günde beş vakit kalkıp sana baktım
madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım
ben uyudum bu kadar uykusunu
diledim dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun
kendimi seninle öldüreceğim dediğim feci bir kalbim
bir elim
bir ayağım
ağzıma doldurduğum rüzgarla üfleyeceğim sözlerim
diyelim fena
diyelim feci

elim ayağım
artık nereye ne götürdüğümü bilmediğim bu sapakta
sesini burada bırakıp giden şeylere baharat diyen o aktar dedi
tamam olmak küfür
tamam etmek hâşâ
bir ömür ağrıma gitse de dünyadan oluşmuş harfler
yarım dalgın ve kusurlu geldim ben buraya
günde beş defa hiçbir şey yapmamaktansa
kalıp sana baktım
kalıp sana bakmak oldu dünya
baharatları tek tek
zamanın bizi nasıl terlettiğini tane tane
dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana
dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya

dağlarına yedi
çarşılarına bir kez kar yağan doğu
durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler
uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya
diyelim fesleğen vardı
durup fesleğen çalıştım buralarda
diyelim fesleğen çalışmış kadar yoruldum ben dünyada
bil dedim
ilk kez ekmek ve gül geçecek yanımızdan
ilk kez ekmek ve gül geçecek adımızda
yalvarırım beni dünyaya bulaştırma

elim ayağım
ilkin ruhunu ve duvarını duayla koruyan bir evde karıştı aklım
karıştı kalbim
doğu dağlarını yedi diyen ninem
her baktığını görmesin diye su içirdi kız kardeşlerime
rüzgar yedirdi her bildiğini demesin diye
işte ona hep bir çukurdan baktım
hep yutkundum ninem ve dünya demeden önce
dağlarını yiyen doğunun adıyla bakışsız bu yüzü seçtim kendime
dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat
o avlu
o dam
o çocukluk
dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya

elim ayağım
yani kalbi yutkunmakla dolu kız kardeşlerim
bu nasıl mümkün
saçlarından başladılar konuşmaya
dedim değil mi ki simsiyah yaşımdayım
değil mi ki ekmeğimi yüzümün teri içinde yedim
ben de gitmeliyim artık o en fena bitkilere
çağırdığım haşhaş
gittiğim hatmi
olduğum zencefil
aslında hep bir odun sarsınlar onu içeyim dedim kendi kendime
duvarımızda dua
dualarda büyülü o nine

elim ayağım
taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde
ben iyiyim de kalbim delik
ben iyiyim de burası doğu
ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde
bu farz dedim
bu farz
bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur
bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık
cümlelerimi yarım
beni duman eden her neyse onun adına
bu nasıl mümkün ki
önce gözlerimden başladım ben konuşmaya
akşamını gördüm dünyanın
merak kuşku ve bekleme yerlerini
hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah
kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem
o ayna

gördüm
nereye gitsem ben dik gölgem kamburdu bu dünyada

elim ayağım
sen gittin yağmurun sürdü sonra
denediğim taş çarşıları oldu dünyanın
sabır bitkileri
kırk uykusunu uyuduğum doğu
kırk yolunu yürüdüğüm sokak
hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda
dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin
ben dik gölgem kambur
bu leke başka

Seyyidhan Kömürcü - Sena

Seslendirme: Onur Budak / Şiir: Didem Madak

Füsunun yeşil ela gözleri var

Ve pembe plastik fincanı ile kahve getirişi var
Ve bana anne deyişi var
Benim pembe fincandan pembe kahve içişim var
Bu kahveleri seviyorum ahbap
İçimi pembe bulutlar kaplıyor
Şekerli ve tatlı bir biçimde havalanıyorum.

Sonra ağrılar, sonra hastaneler ve sonra doktorlar...

Şeker donup yapışıp kalıyor bir kağıda

Acı bazen öyle yoğun, çok yoğun

Patlak gözlü bir kurbağa

tarifsiz çirkin ve kel.
Edibin kurbağası yakup benimki seyfettin
Neden bilmem işte
Nereden çıktı şimdi seyfettin

Acı dindi diyorum bazen yağmur dindi der gibi

Öyle kendiliğinden ya da tanrı istediğinden
Yüzüklerim yok takmıyorum
kolyelerim yok istemiyorum

Öyle çok şimşek çaktı gece

Ben sonu Z harfi olarak düşündüm
Son harf olarak
Ben Zeni düşündüm ahbap.

Doğdum, doğurdum

Bir insan nasıl büyüyor gördüm
Hayatta kalmak için
Ve hayatta kalmanın yanında
İnandım şiir bir gevezelikti
Şimdi 128 harfli bir şiir var karnımda
Satırlar artık bomboş
Karnımda hissiz bir şiir var
İçimde durmadan bölünen şiirler
Birlikte yok olacağımız şiirler
Birlikte unutulacağımız şiirler
Hiç borcu olmamış şiirler
Ve bu yüzden çok acıyan şiirler

Acı aniden diner yağmurun dindiği gibi

Bazen sadece tanrı öyle istediğinden
Sadece bir mağarada resim çizerim belki
Rüyaların büyük harfle başladığı bir ülkede
Üstümden kaldırılmış bir ölü var
Ahbap senin istediğin o mu?

Didem Madak - 128 Dikişli Şiir

Umrumda değil yalnızlığım. Şarkıları bırak, beraber yürüdüğümüz yolları unut, tek başına uyanacak olmamın önemi yok. Alışırım kapıyı anahtarla açmaya, dudaklarından aldığım tat geçer, seni bir daha görmeyebilirim, sesini unutabilirim, gülüşünü sadece bir kaç saniyelik hayallerle hatırlayabilirim, olsun. Ben kendimi düşünmüyorum, sen de düşünme. Dedim ya; Umrumda değil yalnızlığım! 

"Ama ya seni benden daha çok sevemezse?" 

Onur Budak

Onur Budak - Ya Sonra...

Her insanın ömrü boyunca ezberinde tutacağı bir yağmuru olmalı
Ansızın ve keskin bir gökgürültüsü sonra şehre düşen bir yağmuru ezberinde tutmalı insan
Damla damla ezberlemeli kendi yağmurunu
Elifbayı ezberler gibi, bir kısa sureyi ezberler gibi
Bir şiiri ezberler gibi ezberlemeli yağmuru
Hiç değilse bir şarkı nakaratı kadar akılda kalmalı yağmur
Annenin yüzü kadar, sevdiğinin elleri kadar aklında tutmalı yağmuru
Gece olduğunda, uykuyu bulabilmek için aramadık yer bırakmayıp,
Artık vazgeçtiğinde insan; o yağmuru mırıldanmalı kendine.
İnsan bir yağmuru ezberinde tutabilmeli…

Tarık Tufan

Tarık Tufan - Yağmur

Hayatla arama attığın dikiş izleri duruyor dudaklarımda
dilimde verdiğimiz sözler,
alnıma kader diyerek kazıdığım ismin…

ve kafamın içinde sayıklayan cılız bir sesle tekrar ediyor
kıramadığın duvarlarımda yankılanan bir cümle…

gel,
me-
ye-
cek…

Gelmeyecek diyerek kanıyor vücuduma attığım çizikler, gelmeyecek…
düştüğüm denizde tutunduğum yosunlar sarılırken boynuma,
dinle diyor, denizle gelen kadın,
sen ona bir adım atarsan, o senden iki adım uzaklaşır…

oturup ağlamak istiyorum çocuklar gibi…
dinle o zaman anlatacaklarımı, 
sevdiğin bir şarkı gibi,
eşlik ederek, 
bitmesin isteyerek…

karanlığı bile
“sen gidiyorsun ve ışıklar sönüyor” diye anlatabiliyorum
ve söyle bana şimdi, nasıl ağlayabiliriz denizin içinde?

Bu son değil, dahası da var 
akmayan gözyaşlarımın,
acının,
şiddetin,
çığlıkların..
çığlıklar…

Anne rahminden çığlık çığlığa kopartılan bağımı sana bağladım
ve öyle bir kelime ki bu, o bağı kesiyor, gelmeyecek diyerek…
susma, sen sustukça intihar ediyor yağmur damlaları…
soğuğu bile, 
“sen elini çekiyorsun ve sıcaklık kayboluyor” diye anlatıyorum 
söyle bana, kime sarılmalıyım şimdi düştüğüm denizde?

Bu son değil, dahası da var…

Dinle o zaman, 
bilmediğin ne kadar şey varsa, hepsinin özetidir bu…
Düştüğüm deniz sensin diye düşünerek, bırakıyorum kendimi sana…
sana sarılır gibi, 
sana dokunur gibi,
ağır, 
sessiz 
ve canını acıtmamak için kıpırtısız durarak…

gelmeyecek!
gelmeyecek…

öyle bir kelime ki bu, ağır…
ve onu yuttuğum suların üzerine ekleyerek boğuluyorum… 
beni kendine çek,
derinliklerine sakla,
kimsenin bulamayacağı yerlere sürükle,
beni ağlayabileceğim yerlere sürükle…

Özgürlüğüm senin elinde,
ölü bir vücut bu… 
eğer onu içinde saklamak yerine, bırakıp gitmek istersen, 
daha iyi dinle anlatacaklarımı
nutuk gibi, 
dua gibi… 
hayatının fonuna koyarak,
ses çıkarmadan, 
sadece hıçkırarak… 

Eğer bırakıp gitmek istersen, bil ki, 

“burada denizle gelen, denizle gider.. 
akan kan damlalarımdan oluşan…”

Onur Budak

Onur Budak - Denizle Gelen

hayatla çiftleşmeyi kendi kendine öğrenmemiş biri. az şair.

Onurbudak

Popular tracks