Þú veist hvaða tími það er, það tími til að fara í pushup brjóstahaldarann, ná í geðlyfin sín...

Velkominn í lífið mitt, lets go.

vers1 
Það fer stelpu eftir stelpu, endar sem brotinn hljóðnemi 
Lifi lífinu eins og það sé fokking sjónhverfing 
kæruleysið leynist í örum á mér, dokandi 
eftir að tilveran setjist í kjöltuna á mér og dansi 
spark'í heimsins líkama, í leit viðbragða 
svo ég geti svarað með glotti sem segir: Skítsama 
Hvað ævintýrin hérna heita, eina sem ég er að leita að 
er lækningin við hversdagsleika 
Frá göfugum að tálkvendi, fjötrunum að hálsfesti 
best að veita djöflunum á öxlunum smá málfrelsi 
segja nokkrar bænir, til kvenna sem vonast ætíð 
til að sanna þær geta heftað brotna vængi 
nota þær til að sleppa tímaglasaáhorfi 
bjarga mér frá nóttum sem fara í að stara á loftið 
Sekur, um hreinskilni sem meiðir, veiklyndið sem leynist 
á bakvið það sem spegilmyndin hér segir 
fastur, milli sjálfsvorkunar og hetjudrauma 
Sviðsettu dauðann eða farðu og vektu kauða 
Frelsa mannfjandann, með að brenna kassann hans 
og leyfa stjórnleysi að blessa þetta andartak.

x2 
Ég þarf eitthvað til að sleppa 
Já gefðu mér eitthvað til að elta 
Smá málfrelsi, svo ég eigi örugglega 
nóg af hlutum til að sjá eftir.

Vers2 
Skyrpi á þann sem setti lífið á svart prent 
lyfti fána þess sem er ekki fyrirsjáanlegt 
Ég reyni að vera andvaka, hér í heim svefngenglanna 
sem vilja bara þessi vika verði eins og seinasta 
Neita að vera sá sem seldi út læti og dansa 
svo hin kassavana gæti risið úr sæti og klappað 
gefðu mér frekar bræði og faðmlag, dreka og drottningar 
sveiflast á milli að blóta guði og lofsyngja hann 
skiptast á, finnast ég frjáls eða einn í fangelsinu 
reykjandi sígarettur eins og það sé leiðin að frelsinu 
sem rímur, með spurningum sem engin kann að svara því 
menn kallaðir snillingar ef þeir tala dramatískt 
Starið á sandinn fara niður stundaglasið 
set spor mín í hann til að láta ykkur muna nafnið 
Er brúðan, sem hataði leikrit 
sem reynir að skilja, hvort að hennar strengir 
séu sterka reipið sem er ætlað að fjötra'na 
eða lífæðar sem halda henni gangandi fyrir næsta töfrabragð 
Svo fokkit, gefum fólki nóg til að tala um 
eina dópið á klakanum, ef það er nóg til að dramanu 
verð of upptekinn að vera allt sem aðra dreymir um 
elta fagra gengilbeinu í stað þess að bjarga heiminum 
glottið fast á feisinu, fyrir það næsta sem ég spark'í 
til að verjast því að þetta líf sé svarthvítt.

Viðlagx2

Hversvegna óttast? 
Leggðu á flótta inní þetta sjónvarp 
Leyfðu lífinu að vera flat kókglas 
Stingdu fánanum í besta sófann 
Veruleiki sett í hendi maskínu 
Mun betri fjarstýrður 
Blóð sést ekki í svarthvítu 
Farðu og sofðu svefni vampíru...

Flótti

Þetta lag varð til útí sígó í vinnunni. 

Texti: Sævar Poetrix
Söngur: Ármann Ingvi Ármannsson
Gítar: Rafn Helgason
Upptökustýring: Sævar Poetrix.


Hey stelpa dagarnir sem ég hef til að lifa
virðast of fáir til þess ég velji að hika.
Hef séð þig að verða efní nógaf söngtextum
en ég reyni, að þykjast ekki svona auðveldur.
Ég veit það vel, hverju þú ert að sleppa að segja mér
lífið hefur kennt þér, demantar reynast gler. 
Mér vantar það sem lætur líf mitt ilma alltaf vel
þér vantar þann sem þykist skilja dramað vel.
Hef sama sem ekkert til að gefa 
nema blekkingu um að lífið geti stundum verið fallegra,
nóg til þess að byrja heilla þig
kann ekki að láta rósir sem stinga eiga sig. 
Svo pirringin, koddahjal, kynlíf eftir rifrildi
læstar hurðar, kossar, afbrýðissemi og fiðrildi.
Vita ekki hvaða verði ég keypti tárin þín
þegn þess á hvaða hátt þú segir ástin mín.
Tek allt, sjálfmynd í molum, hinar stoltu hreyfingar 
ef ég fæ að sjá þig að brosa eins og þú meinir það.
Svo af stað í leikina, hef vanist þeim því að
ég hef aldrei staðist freistingar.



Glampi í auga sem vill stara mest til stjarna
heildarmynd sést varla fyrir púsli sem mig vantar
ég kann að spila, stundum skrökvar andlitið 
þarf að hylja er draumar öskra nafnið þitt.
Vaknaði til að vera það sem þig vantaði
sá sem svalaði þorsta eftir drama til 
þess ég geti svo gefið þér nóg að brosað
og setið, horft á það eins og rós að opnast.
Ég stefni oftast á veggi til að klessa á
óttast að draumar hverfi ef ég reyni að snerta þá.
Elta ást sem á mestaf leyndarmálum
verða reyna sjálfur hvort mér teksta leysa gátu.
Sjáðu, síðasta falsvon sem þú stormaðir í 
skolaðist í vatnið sem þú skoðar þig í.
Sérð ekki það sem ég sé því stundum vill
engin sjá að fríðasta blómið vex í drullunni. 
Svo liggðu á öxl minni, syngdu sönginn þinn
nýtum kvöldið til að flýja úr kvölinni, 
förinni heitið á staðina þar sema ástríðan 
sást stíga dans við hjörtu sem að slá í takt.
Ég þrái margt en ekkert á við það,
ég nái að trúá ást frekar en kráina. 
Svo afklæðumst, búum til heitar aðstæður
andstæður, en förum saman að leitað vandræðum...



Það eina sem ég vildi, fá þig 
þarf það sem gerir mann innblásinn
smá geðveiki svo ég geti látið 
eins og lífið sé tilgangsleysi án þín
ljúga því þú sért hin eina rétta
segja satt, nóttin verði sú besta
ert svo falleg að ég verð snerta
fantasíur verða minningar hérna...

Poetrix

Popular tracks