SA E SA JAM MUNDU

Ah, sa e sa jam mundu
Me gjetë nji dhuratë për Ty.
Po kurgja s’mu duk e denjë.
A çohen minerale n’minierë,
A ujë në det, a çohet?
Gjithçka më vijke në mend –
Ish’ si me çu erëza n’Orient.
Po edhe zemrën e shpirtin tem me t’i dhanë,
Ti veç i ke te dyja.
Kështu, të sjella nji pasqyrë.
Shiko veten në te, e kujtom mu.

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Sa e sa jam mundu

FTYREN TONDE TU E LYP

Prej se kom nîs jeten
Ftyren Tânde e kam lyp
E sod, sod e pashë

Sod pashë
hijeshîn, bukurîn,
Nûrin e paarritshëm
Të Ftyres
Qi gjithmon’ e kam lyp

Sod, të gjeta
E ata qi m’kanë kêsh
E përbûz deri dje
Jan pishman qi s’kan lyp,
Si une me pas lyp

Qysh m’ka hutu Madhnia
E bukurîs tânde
Po du me t’pa
Me njiqind sy

Zemra m’asht djeg prej zjermîs’
Tue lyp pa pra
Kët bukurî prej mrekullie
Qi tash me veti e kam.

Turp prej meje
Ksaj dashnie – njerzore me i thân
E prej Zotit tutna
Hyjnore me i thân

Fryma jote erëmîr
Sikur flladi i nadjes
Mrrini në qetsîn e kopshtit.

Ti fryve nji jetë të re në mu -
T’u kam ba rreze e drites,
Po edhe hije e jotja jam ba.

Shpirti jem i dehun po pisket,
Secilla fije e qenies tem
Ka ra n’dashni me ty.

Rrezllimi jyt
N’zemër ma ka kall nji zjerm,
E i ke zdrît për mu
Tok’e qill.

Shigjeta jem e dashnîs
E mrriti cakun e vet.
Tash jom n’shpîn e mshires,
E zemra jeme
Asht faltore lutjesh.

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Ftyrën Tonde tu e lyp

BALL’ PËR BALL’ ME ZOTIN

Prej syve t’mi që shëndrisin
Rrjedh nji etje e pashueme
Me hy tek nji tjetër;
… me i msue sytë e mi
Me e strukë shikimin
Tue ul sytë përdhe
Para syve të shëndritshëm të tjetrit.

Oh Zot, o Zot…
Shploje ftyrën Tande e nduke prej zemres teme
Lakminë për gjynah e egoizëm.
Mos e tolero kryeneqësinë
E nji skllavi të vogël sa thërrmija,
Qi lyp prehje te tjetërkush…

Ndije kët’ piskamë që gërthet,
O Zot, Ti që mundesh gjethçka
E që si Ti tjetër s’ka.

— Forug Farrokzad
Shqipëroi: Pupëza

Ball' për ball' me Zotin

E KA MARU EDHE ÇELËSIN

Drita jote shndritë
Në çdo atom të krijimit
Po këto dëshirat tona të ulëta,
e mbajnë këtë dritë t’mshefun.

Sikur ajo gruaja e bukur e princit
Ti jeton në nji vend të vetmuem.
Nëse veç del prej ku je fshehun,
Percja e cdo ftyre ka me ra.

Ti e huton zemrën dyshuese,
E trullos edhe kryet plot besim.
Ti e ke vjedhë çdo shpirt prej ndjenjave të veta
Dhe e ke pru secillën zemër në gjoksin tand.

Mësomi sekretet tua -
Veç ato që zgjasin përgjithmonë.
Sa e sa njerëzve ju erdh fund i hidhun
Tuj nga mas bukurisë?
Po pse ata s’po kqyrin me t’gjetë ty? -
Zemra e shpirti i tanë bukurisë.

Ti i dhe formë njerit veç me nji grusht dhé.
E i dhe atij fuqinë me e njoftë ma t’naltën t’vërtetë.
Dhe e shlirove prej kurtheve të kësaj bote,
Veç me nji frymë prej Frymës tande.

O dashuni,
O zemër,
Gjeje rrugën drejt qiellnave
Drejt kullosave të Zotit tand.

Ke kalue bukur shum kohë
Në këto kullota të bagëtisë
Çoje shikimin përtej
Përtej, ma larg se që mundesh me pa me sy.
Tek e fundit, nji qëllim edhe ma i naltë
Asht çka t’ka prue në këtë vend ty.

E tash hesht.
Leje Ate që i ka krijue fjalët, le t’flet.
Ai e ka marue derën,
Ai e ka marue drynin,
E Ai i’a ka marue edhe çelësin.

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

E ka maru edhe çelsin

HALI I FLUTRES

Hali filutres pom huton,
Gjith kah zjermi qysh po shkon!
Kurkush t’ngratin s’un pe pron,
Gjith kah zjermi qysh po shkon.

Me zjerm brenda konke kôn,
Zjermi në zjerm po e çon,
Aslin e vet pe e don
Gjith kah dirita po flutron.

Qiri keshet po kujton,
Me at gzim hem dogri shkon,
Shytet në zjerm si viron
Gjith kah drita po flutron.

Lisi Musâs po kujton,
Driten të Hakit po mendon,
Me at ashk bohet kurban
Gjith kah zjermi qysh po shkon.

Me zjerm bahçe kujton gjôn,
Shtatin menden e ka lôn,
Nur të Hakit po pargon
Gjith kah zjermi qysh po shkon.

Pa zjerm hiç sun po duron,
Me zjerm gjallnin ka te tôn,
Bon hygjym drit ku t’gjôn
Gjith kah zjermi qysh po shkon.

Hilmi n’flutren merak bon,
Ni drit kije se po kallzon,
Gjith kah zjermi ment poj çon
Aman aman el aman.

— Hilmi Maliq Efendia

Hali i flutrës

MOS SHKO PA MU

N’ekstazë tuj vallëzue, ti shkon
Shpirt i shpirtave -
Mos shko pa mue.

Tuj u kesh, me miqt e tu, ti shkon
Hyn në bahçe -
Mos shko pa mue.

Mos e le qiellën me u sillë pa mue.
As Hanën pa mue, mos e le me shndritë.
Mos e le Tokën me u rrotullue, e as
Ditët me kalue pa mue, mos i le
Se, të dy botnat janë të lumtuna
Veç hatri jyt.

Mos rri n’këtë botë pa mu.
As n’botën tjetër pa mue mos shko.
As sytë e tu me pa pa mue
E gjuhën tande me folë pa mu
Mos i le.
Mos i le duert me mbajtë gja pa mue.
As shpirtin tand me u trazu pa mue.

Drita e hanës e shpërfaqë ftyrën e ndritshme të qiellit.
Unë jam drita, ti je Hana jem -
Pra Hanë, mos lind pa mue.

Gjembat fshihen t’mbrojtuna tek trandofillja!
Ti je trandofillja, a unë jam gjembi -
Mos e shfaq bukurinë tande pa mue.Unë jam bishti i çekiçit tand,
Copat e gurit ndër daltën tande.
E ti, as gurit mos i bjer e as
Daltën mos e luej, pa mue.

O ti shoqërues i gëzuem i Mbretit,
Mos pi pa mue.
O kujdestar i kullës,
Mos rri çut pa mue.

Mjerë për ata që marrin udhë vetëm...
A ti e njeh secillën shenjë,
Se ke pas ecë nëpër secillën udhë -
Mos shko pa mu.

Disa ty t’quejnë dashuni.
A unë, unë të thërras Mbret i Dashunisë.
Ti je përtej krejt çka mund’ imagjinohet,
E m’çon ndër ato vende
Për t’cillat unë veç mundem me andrrue.

O Sundimtar i Zemrës teme,
Kudo që t’shkojsh...
Mos shko pa mu!

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Mos shko pa mu

N’SEVDA

Ti m’je shpirt i shpirtit tem,
Pa ty, as paqe as rehati s’njoh
Mos qofsh Ti në xhenet,
Të betohem
Kurrë sytë s’do t’i kthej kah xheneti.

Kahdo shikoj të shoh vetëm Ty,
Çfarëdo që them, fjalët e mia janë vetëm Ti
Veç të jem dëshmitar për Ty,
Krejt çfarë dëshiroj,
E prapë, asnjë dëshirë unë s’kam.

Teksa udhëtoj drejt Teje,
Tashmë veten e kam harruar,
Çfarëdo që them, qyshdo të jetë halli im,
Pa Ty, as paqe as rehati s’njoh.

Edhe po më mbyte shtatëdhjetë herë
E të më kthesh prapë në jetë
Të përgjërohem, më kthe pranë Teje!
Në këtë sevda, kam humbur tërë krenarinë.

Junusi ra në sevda për Ty
Zbuloja ftyrën Tande ta sheh.
Ti më je e vetmja dashuri
E në zemrën time,
Nuk ka vend për asgjë tjetër pos për Ty.

— Junus Emre
Shqipëroi: Pupëza

N'sevda

M’FRYN KADALE N’VESH

Më flet me heshtjen e këtij këndej, mandej
me fjalët e atij andej, më pëshpërit

ashtu tuj e çue vetullën,
ma shkelë synin – isharet.

E, a e dini se çka m’fryn kadale në vesh? M’thotë,

“Unë Dashni jam: n’qiell as tokë vend nuk kam;
Feniks i Mahnitshëm! Veçse gjurmë përmrapa mbetun s’kam.

Me vetullat – harqe, e qepallat pulitun si shigjeta,
n’dy botnat gjahtoj - veçse armë të mia kurr gjetun s’janë.

Faqen e çdo grimce, sikur dielli e shndris, a
me gisht kah unë s’un bon: se n’tona anët shpërfaqun jam.

Me çdo gjuhë flas, me tetanë veshët ndigjoj, veç
ngo knej e habitu: vesh’ e gjuhë fshi m’janë.

E masiqë gja tjetër s’ka, veç Unë jam, as
Nelt’ as poshtë, s’ka që Më ngjanë”.

— Fahruddin Iraki
Shqipëroi: Pupëza

M'fryn kadale n'vesh

S’KOM SHUM ME T’DHONË

Njimend s’kam shumë për me t’dhanë:
çaj ka n’daç me pi,
n’e daç veten tem e ki,
edhe rrugë, n’daç me rrugëtu.

— Ashik Vejsel
Shqipëroi: Pupëza

S'kom shumë me t'dhonë

ME DITË - ME DESHTË

Sa lehtë me e deshtë përsosuninë;
Po zor kenka njerëzoren me e deshtë,
Me t’mirën e t’keqen që m’ka.

Na dijmë aq sa kem dashni;
E me deshtë Zotin, e jo edhe krijesat e Tij -
As s’mun din si duhet, e
As s’mun don si duhet.

— Shemsuddin Tebrizi
Shqipëroi: Pupëza

Me ditë - Me deshtë

DIKU

Asht nji tokë ku as mëdyshja as vuejtja vend s’kanë
E ku as tmerr të vdekjes ma s’ka.
Atje drujt jan` të mbushun me behar pranvere,
Edhe aroma e fjalëve “Un’ jam Haki” kundërmon në erë.
Atje, bleta e zemrës asht e zhytun thellë, thellë, në nektar,
E nuk don asnji knaqsi tjetër.

— Kabir
Shqipëroi: Pupëza

Diku

PO DU NA TE DY

Po du na të dy
me nis me fol për kit’ dashni të madhe.

Sikur unë, ti e Dielli t’ishim t’martum,
e t’jetojshim me nji odë t’vogël...
T’uj i ndihmu njani-tjetrit me zi, me la,
me thur e me kepë.

Me u kujdes për kafshët tona t’bukra.
Çdo sabah secili niset për punë n’fushë t’dynjasë,
asnjoni nuk çon barrë shumë t’madhe…

...Sikur ti, unë e Zoti t’ishim t’martum
E t’jetojshim me nji odë t’vogël...

— Hafiz Shirazi
Shqipëroi: Pupëza

Po du na të dy

HAK

A kesh n’pazar a në halvet – veç Hakun e pashë.
Fushës nisun a malit ngjitun - veç Hakun e pashë.
I përvujtun tuj kanë, sa herë e kam pa;
N’kollajllëk e në bollëk – veç Hakun e pashë.
Me namaz e me ngjinim, me ziqër e në fiqër,
Në krejt fenë e Pejgamberit – veç Hakun e pashë.
As shpirt e as trup, as syret as manâ,
As sifate as sebepe – veç Hakun e pashë.
Çela sytë e mi, me dritën e Ftyrës ‘Tij rrethum`
N’krejt çka synit ju zbulu – veç Hakun e pashë.
Si qiri u shkriva krejt në zjarrmin e Tij,
Midis flakëve që gufojshin – veç Hakun e pashë.
Me sytë e mi kur kqyra, veten teme e dallova,
Po kur me sy t’Hakut pashë – veç Hakun e pashë.
E u bana hiç, u shkriva e u zhduka krejt,
Kur qe, unë kesh i Gjalli – veç Hakun e pashë.

— Baba Kuhi Shirazi
Shqipëroi: Pupëza

MOS RAFTË ME U HARRU

N’mos e paqa nafakë n’ket jetë me t’taku, atëherë
Ndjenjë e mallit për shikimin tand, koftë mos me u harru
– mos raftë me u harru,
E kjo dhimtë trishtimi, nëpër andrra diftu
Edhe çuet kur t’jem, le t’mbetet mbi mu.

Qysh pazareve t’dynjasë m’kalojnë ditët e mia
E dinarë t’dynjasë, mbushin duert e mia
Që fitu asnjigja s’kam, koftë mos me u harru
– mos raftë me u harru,
E kjo dhimtë trishtimi, nëpër andrra diftu
Edhe çuet kur t’jem, le t’mbetet mbi mu.

Kur lodhun e pa frymë, skaj rrugës t’jem ulun,
E shtratin krejt poshtë n’tokë, ta kem shtrue n’pluhun,
Se udh’e gjatë m’pret para meje, koftë mos me u harru
– mos raftë me u harru,
E kjo dhimtë trishtimi, nëpër andrra diftu
Edhe çuet kur t’jem, le t’mbetet mbi mu.

Kur dhomat e mia të jenë zbukuru dhe
Za i fyellit bashkë me t’qeshunat, shurdhu
Për që nuk t’ftova n’shpinë teme, koftë mos me u harru
– mos raftë me u harru,
E kjo dhimtë trishtimi, nëpër andrra diftu
Edhe çuet kur t’jem, le t’mbetet mbi mu.

— Rabindranath Tagore
Shqipëroi: Pupëza

Mos raftë me u harru

ÇKA JU THA TRANDOFILES

Çka ju tha trandofiles qi e bani me çelë,
Mu tha mue, këtu
Këtu në gjoksin tem.

Çka ju tha selvisë, qi e bani
T’drejt thik përpjetë,

Çka ju tha jaseminës
Qi e bani me kanë jaseminë,

Qajo fjalë qi e bani
kallamin e sheqerit të ambël,

Çka iu tha banorëve të Çigilit
Atje larg në Horasan
Që i bani aq t’hijshëm,

Ajo qi e bani beharin e shegës
Me u skuq sikur ftyr’e njerit,
Nj’ato fjalë po më thuhen mue
Une po skuqem.

Dyert e mëdhaja të çarshisë po hapen,
E unë mbushem me falënderim
Tuj mërtyp nji kallam sheqeri
I ramun kokë e kamb
N’dashni
Me Atë
Qi gjithçka asht e Tija.

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Çka ju tha trandofiles

VEÇ DISA DITË

Ti ke këtu veç disa ditë dhe
Je miqasue aq shum me kët jetë
Sa s’po mundem as me folë për vdekjen ma.
Ti je rrugës për n’shpi
A magarin tand ta ka nxanë gjumi
N’mes të rrugës!

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Veç disa ditë

JA K’SHTU

Kur dikush pvêt
Qysh âsht knaqsia e përkryeme
E tanë hyrive,
Diftoja ftyrën tânde para tij,
Ja k’shtu!

Kur dikush përmênd
Lavdinë e qilles’ natës,
Ngjitu mbi çati
Valle hedh edhe thuej,
Ja k’shtu!

Kur dikush don me ditë për shpirtin,
Apo aroma e Zotit ç’âsht,
Përkul kryet,
Ftyrën fort afroja.
Ja k’shtu.

Kur dikush citon imazhin e vjetër poetik
Qysh rêt kandshëm zbulojnë hanën,
Kadale, shkapërthe nyj’ për nyj’
Lidhset e fustanellës tânde!
Ja kështu.

Nëse dikush pvêt qysh Isa i çoi t’deknit,
Mos u mundo mrekullinë me i shpjegue.
N’buzë puthëm.
Ja k’shtu. Ja k’shtu.

Kur dikush pvêt qysh âsht me dêk për dashni, 
trego me gisht ktu.
Nëse dikush pvêt sa jam i gjatë,
Rrudh vetullat dhe
Prek me dorë
Rrudhat e ballit.
Aq jam.

Shpirti kaiher trupin lshon, e prap kthehet;
Nëse dikush nuk beson, në shpinë teme kthehu,
Ja k’shtu.

Ofshamat e të dashunuemve
Tregimin tonë diftojnë.
Ja k’shtu.

Un’ jam qillë ku shpirtnat rrijnë.
Shtang shikimin n’kët kaltërsi t’thellë,
Përderisa era nji fshehtësi difton.
Ja k’shtu.

Kur dikush pvêt çka me bâ,
Qirin n’dorën e tij dhezja.
Ja k’shtu.

Qysh i erdh Jakubit aroma e Jusufit?
Huuuu.
Qysh Jakubit iu kthye t’pamunit?
Huuuuu.
Kur frynë era sytë pastron.
Ja k’shtu.

Kur Shemsi kthehet prej Tabrizi,
Ai qet kryet përskaj dere
Me na befasue
Ja k’shtu.

— Xhelaluddin Rumi
Shqipëroi: Pupëza

Ja k'shtu

M’KE MARRË

Dritën e syve ma ke marrë, t’pamunit tem…
Vetën teme ma ke marrë – veç me nji t’kqyrun.
E ke thanë ate që as s’un thuhet – veç me nji t’kqyrun. 
Tuj m’ba me pi
Dashuninë e përkushtimit, devotshmërisë – m’ke pi krejt,
M’ke dehë – veç me nji t’kqyrun.
Kyqet e duerve t’mia t’paqa, t’buta, n’byzylykë t’gjelbërt zbukuruem,
Krejt mi zgidhe, krejt – veç me nji t’kqyrun.

Oh bre! Une jetën e jap për ty, o’ Ngjyrimi jem
Që m’ke Ngjyrue si Vetën tande – veç me nji t’kqyrun.
Oh, une krejt jetën e jap për ty, o Fryma e shpirtit tem,
Se si nuse m’ke ba për veti – veç me nji t’kqyrun.
Ti diftove mrekullinë –
Bash veç me nji t’kqyrun.

— Amir Husro
Shqipëroi: Pupëza

M'ke marrë

RUEJA ZEMREN

N’daç rr’xoje xhaminë,
N’daç cilindo tempull,
Çfar’ të duesh ban.
Sall nj’at zemër njeri rueje mirë;
Se aty, diku në nji qoshe,
vet Zoti banon.

— Bulleh Shah
Shqipëroi: Pupëza

Rueja zemren

S’KA TJETËR

Tuj u djeg përmrena me mallin për Ty,
zemra e Hafizit s’po ndihet e vetmume,
a thu a ka noj zemër që osht hala e gjallë,
e mos me kan’ qishtu e dashnume?

— Hafiz Shirazi
Shqipëroi: Pupëza

S’ka tjetër

KUR SHPIRTI NIS ME U ZGJU

Çka bahet kur shpirti yt nis me u zgju prej gjumit
sytë e tu, zemrën tande, e secilin atom ‘trupit tand,
për me marrë Rrugën e Madhe t’Dashnisë?

Fillimisht ndigjohet nji e qeshun e mrekullueshme,
E do lotë t’çmuem pikojnë
E njiqind premtime t’ambla, e zotime heroike –
që kush s’un iu përmbahet.

Prapë, Zoti asht në qejf e i gëzum,
se ti u mundove me kanë i shenjtë...

Çka ndodh kur shpirti yt nis me u zgju në kit’ botë,
Me nevojë të thellë për me dashtë?

Ah, vet Dashnija ta çon njanin prej dostave t’Vet t’mahnitshëm... 
si Hafizin.

— Hafiz Shirazi
Shqipëroi: Pupëza

Kur shpirti nis me u zgju

ME JÉP ASHT ME JETU

Sa shpesh thue:
“Kam qejf me jép,
ama veç nevojtarit.”

Drunjtë në pemishten tande,
As grigja në kullosën tande,
nuk thonë kështu.

Ata japin për me jetue,
Se mos me jép,
asht me vdék, me u shue.”

— Kalil Xhibran
Shqipëroi: Pupëza

Me jép asht me jetu

VDEK PARA SE ME ‘DEKË

Ironike kjo, ama – nji prej akteve ma intime
Të trupit tonë, asht
Vdekja.

Aq bukur m’u shpërfaq ‘deka jem, sa –
tuj e ditë se kan kam me e puthë,
Kam ‘dekë para se me ‘dekë, nja ku-me-dijtë sa herë.

“Vdek para se me ‘dekë”, ka thanë Pejgamberi,
Zotnia.

Ata krahë të strukun frike, a thu
A e kanë prekë Dillin najhere?

Eh, ngo: unë kam lindë atëherë kur,
Asej që dikur ju frigojsha –
E deshta!

— Rabia el Basra
Shqipëroi: Pupëza

Vdek para se me 'dek

FRYMA JEME, SHPIRT I SHPIRTIT TEM

Fryma jeme, shpirt i shpirtit tem,
mos më tradhto tash qi dost mu bane;
shpirtin n’gûh e kam prej derteve t’ashkit,
për jeten teme duâ mos ban!

Ky zjerm në zemër nûr ban,
edhe njaj nûr gjallë më mban.
Po tutna, dashnia jem,
qi at’ nûr ti ki me ma fîk.

Lem n’kët hall temin!
Qysh me’t besu, dashnia jem?
Tutna, kjo e mirë prej teje,
dertet veç sa m’i shton.

Ah, kjo shkrimje!
S’tutna ma prej zjermit t’jashtëm -
sall tutna qi zjerm i trandofilit,
mos krejt gjylistânin p’e djêg.

I dashtuni jem u çue me kupën e venes;
Saki, ku je?
Mundet dikush dorën me e zgât,
kupen me ta marrë.

Turmë e madhe te dera e të dashtunit tem,
turmë e ashikve;
shpirti jem - bukuria jem, sa shkoj me fjêt,
mos t’e çon ndokush!

Syni jem i ûnt pamjen tande p’e lyp,
nj’at pamje qi e freskët mbet’ përjêt...
mos bani zâ, ashikun me ma shqetsu,
mandej ftyren ai me e shplu.

— Shakil Badayuni
Shqipëroi: Pupëza

Fryma jeme, Shpirt i shpirtit tem

KUPA

Kupa që shëtit përqark
I ka dehur të gjithë;
Ndërsa unë jam dehur me atë
Që kalon kupën
Dorë më dorë.

— Abdulkerim Kushejri
Shqipëroi: Pupëza

Kupa

ERDH HANA MRAMË TE UN

Erdh Hana mramë te unë
me nji pytje shumë simpatike. M’tha:
Dielli u kanë dashnori jem besnik për miliona vjet.
Sa herë ia dho trupin,
drita t’mrekullushme rrjedhin prej zemrës ‘tij...
O Hafiz, a asht e saktë që na krejt kena me u ba Dritë?

I thashë:
E dashtun Hanë,
tash që dashnia jote o’ ka pjekët,
na duhet me u ulë bashkë qishtu pak ma shpesh
që me mujt me t’kshillu qysh me u ba
qajo çka je.

— Hafiz Shirazi
Shqipëroi: Pupëza

Erdh Hana mramë te un'

HALA KE MBETË

Ti shkove, po në mue hala ke mbetë…
O rahatija… O lumtunija jeme!

Në kët’ ndamje, vet ndamja m’ka lanë, tuj
m’diftue m’e pa Fshehtësinë: Ty…

t’kam pasë fshehtësinë e fshehun
t’përmallimit tem, ma fellë se andrra,
mbrenda ndërgjegjes fshehun; Ty,
t’kam pasë dostin e shpirtit tem,
ditën a n’errësinë,
bashkudhëtarin tem!

— Mensur Hallaxh
Shqipëroi: Pupëza

Hala ke mbetë

Muaji i Rumit (17 dhjetor - 17 janar)
Kuvendimi i zogjve - Lugina e kërkimit

Kur luginës së kërkimit udhëtimi të degdis,
Vetëm gajle` bela të kaplojnë, tjetër gjë s’rastis,

Aty çdo çast halle` derte të reja të tmerrojnë,
E në llahtar kapluar papagajtë fluturojnë.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Përktheu: Artan Sadiku
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Muzika: Armend Xhaferi
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e kërkimit

Lugin` e ashkut vjen më pas, ku dëshirat të hedhin
Në detëra të zjarrit salikun krejt do ta kredhin,

Gjersa të digjet shkrumb e hi, i tëri këmb` e krye -
E kënd s'e dogji zjarri, i turpëruar u kthye.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Muzika: Armend Xhaferi
Përktheu: Artan Sadiku
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e dashurisë

Udhët tona dallojnë - asnjë zog nuk mund ta dijë
Shtegun e fshehtë që tjetri përshkon mu aty përbri.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Muzika: Armend Xhaferi
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Përktheu: Artan Sadiku
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e njohjes

Shtatë detërave këtu, një picërr iu thuhet,
Shtatë tokat duken sikur një shkëndijë tek shuhet;
...
Karavanë pafund zhduken, marrin shigjeta harku,
Që veç një korbi të vetëm përplot t'i mbushet barku.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Përktheu: Artan Sadiku
Muzika: Armend Xhaferi
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e shkëputjes

Dhe kush hyn në këtë luginë do sheh ashiqare
Sa qafë dalin prej një jake – s’ka disa litare!

Në pafsh këtu kallaballëk a veç disa tek rrojnë,
Të gjithë janë një, veçse sytë po të mashtrojnë.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Muzika: Armend Xhaferi
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Përktheu: Artan Sadiku
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e njëshmërisë

Kur je n` akull ti digjesh, e në flakë `tëri mërdhin 
Udha humbet, shybet tua të çojnë në greminë -

Njëshmërinë që kishe dikur tash na qenka shuar
S’di gjë për Tërësinë nj` ai shpirt` i shpartalluar.

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Muzika: Armend Xhaferi
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Përktheu: Artan Sadiku
© Pupëza 2020

Kuvendimi i zogjve - Lugina e habisë

Kush s'do dehej për hiçin pas një udhe kaq të gjatë -
Pika çmendet nga malli, kur aromn` e detit nuhat!

Feriduddin Attar (1145-1220)
‘Kuvendimi i zogjve’
Muzika: Armend Xhaferi
Ilustrimet dhe dizajni: Bujar Sylejmani
Përktheu: Artan Sadiku
© Pupëza 2020

Pupëza

Popular tracks