Smile while you dial - September set - QZDARI

I Bet He Drinks Techno - November Set - QZDARI

Iets wat menig persoon zou willen vergeten, probeert te blokkeren, verafschuwt, maar wat in ieder mens zit vastgeroest als een patine aan een fossiele steen, is de wil jezelf te verwezenlijken. Een wezen te zijn, in plaats van een wees ten diensten van corporaties en de overheid die ook ten diensten staat van dezelfde corporaties. 

Maar zijn we op de goeie weg?

Hypocrisie, de basisfundering van ieder mens, want wat leren we nou eigenlijk  als kind zijnde? Het opnemen voor jezelf? Het opnemen voor een ander? Het opnemen voor de zwakkere? Of het opnemen voor jezelf? 

Op het feit na dat dit natuurlijk voor iedereen anders is, is hypocrisie de dagelijkse boterham die we dagelijks verorberen zonder dat we hierbij stilstaan. Achter wie men staat is een vraag van de dag geworden. Logisch zou je zeggen, want wie voor niks staat valt voor alles. 

De islamitische staat, het Donetsk republiek, de vrije mensen van de onafhankelijke hippiedorpen en de onderdrukte monniken van Tibet. Dat is het resultaat van de gemaskerde slavernij die zich in het dagelijkse leven manifesteert. “Zelfdoding” en “wat is vrijheid” zijn de meest gezochte termen op google voor de brede interpreteur. 

Als vrijheid is wat we nu hebben is onderdrukking van onszelf het ultieme doel als we ons bevinden in het dagelijkse zo niet wekelijkse of toch; oneindige verstrengeling in het doen en laten van onze tijd. 

Dat krijg je ervan als je elkaar beoordeelt op wat je hebt in plaats van wie je bent. Want wie je bent, dat is niet meer belangrijk, er zijn zat mensen op de wereld. 

Maar te weinig luxe, goed eten en respect voor de elite. We streven naar een beter leven, maar niet voor onszelf maar voor onze economie, die heeft het harder nodig dan ons. 

Des te hoger we streven des te meer we zullen verwaarlozen. Des te meer we zullen strijden voor gelijk, des te meer mensen zullen vallen voor hun ongelijk. Des te meer we zullen geloven in onszelf, des te meer zullen we de illusie van verdeeldheid laten zegenvieren. 

Want laat ons individualisme zegenvieren als het eerste nummer dat we ooit hebben geleerd; nummer 1. Dat zijn wij, onszelf voorop en dan de rest. 

Het is triest maar waar, althans dat vinden wij. Want wij zijn wij, en niet hetgeen waarvan we leven, we eten en ons manifesteren. 

En zo is de waarheid een  misselijk fenomeen waar de meerderheid niks van dient te weten, maar degelijk aanwezig is. Zoals beroerdheid aanwezig is na het eten van een te zoet dessert, zoals de kater aanwezig is na een alcoholrijke versnapering, zoals een baby aanwezig is na de heftige gemeenschap.

En of we er iets aan kunnen doen? 

Godzijdank hebben we vakmannen en vrouwen die ons kunnen vertellen dat dit iets is wat in onze natuur zit. Zo zijn we gewoon, we kunnen er niks aan doen. Evolueren dat gebeurt door onze genen, en niet in ons hoofd. 

“Zo fijn dat het leven een stuk makkelijker is dan je best doen.” 

Want je best doen, is dat nou hard werken voor een bepaald iets? Of is het ’t beste uit jezelf halen na het beste uit iemand anders te hebben gezien of gehaald? Ook dat is voor iedereen anders, helaas… Het leven is nou eenmaal kut, tenzij je er iets van maakt. Je eigen leven maak je zelf, het heeft niks te maken met iemand anders. Jij doet wat je doet en andere mensen doen wat zij doen, heeft niks met elkaar te maken. Dat is wat we graag geloven en wat we elkaar graag wijs maken. 

Dat dit een flinke boel cynisme op een hoop is mag duidelijk zijn. De wereld waarin we leven creëren we met elkaar. Het beeld wat je ziet als je uit je raam kijkt is niet iets wat je zelf hebt gemaakt, het is wat de wereld inclusief jou en mij heeft gemaakt met het doel dat het voor ogen had. Het is slechts het beeld waarvoor je hebt gekozen om naar te kijken toen je op zoek was naar een nieuwe woning is regelrechte ongein. 


Soms ben ik blij, meestal ben ik extreem verdrietig. Waardoor dat komt is me onderhand duidelijk geworden. Het oneindige streven van mensen om beter te zijn dan planten, dieren, creaties, andere mensen en geloof is als een onbeantwoorde dorst in een uitgedroogde woestijn in een ongeteld tijdperk. 

Rauw, bitter en onbeantwoord weerkaatsen de betekenisloze bekentenissen over de duistere galmende vlaktes. Zoals we dat al jaren hebben gedaan. Zoals we dit probleem opnieuw op die manier zullen overwinnen. Door te zwijgen.

Dat misselijkheid een dagelijks begrip is staan we inmiddels niet meer stil, we koesteren het leven dat we lijden, hoe zuur en ziltig deze ook is. Dat is het minst wat we kunnen doen, aangezien dit een blijk van respect toont tegenover onze grootouders die het zelfde zure en ziltige leven hebben geleden ten diensten van de zelfde corporaties, ego’s en plagiaten. 

Het is ons tegen onszelf, jij tegen jou, wij tegen elkaar. Er moet brood op de plank komen. En daar zou je nou eenmaal voor moeten vechten. Delen is een woord en geen gevoel. Gevoel is irrelevant aan de werkelijkheid. Irrelevant zijn wij. Met z’n allen. Tenzij je vindt dat alles dat op de bodem ligt van onze aarde wildelings over onze atmosfeer moet worden gestrooid. 

Waar leven we voor is een vraag die nog nooit adequaat is beantwoord. En naar alle waarschijnlijkheid nooit zal worden beantwoord. We leven voor onszelf, en dat is wat het de komende tijd zou blijven. Zo is de natuur van het mens zijn totdat we zullen evalueren tot een groter iets. Maar dat is iets waar alleen tijd en besef voor kan zorgen. Geduld zou dus het woord kunnen zijn voor het grotere streven.


QZDARI

Popular tracks