Migan Eshgh Hamine

 من می‌دیدم که حرف‌ها و فلسفه‌ها و کتاب‌ها و خط کش‌ها و کاغذ‌ها و یأس‌ها و تاریکی‌ها و گناهان و ترس و آشوب و مه و سکوت و زخم و دل‌تنگی، مثل ذرات شن در شن‌زار، از سطح دل روبیده شدند و چون کاغذ پاره‌هایی در آغوش طوفان گم. خانه پرداخته شد. خانه روشن شد و خلوت و عجیب سبک. و تو در دل هبوط کردی. گفتم: «چیستی؟» گفتی: «راز.» گفتم: «این دل خالی است، تشنه ام.» گفتی: «دوستت دارم.» و من ناگهان لبریز شدم.”

چند روایت معتبر با صدای امیرنعمت عرفانی

پدرم مرد اما هرگز مشروب نخورد. لب به سیگار نزد. حتی اسم ماري جوانا را نشنیده بود.
پدرم هفتاد سال عمر کرد اما رستوران چلسی را ندید.ندید که در رستوران گلدن فودز چه طور برگهاي کاهو را با کارد سلاخی می کنند. ندید چه طور گوجه فرنگی ها را
کشتار می کنند...پدرم در مرادآباد به دنیا آمد. در مرادآباد مرد. اما هرگز نایت کلاب ندید. ندید چه طور در دانسینگ ها چراغها رقص نور می کنندو مردان و زنان در هم وول می خورند...

Sahar Mohamadii