ways of spring 0205

through the motions 10 - 04 - 2017

through the motions 01 - 06 - 2017

untitled 45 (21 - 08 - 2016)

λαϊκα 2021

στιχοι:
τώρα αν το προσκυνήσω θα 'ρθει να με σώσει
αν μπλεχτώ με λυκανθρώπους θα τους θανατώσει
τα παράθυρά μας είναι υποσιτισμένα
πάρε ό,τι σου ανήκει, μη ρωτάς κανένα
μη ρωτάς κανένα

τέρμα τα τέρματα 
αν μιλάς, τότε πρόσεξε τι λες
έθνος τα ψέματα αγαπάς
γιες, γιες

ηχογραφήθηκε σε diy καταστάσεις
sample από το τραγούδι "Γιατί να χωριστούμε" του Καρρά

εθνος 0504 demo

σπιτι 010101

reworked from this: https://youtu.be/Jxv8aOU1DUM?t=829
tattoo by @inerzia__

---
φίλε μην το ψάχνεις πολύ, θα 'σαι δύσκολα
έπρεπε να δεις το γατί, αφυπνίστηκα
δεν ήταν οι ελπίδες παλιές, να βγάζουν μύκητες
δεν είναι βαθιές οι πληγές, συνήθειες

έπρεπε να φύγω, να ξεφύγω από κει
έπρεπε το μίτο να ξετυλίγω, άι στην ευχή

γκι ντι σι νι γκι ντι*
θα 'ρθει συγκίνηση
γκι ντι σι νι γκι ντι

---
*αυτή είναι μια φράση που έλεγε ο παππούς μου, μάλλον προέρχεται από το τουρκικό seni gidi seni, και θα πει κάτι σαν 'μπαγασάκο μου'
**sample από το 'XXX' του Kendrick Lamar στην αρχή

ατελιέ φολκ

The book has opened at the right page, you see
lucky me, book of twenty
The child has opened up its eyes to the world
what a world, book of twenty
There is no rule that can explain what it is 
truths will be soon plenty

---
εικονα: @supereuaa

book of twenty (2020)

αν οι γονείς μου δεν μ'είχαν κάνει caretaker
αν στο σχολείο ήμουν καλύτερη icebreaker
στη σύλληψή μου αν μου'χε κάτσει άλλο gender
ίσως και να 'μουνα συχνότερα better, ίσως και όχι

αν δεν έψαχνα αφορμές για να χάσω το temper

φιλιά, τα λέμε! έτσι λέμε και δε φιλιόμαστε ποτέ 
ούτε και ποτέ τα ξαναλέμε
έχει 7 μέρες η βδομάδα όχι 35
η γη έχει 8 δις ανθρώπους και όχι 5
όλα αυτά διχάζουν για το πού να δωσεις βάση 
θα περάσει θά'σαι εντάξει, ετσι κι αλλιως 
το σιδερο κολλάει στη δράση 
απλά κάνε ότι θά'κανες αν ήσουν βροχή
για όσο βρέχει κι όσο στάζει κύλα από δω κι από κει,
μέχρι να μπει το νερό στ'αυλάκι και να ξαποστάσεις λιγάκι
μετά πάλι ταξιδάκι (το ξέρεις και συ) μετά πάλι ταξιδάκι

άλλωστε το βλέπεις και μόνη 
πως αν δε τρέχει το νερό γεμίζει λάσπη σκόνη
το δικό μας το νερό είναι δημόσιο αγαθό
δε μπαίνει σε μπουκάλι κορπή ούτε ζαγόρι ούτε θεόνη
πλατσούρισε όσο θες και μετά άνοιξε σιφόνι
δεν έχει πλάκα αν δεν τσιτώνει κανείς 
μ'όλα αυτά που θα πεις, αν τα πεις 

το βράδυ ζυγώνει 
ντύσου και πάμε να ξεχέσουμε μαζί τη φοράδα στ'αλώνι

stixoi: skoupidomits (https://mitspol.bandcamp.com)
prod. skoupidostef

gender blender

stef x psaris - o skeletos mou

w/ Hotel Feggari

lyrics
after the feeling ends
how do I make it up
making a song for you
facing another end
how do I set things up
so that love remains
always relevant?

courage
If the boy seizes part of the day
I owe this to love, I owe this to you, mits
voicing each part of the way
and I'd love you even more if I had the courage

I know
you're strong
I've known this for so long
But you're you
and I'm me
and I want us to be free

sample from
Bert & Ernie's Great Adventures (em português)

Courage

also on bandcamp: https://skoupidostef.bandcamp.com/track/benjamin
and youtube: https://www.youtube.com/watch?v=rDvi5T-HVXI
ableton source files: pm or email me<3

Lyrics:
any time u hear a playing 
of a song on this earth
all that ppl are claiming
is the love they deserve

first it all looks so easy
and we laugh quite a lot
then we start 2 feel uneasy
and we vanish like a ghost
yea u literally vanished

just like benjamin spoketh when he broke up the land
lovers speak in a language that they don't understand
oh they make it look so easy when it's truly demanding

(there's truth in what benjamin said)
just like benjamin spoketh
when the court had him cornered
now the target is narrow
where the arrow is pointed

Benjamin (ᴇɴɢ)

[single mix]
Pm me for project files/samples/materials~
also on yt: https://www.youtube.com/watch?v=3apgxbQecFw (use invidious)

artwork: raum
lyrics:
"Χάλασα κι εγώ αφού βολεύτηκα και φόρεσα τα ρούχα του μπαμπά
ήθελα να δω όπως πολιτεύτηκα αν θα δώσω μεγαλύτερη γροθιά"

Από τη λίμνη που πετούσαν οι χήνες
από το πνεύμα που δεν είχε ισχύ
σε κείνη την πραγματικότητα πήγες
αλλά σε βρήκε μόνο καταστολή
Δες πόσο εύκολα αλλάζουν σελίδες (νυχτερίδες!)
όταν μιλάνε φτύνουν μόνο χολή
μες το μυαλό μας δεν υπάρχουν πατρίδες
και οι σημαίες είναι μόνο πανί

Κάνε να πονέσει ο κόσμος (πολύ)

"Για πες τί με θες και περιμένω;
ας τα νομίσματα στο τέλος
μ’ έχουν σαν κυνηγημένο
έρχομαι και φεύγω
δεν ξέρω τι θέλω εδώ"

Περάσαν τα χρόνια και βγήκα στην όχθη, στην άσχημη όχθη
δεν είδα κανένα κανένα κανένα δεν είδα κανένα
σκεπάζεις το φως καθώς το φεγγάρι φωτίζει τη λίμνη
δεν ξέρω κανένα κανένα κανένα δεν ξέρω κανένα
μέσα απ’ το νερό περνώ στο νότο κι αυτό με καλύπτει
μια σκιά γυρνάει σα να μιλάει σε μένα:
“Τα λάθη που κάνεις απόψε καρδιά μου τα κάνανε κι άλλοι
μα δε θέλω κανένα κανένα –“ 	Σαν κοινωνήσασα... 

“Τα λάθη που κάνεις απόψε καρδιά μου τα κάνανε κι άλλοι
μα δε θέλω κανένα κανένα κανένα κανένα κανένα“

( Αραχνιασμένη μινέρβα, ξέρω πια
έχεις ατέλειωτα χέρια
στη μίζερη ζωή σου γέρασα
μέσα από τη νύχτα πέρασα
κι έρχομαι για τη συνέχεια
έχουμε ατέλειωτα νεύρα )

“Αθήνα αθήνα, ωραία και δεξιά
που θέλεις τα παιδιά σου, να τρέχουν και να πέφτουν
να πέφτουν σε πηγάδια, να πέφτουν στον πυθμένα 
μαζεύοντας σπασμένα, να πέφτουν μεσ’ τα βρώμικα χέρια σας
πολύ ευλογημένα, τα έργα σας

Το κράτος, το κράτος, πρατήριο εγκλημάτων
που γίναν κατά λάθος, μα βέβαια
το κράτος προστατεύει τα τέρατα

Ας λιώσει το χώμα, τα δοκιμάσαμε όλα
μα μένουμε ακόμα, μέσα στο ίδιο σπίτι αιχμάλωτα
και πέφτουν τα φιλιά μας τα καταθλιπτικά
από τα σώματά μας, που ναι είναι ακόμα ευάλωτα
δεν θα το ξεπεράσουμε, ε

Κι αλήθεια δεν ξέρω, πώς θα τα καταφέρω
με πέτρες και μπουκάλια, και μάρμαρα σπασμένα
απ’  τον βαθύ πυθμένα, να ρίξω στα κεφάλια
των μπάτσων που στα κράνη τους, έχουνε σκατά
γιατί μας έχουν φτάσει στα έσχατα  
ας γίνουν όλα στάχτη και φέρετρα
μέχρι να νιώσουμε ελεύθερα”

[Περιγραφή εικόνας]
Λευκό τετράγωνο φόντο, στο πάνω μισό πετάει μια νυχτερίδα, ζωγραφισμένη στο χέρι με πολλές πολλές μικρές μαύρες κουκκίδες. Έχει ανοιχτό, ελαφρώς χαμογελαστό στόμα, ανοιχτά φτερά, άσπρη μουσούδα και μικρά μάτια. Έχει τρίχωμα στον κορμό της, και κάτω από αυτόν φαίνονται τα δυο πόδια της, το ένα άσπρο και το άλλο μαύρο, στη σκιά. Τα δύο φτερά της έχουν μυτερές προεξοχές σε καθεμία από τις δίπλες τους, και στην άκρη κάθε φτερού εξέχει ένα ακόμα μικρό πόδι, με τρία μυτερά δάχτυλα.
Πίσω από αυτήν, και κατεβαίνοντας προς τα κάτω, υπάρχουν πολλές μαύρες κουκκίδες, που σταδιακά αραιώνουν φτάνοντας προς τη μέση της εικόνας, καταλήγοντας στο απλό λευκό. 
Στην κάτω αριστερή γωνία, χειρόγραφα, τσαπατσούλικα μαύρα γράμματα γράφουν σε δύο σειρές:
νυχτε &
ρίδεσ

sample from "ήτανε όνειρο" by ελευθερία χριστοπούλου
email me to send u ableton project files: s39t@protonmail.com
download song and instrumental on bandcamp: www.skoupidostef.bandcamp.com

Dakrya, agapi mou

Nyxterides (συμμ. πύον)

Τώρα αν το προσκυνήσω θα 'ρθει να με σώσει
αν μπλεχτώ με λυκανθρώπους θα τους θανατώσει
τα παράθυρά μας είναι υποσιτισμένα
πάρε ό,τι σου ανήκει, μη ρωτάς κανέναν
μη ρωτάς κανέναν

τέρμα τα τέρματα
αν μιλάς, τότε πρόσεξε τι λες
έθνος τα ψέματα αγαπάς
γιες, γιες

“Και όσο ανασαίνατε
το αίμα σου γινόταν πιο θολό
και έτσι δεν ακούγεται
ο ήχος μιας καρδιάς που σταματάει
εντάξει
εντάξει, εντάξει”

---

Όσο κι αν προσπαθώ να βρω πα-

(μείνε στα παιδικά)
Καρδιά,
το σημαντικότερο όργανο του κυκλοφορικού συστήματος
έχει σχήμα καρδιάς
(μείνε στα παιδικά)

Όσο κι αν προσπαθώ να βρω παλμό στη δική σου καρδιά
πάλι στο τέλος σκέφτομαι να φύγω
την πατρίδα σας δε γουστάρω ούτε λίγο
γαλανός ουρανός καλός καιρός να φύγω
γαλανός ουρανός καλός καιρός να φύγω
καθαρό το νερό στο μήκος της ακτής
γαλανός ουρανός καλός καιρός να φύγω
ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς

Όσο κι αν προσπαθώ να βρω παλμό, είναι ανώφελο πια
πάλι στους δρόμους βγαίνει η εξουσία
σκοτώσαν παιδιά, γαμώ τη μπατσαρία

Ethnos/Nai tha fygw

[album mix]
‘Χάλασα κι εγώ αφού βολεύτηκα και φόρεσα τα ρούχα του μπαμπά
ήθελα να δω όπως πολιτεύτηκα αν θα δώσω μεγαλύτερη γροθιά’

Από τη λίμνη που πετούσαν οι χήνες
από το πνεύμα που δεν είχε ισχύ
σ' εκείνη την πραγματικότητα πήγες
αλλά σε βρήκε μόνο καταστολή
Δες πόσο εύκολα αλλάζουν σελίδες (νυχτερίδες!)
όταν μιλάνε φτύνουν μόνο χολή
μες το μυαλό μας δεν υπάρχουν πατρίδες
και οι σημαίες είναι μόνο πανί

Κάνε να πονέσει ο κόσμος (πολύ)

‘Για πες τί με θες και περιμένω;
ας τα νομίσματα στο τέλος
μ’ έχουν σαν κυνηγημένο
έρχομαι και φεύγω
δεν ξέρω τι θέλω εδώ’

Περάσαν τα χρόνια και βγήκα στην όχθη, στην άσχημη όχθη
δεν είδα κανένα κανένα κανένα δεν είδα κανένα
σκεπάζεις το φως καθώς το φεγγάρι φωτίζει τη λίμνη
δεν ξέρω κανένα κανένα κανένα δεν ξέρω κανένα
μέσα απ’ το νερό περνώ στο νότο κι αυτό με καλύπτει
μια σκιά γυρνάει σα να μιλάει σε μένα:
“Τα λάθη που κάνεις απόψε καρδιά μου τα κάνανε κι άλλοι
μα δε θέλω κανένα κανένα –“ 	Σαν κοινωνήσασα... 

“Τα λάθη που κάνεις απόψε καρδιά μου τα κάνανε κι άλλοι
μα δε θέλω κανένα κανένα κανένα κανένα κανένα“

Αραχνιασμένη μινέρβα, ξέρω πια
έχεις ατέλειωτα χέρια
στη μίζερη ζωή σου γέρασα
μέσα από τη νύχτα πέρασα
κι έρχομαι για τη συνέχεια
έχουμε ατέλειωτα νεύρα

"Αθήνα αθήνα, ωραία και δεξιά
που θέλεις τα παιδιά σου να τρέχουν και να πέφτουν
να πέφτουν σε πηγάδια, να πέφτουν στον πυθμένα 
μαζεύοντας σπασμένα, να πέφτουν μες στα βρώμικα χέρια σας
πολύ ευλογημένα τα έργα σας

Το κράτος, το κράτος, πρατήριο εγκλημάτων
που γίναν κατά λάθος, μα βέβαια
το κράτος προστατεύει τα τέρατα

Ας λιώσει το χώμα, τα δοκιμάσαμε όλα
μα μένουμε ακόμα μέσα στο ίδιο σπίτι αιχμάλωτα
και πέφτουν τα φιλιά μας τα καταθλιπτικά
από τα σώματά μας, που ναι είναι ακόμα ευάλωτα
δεν θα το ξεπεράσουμε, ε

Κι αλήθεια δεν ξέρω, πώς θα τα καταφέρω
με πέτρες και μπουκάλια, και μάρμαρα σπασμένα
απ’  τον βαθύ πυθμένα, να ρίξω στα κεφάλια
των μπάτσων που στα κράνη τους έχουνε σκατά
γιατί μας έχουν φτάσει στα έσχατα  
ας γίνουν όλα στάχτη και φέρετρα
μέχρι να νιώσουμε ελεύθερα"

“Δεν θα μιλήσω εγώ
δεν θα θελήσω να ισοσταθμίσω κόπους και κόπους,
άνισους αγώνες δεν θα ζυγίσω
δεν θα δίνω δραχμή για έναν κειμήλιο τόπο
που δεν τον νοιάζει τίποτα
που οι άνθρωποί του διαιωνίζουν ένα καρκίνωμα

Που δεν κυκλοφορεί μια νέα ιδέα, δεν μεγαλώνει νέα
μα τα σκοτώνει, μόλις γεννηθούνε
ό,τι σκέψη κι αν σκεφτούνε τους τη φιμώνει με την παιδεία

(Δεν έχω σπίτι)

δεν θα θελήσω να μεταπείσω
να υποβάλλω κάποια προσπάθεια
δεν θα ‘ναι όμορφο, δεν θα υπάρχει λόγος
δεν θα υπάρχει λόγος

αν το καταστρέψεις, πώς θα επιβιώσεις; (πώς θα επιβιώσεις;)

Δεν θα λυγίσω, δεν θα λυγίσω
δεν θα με βάλει κάτω, δεν θα με κάνει λιώμα
δεν θα μας καταστρέψει ο δολοφονικός καιρός

Ας μην υπάρχει άλλο αυτός ο τόπος άμα δεν είναι τόπος ελευθερίας”

[σαμπλ: Τι λένε τα κομπιούτερς–] (Δεν έχω σπίτι)

                                                  Αχ τι καλό, θα το πάρω μες στον τάφο
                                                  να μου δίνει φιλιά όπως γνώριζε 
                                                  το αφήσαμε μονάχο και πέφτει βαθιά 
                                                  όπως έπεσα κι εγώ

Στον ουρανό πολεμούσα κάποιον δράκο
μα δεν υπάρχει ο εχθρός που κατέδειξες
γη των οστεοφυλάκων, θα τρέμετε πως
μένω ακόμα ζωντανή

                                                  Αχ το μικρό δίχως άλλο κηδεμόνα
Ρε, μες στο μαύρο στενό μ’ εγκατέλειψες
                                                  θα το πάρω μες στο χώμα, καθώς το φιλώ
                                                  να ξεχνώ τον πυρετό

Μα έχω φεγγάρι μια ερώτηση ακόμα
αν το άλλο μισό σε αποδέχτηκε
ή αν σε δεκαπέντε χρόνια τα μόνα σου άστρα
θα φέγγουν αδρανή

"Είδα ό,τι ήθελα να δω πίσω από κάθε βήμα
περπατώ κι οπλοφορώ, τι μου μιλάς για αθήνα
πέθανε πριν απ’ τον χριστό, τώρα καλούν το εκατό
γιατί ειν’ το μόνο που μπορούν να κάνουν

γιατί ειν’ το μόνο που μπορούσαν να συλλάβουν οι γονείς μας
δεν κλειδώσανε την τρύπα, δεν κατάλαβαν πώς φύγαν
τα ενήλικά τους χρόνια, μες στη νυσταγμένη ώρα
δεν κατάλαβαν πώς γίναν χώμα.
δεν κατάλαβαν πώς έγιναν καπνός"

Topos eleutherias

μηδέν, μηδέν μηδέν μηδέν
“Πες μου πότε”,  “Τώρα!”

Το ‘βαλα μπροστά
κι ήμουνα παρόν στα σκηνικά
δεν το πίστευα 
όταν έγινε
το περίστροφό του
έκαιγε
δέκα δευτερόλεπτα μετά
απ’ την απειλή 
πως το εννοεί
θα πυροβολήσει

“Σαράντα χρόνια αργότερα, τα πράγματα δεν φαίνονται και τόσο καθαρότερα
έτσι όπως νομίζαμε, έτσι θα πεθάνει, χωρίς να δει φεγγάρι”

Δεν μου λείπει τώρα
ούτε ο ήχος των σωμάτων μας
που έπεφταν στο χώμα
ούτε το αίμα τους
δεν μου λείπει τώρα
ούτε η διακεκομμένη γραμμή
που χωρίζει ανθρώπους
σ’ έναν αόρατο πόλεμο

Όσο ζω ελπίζω
όσο ζεις πεθαίνω
όσο ζω ελπίζω
να καταστραφείς
να καταστραφε-

Πώς να σου περιγράψω αυτό που νιώθω;
όλα στον ίδιο πόνο καταλήγουν
Δύναμη ήθελα μόνο, δεν στο κρύβω
να μη μ’ εξουσιάζει αυτό που λες
Πώς να σου περιγράψω αυτό που νιώθω;
όλα στον ίδιο πόνο καταλήγουν
Δύναμη ήθελα μόνο, δεν στο κρύβω
να μη με αφορά αυτό που θες

“Μας έσβησε το άστρο κι εγώ θέλω καιρό
να περπατήσω όπως πριν
Τι έχω κάνει λάθος; δεν ξέρω και δεν απαντώ,
θάβω πλανήτες στη γη”

Oso zeis pethainw

Ουρανέ, έγραψες λάθος γιατί τα ‘χεις χαμένα
αυτός δεν είναι τρόπος να κοιτάζεις εμένα
στο κράτος των δολοφόνων που τρέφονται με αίμα 
αν παίξει βία στη βία, μετρήστε με μέσα

στο κράτος των δολοφόνων εγώ δεν χωρώ
μετά χαράς αποχωρώ
φτάνει το φορτωμένο περιπολικό, με νόμο δολοφονικό
αν έχουμε κι άλλο νεκρό, εσείς φταίτε γι’ αυτό

Βία στη βία, βία στη βία
όταν χτυπάει η εξουσία
όταν ζητάω αυτονομία
σπίτι, φαΐ και υγεία
έγινα χώμα, πίνω χημεία (μαύρη θάλασσα)

[ Ξέρω πως δεν είμαι μόνη/ο 
  πως έχω τα φίλα μου μαζί
  σ’ ό,τι κι αν μας προκύψει
  σ’ ό,τι κακό συμβεί
  ξέρω πως θα είναι εκεί
  να με υποστηρίξει

  Θα ‘μαστε μαζί στην περιφρούρηση
  θα ‘μαστε μαζί στην αντεπίθεση
  θα ‘μαστε μαζί στο χάος

  Θα ‘μαστε μαζί στην αντεπίθεση
  θα ‘μαστε μαζί
  θα ‘μαστε μαζί στο χάος ]

Xhmeia

Ποιο, ποια, ποιο άτομο μπορεί να πει
γιατί χωρίζουνε σε χώρες τη γη;
Ακούω απ’ το στόμα των μεγάλων
‘θα προτιμούσα να πεθάνω
μα έμεινα εκεί’

Τζάμπα μου χτυπούσες το κουδούνι, δεν ήμουν εκεί	(όταν σβήνουνε τα φώτα μένει μόνο ενοχή)
είχα μόλις πάρει το τριπάκι, κάπως την είχα βρει		(αγγελάκια, διαβολάκια, κάποιος κατασκοπεί)
Κάπου μες στα μάτια μου όταν ήμουν πέντε γύρισα	(πέντε γύρισα)
σαν καθρέφτης διαφαίνεται στην ίριδα				(ναι στην ίριδα)
κάτω απ’ τα θρανία σχίζω σαν χειροτεχνία τα		(ναι, ναι)
σύμβολα που στο κενό με καθοδήγησαν.
Τζάμπα μου χτυπούσες το κουδούνι, δεν ήμουν εκεί

Κάθομαι κι ακούω το ρολόι μήπως προσγειωθώ	(μέσα από χιλιάδες φώτα θέλησα να σε δω)
Κάποιος πληρωμένος δολοφόνος το παίζει θεός	(οι επιφάνειες του κόσμου ήταν από νερό)
Έκλεισα τα μάτια μες στο νηπιαγωγείο μου		(και φοβήθηκα)
πρώτα βήματα στο μάτι του σχοδείου* μου		(δεν κοιμήθηκα)
Καν’ το δέρμα μου να αλλάξει αποχρώσεις, είπα	(ναι, ναι)
Φέρε διάστημα χριστέ και παναγία μου.
Κάθομαι κι ακούω το ρολόι μήπως προσγειωθώ

Σαν ζητάς, την είδες σαν ζητάς 	κι αλυχτάς τη νύχτα
Κι άλλη διάφανη θύρα αναζητάς 	ποια θα πέσει θύμα
Σκάνε οι άνεμοι απ’ τα δυτικά 	κι αγοράσαν τα μίντια
Να διψάς στη νησίδα σού ζητάν 	σαν να μη φτάνει η τρίγκα

Κι ας κοιτάν από τα κινητά 		άλλη διάσπαση βρήκα
Κομματιάζοντας περιπολικά 		ψάχναμε αυτονομία
Μα κι άλλοι θάνατοι ήρθαν τελικά 	σ’ άλλη διάσταση πήγαν
Θάψαν μια γειτονιά στα υπνωτικά 	τα παιδιά κοιμηθήκαν
	
"Δάκρυα αγάπη, πώς αλλιώς να σε φιλήσω, δεν μου έχει απομείνει κάτι
μπάτσοι είναι όλα, οι γονείς και οι παπάδες και οι δάσκαλοι είναι μπάτσοι
χάσαμε τη χώρα, μισθωτοί ήρθαν μες στο ύπνο και ο ύπνος μου στ’ αστέρια μ’ ανεβάζει
μπάτσοι είναι όλα, κι όταν φεύγουνε τα φίλα αυτό που μένει είναι οι μπάτσοι"

---
’Σχοδείο’ είναι η λάθος ανάγνωση της λέξης ‘σχολείο’ που έκανε η κουκουβάγια στην ταινία Η μεταλύτερη περιπέτεια του Γουίνι.

Astro pliroforias

Έστω ότι είσαι η μόνη μνήμη μες στην αλυσίδα
ξέρει να μιλάει για εκείνη σαν να ήταν 
μόνη θεσμική σχεδία
αφού βάψαν μαύρα τα σχολεία
μια εκθετική πορεία
Τερατάκια στις σημαίες κι ασημία (πολιτεία)
κι η συνείδηση σου η αστεία

έστω ότι είσαι η μόνη λύση μες στην αλυσίδα
εγώ θέλω κι άλλη μία, κι άλλη μία

[φλέρος]
Ο κατσαρίδας και ο όμορφος πολεμούν
Ο κατσαρίδας κάνει τον εαυτό του γαλατικό χωριό
Ο όμορφος βαριέται να βλέπει τα ζώα να περνούν
και τους ανθρώπους στα παγκάκια και θέλει να κάνει τέχνη
Ο κατσαρίδας προσπαθεί να του βάλει φωτιά για να τον καπνίσει
Ο όμορφος του λέει ‘γράφω αλληγορίες για την ηρωΐνη’
Ανόμοιες υποστάσεις, βάλανε κάτω τις προτάσεις,
δεκαετίες που δεν έζησες, προσπαθούσες να ξεράσεις
Ο κατσαρίδας κερδίζει γιατί βάφει μέσα σε πηγάδια\
τα συνθήματα της έκπληξης, κι έτσι μολύνει το νερό
Ο όμορφος κερδίζει γιατί πουλάει χώρες στο χρηματιστήριο
σε μια σημαία πλατιά κολυμπάνε το απόγευμα
ο κατσαρίδας γελάει στη μάπα σου
ο κατσαρίδας καταφέρνει να καπνίσει τον αντίπαλό του
παίρνει μια βαθιά τζούρα
‘άι, ωραία’

Politeia 2: Alysida (συμμ. φλέρος)

Δύναμη φίλα πήρα, μέσα από το στόμα του λύκου
Δύναμη φίλα πήρα, μέσα από το στόμα του παιδιού

Τι άλλο να θέλει το παιδί;
ένα κουμπί στη ζώνη / για να αυτοκαταστραφεί
δύναμη φίλα πήρα,
μα νύσταξα κι είναι κρίμα

Τι άλλο θέλει το παιδί;
ένα σφυρί στην πλάτη / και ν’ αποκατασταθεί
δύναμη φίλα πήρα, 
μα νύσταξα κι είναι κρίμα

Τι μου λες; δεν θα κάνω αυτό που θες
θα ‘ν’ τα χέρια μου χέρια που όλο παίζουν με φωτιές
Ρε τι λες; δεν θα κάνω αυτό που θες
θα ‘ν’ τα χέρια μου χέρια που όλο παίζουν με φωτιές

	Ποια είναι τελικά που θα βρει την επανάστασή μας;
	Ποια παιδικά, ποιες οι λύπες μέσα στην ψυχή μας;
	Ποια παιδιά ανάβουν φώτα στη δική σας γειτονιά;
	δεν το βρίσκω, δεν το βρίσκεις, τότε φίλη κρίμα

Δύναμη φίλα πήρα, μα νύσταξα κι είναι κρίμα
Δύναμη φίλα πήρα, 100%

Θέλω τρύπες στο νερό, εκατό τοις εκατό
τα χιλιάδες ανταλλάγματά σας δεν τα θέλω
γιατί μ’ έκαναν στην μπάντα και θα έκανα τα πάντα για να εξαφανιστώ
Τόσα χρόνια προσπαθούσα εκατό τοις εκατό
μα κυκλώσαν το στενό και τώρα πού να τρέχω
πάλι μ’ έκαναν στη μπάντα και θα έκαναν τα πάντα για να εξαφανιστώ

Μα τι μου λες; δεν θα κάνω αυτό που θες
θα ‘ν’ τα χέρια μου χέρια που όλο παίζουν με φωτιές
Ρε τι λες; (Gréce) δεν θα κάνω αυτό που θες
θα ‘ν’ τα χέρια μου χέρια που όλο παίζουν με φωτιές

Κι αν πας να πιεις άλλη γουλιά, να μην την καταπιείς
στο στόμα σου θα κάτσει μέχρι να πνιγείς
κι αν ξεραθείς στο χώμα, λίπασμα να γίνεις
πάλι μίσος θα φυτρώσει, ανάθεμα τη γη

Κι αν πας να φας άλλη μπουκιά, να μην την καταπιείς
στο στόμα σου θα κάτσει μέχρι να πνιγείς
κι αν ξεραθείς στο χώμα, λίπασμα να γίνεις
πάλι μίσος θα φυτρώσει, ανάθεμα τη γη, γαμώτο

Dynami fila phra

Είχα ψηθεί να μείνω μοναχή, κι από το γλέντι βγήκα
χαρά στην όρεξή σας
Γαμωτσιγάρα, δεν με βοηθάν, μόνο για καληνύχτα
έχουν μια άλλη γλύκα

Σαράντα χρόνια προσπαθούσα να σε βοηθήσω
σου πηρα μεχρι και εισιτήριο για το βοτανικό
βγάζουμε λεφτά, βγάζουμε λεφτά
θα ‘θελα να ξέρεις τι σκέφτομαι γι’ αυτό
βγάζουμε λεφτά, βγάζουμε λεφτά
	
Ρε το γελοίο, περπάτησα τόσο πολύ για να σε βρω μπροστά μου
δύο στα δύο, με καλαμάρια και χαρτί ραγίσαν την καρδιά μου

Σαράντα χρόνια προσπαθούσα να σε συνετίσω
τώρα με δάκρυα στα μάτια βλέπω τον τιτανικό
βγάζουμε λεφτά, βγάζουμε λεφτά
θα ‘θελα να ξέρεις τι σκέφτομαι γι’ αυτό
βγάζουμε λεφτά, βγάζουμε λεφτά
(ρε άι στον διάολο)

Κι αν νομίζεις πως μπορείς απλώς να κατευνάσεις μια ιδέα σαν κι αυτή
αυτό που αγνοείς είναι ότι δεν υπάρχεις, και είσαι τόσο λίγος
αν νομίζεις πως γνωρίζεις κάθε μου ανάγκη γιατί είσαι συγγενής
αυτό που λέμε εμείς είναι ότι δεν μας νοιάζει
τρέφουμε μόνο μίσος

Lefta

“Σκόνη στα βιβλία της γενιάς του τριάντα
όλοι καταλήγουνε σκουπίδια στα σαράντα
εγώ θέλω μόνο τον αντιρρησία
έφτυσα στο χέρι για να κάνω χειραψία”		

Δεν μπορώ να ζήσω αν δε βρεθεί για μένα κάποιο άλλο παρελθόν
στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής μου έφτασα
ό,τι σωριάζει αγώνες προεκτείνει τα όνειρά μου πέραν της νυκτός
δεν μπορώ να ζήσω αν δεν εξαφανίσουμε το παρελθόν

Πάλεψα σκληρά
φέρετρα ανοιχτά
τόσο ριψοκίνδυνα
ώπα τα μωρά, όπως
πρώτα στη φωτιά

Σ’ αυτό το άνθος των εκατομμυρίων επιλογών
που κάθε μέρα είναι γιορτή – η μέρα των νεκρών
επιβιώνουν δια μαγείας
όσα φιλούν τα χέρια της εξουσίας

Άμα μιλάω σε ηράκλειτο, αναρχοάπλυτο ενισχυτή
όταν χτυπάει το τηλέφωνο, να ‘ναι πανέτοιμο να σηκωθεί 
το ξέρω δεν θ’ αργήσει η καταστροφή (x3)

ο πρώτος ήλιος της αναρχίας ανέτειλε 	
μπήκε στο πρώτο λεωφορείο και έφυγε

Ίσως γιατί κι οι τοίχοι έχουν αυτιά
δεν θα μπορούσα να σε γυρίσω πίσω
ποιον ενοχλούσε ο άνθρωπος τελικά;
Ίσως γιατί ο σαμπάνης κι ο φραγκούλης ήταν ρομά (κι ο μιχαλόπουλος)
στέλναν τα μπατσικά να τους κυνηγήσουν (κι όλα όσων τα ονόματα δεν έμαθα ποτέ)
Ίσως γιατί τα μάρμαρα είναι λευκά; (σ’άλλη μια σκανδάλη τους συναίνεσα κι εγώ)
Ποιον ενοχλούσε ο άνθρωπος τελικά; (κάντε στάση για να κατεβώ)

Ktel me skeletous

- Ό,τι με νοιάζει βουλιάζει στον ύπνο, εσείς τι λέτε γι’ αυτό;
- Αχ, εμείς έχουμε ατσάλινο χείλος.
- Τέρατα.

Όχι λάθη
πάντα λάθη
δεν υπήρξε άλλος χώρος σ’ άλλο ντουλάπι
έριξα τα πράγματά μου μες στη θάλασσα
έπεσε το μίσος του θεού επάνω μας
σάντο ρεύμα συνεχώς κυλάει
σ’ όποιον δεν αρέσει ας μη μιλάει
δεν υπήρξαν άλλες πόρτες για να φύγουμε

δεν υπήρξαν άλλες πόρτες για να φύγουμε
άνθρωπε αβυσσαλέε και γρήγορε

Ouranos

(μπορεί να χορεύεις κι εσύ)

Τι κι αν πετάς, τι κι αν είσαι πουλί, πέφτεις μες στην απόχη
αν κυνηγάν κι είναι οι δρόμοι κενοί, δεν τους νοιάζει ποια το ‘χει
Αν κυνηγάν κι είναι οι δρόμοι κενοί
Τι κι αν πετάς, τι κι αν είσαι πουλί

Έκλεισε κι η ατραπός τελικά,
γίνε σαν τους μπάτσους, έχουν καρδιά 

Σου είχα πει
άκου τη σεσημασμένη σου φωνή
αφού δεν ψήνεις,
ασ’ το μη βαραίνει τη συνείδησή σου

Λένε πως μέσα μου αυτός ξαναζεί, μα δεν μου λεν οι διάολοι
τι έκαναν με τον άλλο ληστή, αυτόν που δεν μετανιώνει
τι έκαναν με τον άλλο ληστή
τι κι αν πετάς, τι κι αν είσαι πουλί

Έκλεισε κι η ατραπός τελικά,
γίνε σαν τους μπάτσους, έχουν καρδιά

Σου είχα πει
άκου τη σεσημασμένη σου φωνή
αφού δεν ψήνεις,
κάψ’ το, μη βαραίνει τη συνείδησή σου

αφού δεν ψήνεις,
κάψ’ το, μη βαραίνει τη συνείδησή σου

Klefths/atrapos

Κι εμείς, που μισούμε και φοβόμαστε μαζί
αυτό το πατρικό μας σπίτι
τώρα ποιος σε ξυπνάει όταν κοιμάσαι
ποια είσαι καν εσύ όταν φοβάσαι
πώς είμαστε μαζί
σου εύχομαι ευτυχία όπου και να ‘σαι

Τι χαρές που είδαν, αποδέχτηκα την ήττα
ξέρουν πως θα λυπηθείς κι αλήθεια δεν σου είπαν
είσαι η μόνη ελπίδα, μόνη θύμα, μόνη μνεία
θέλουν να συμμορφωθείς να κλείσει η αλυσίδα

[ Με τον πόνο και τη βία
για άλλη μια φορά, η πολιτεία
βάζει καρφιά στα παγκάκια
και πιστόλια στους ψιθύρους της πλατείας
όπου βρίσκεται ο κόσμος
που μιλώντας σ' έναν κύκλο
προσπαθεί να βάλει τέλος στη μιζέρια
ένας κρότος
και ο κύκλος
σταματάει ]

Politeia 3: Ki emeis

Πια αθήνα, σαλονίκη, δεν είναι σαφές
Μας πετάξαν μες στο σπίτι σφαίρες χημικές 
Πες το όπως γουστάρεις, είμαι μόνη, 
έχω θάρρος, το παιδί κρυώνει
έλα να με πάρεις

Θα σου σπάσουν τα παράθυρα οι φοιτητές
σαν τεράστια φεγγάρια θα πετάν
στα χέρια των δελτάδων σαν τα ζάρια
έτοιμα να πέσουν παρακάτω
οι ζωές των άλλων

Ταυτότητα βρήκα στη σκιά (έλα θα σε πάρω μετά)
μ’ όνειρα πουλιά (εννοώντας, γεννητικά)
πως τα οδοφράγματα παν
σε καλή μεριά (σε καλή μεριά)

Ποια αθήνα σαλονίκη, δεν είμαι χαζό(σσς)
Μας κλειδώσαν μες στο σπίτι δολοφονοι(κώς)
Πες το όπως γουστάρεις, είμαι μόνη,
έχε θάρρος, το παιδί κρυώνει
έλα να με πάρεις

(Ποιος τους είδε; Πώς τους είδε;)

Θέλησα, γέμισα, έριξα μα τίποτα δεν έλυσα
υποτίθεται πως είχαμε ημισέληνα
ημισέληνα (ουυυ)
Θέλησα, γέμισα, έριξα μα τίποτα δεν έλυσα
Όμως όταν θα ‘ρθει
θα σας αφήσουν ήσυχα

Politeia 1: Pia athina saloniki

written in nov 2019
recorded in dec, in u.o.m (thessaloniki, greece)

oboe: Sofianos Noulis
clarinet: Katerina Tavladoraki
clarinet: Spyros Koukas
bassoon: Evaggelia Hatzinasiou

Name translates to "The thief of health"
Post-it note on cover reads: "Do the hot and the cold never agree?"
The finger is that of my grandfather, who would pass away a few months later

more: https://skoupidostef.wordpress.com

Ο κλέφτης της υγείας (live recording)

FREE PALESTINE 🇵🇸

message me for download links, collabs, mixes

skoupidostef

Popular tracks