Het was geen dood, want ik stond op.
En doden liggen neer.
Het was geen nacht, want elke klok,
Bleef tikken door de tijd.

Het was geen vrieskou langs mijn hand.
De wind die nimmer zweeg.
Het was geen vuur langs rimpelhuid.
Geen warmte in mijn huis.

En ik proefde toch dit zuur.
Van de schaduw die ik was.

Dat mijn zijn verschraalde,
Ademloos daalde,
Gevat werd in een vorm.
Mijn adem  stokte,
Meedogenloos maalde,
Geen lucht meer door mijn mond.

Als al wat tikte is gestopt
De ruimtes blindgestaard.
de tocht van kou, die eisend vroor.
Toen ritme chaos werd.

studiovandaar