Rad Shodan

Rad Shodan (رد شدن)

به ارتفاع چشم می‌دهم
مرداب را دار می‌زنم
صفحه‌ای سفید دربرابرم
تمام دشت حالا تمام می‌شود

زیبایی از کار انداختن
برفراز دریایی از مه

در جنگل سقوط تک درخت را نمی‌بینید
می افتد اما ما نمی‌میریم
می‌ایستیم باهم 

پنج پنج سال باز ننشستن
جنگ کردن با شهر و شرف
چند کم‌تلاش برای رفتن
چنگ زدن، ماندن و چندبار شکستن
از ریشه کندن دوباره ساختن
باختن باختن رنگ نباختن 

زیبایی از کار انداختن
برفراز دریایی از مه

Bar Faraze Daryaee Az Meh

Bar Faraze Daryaee Az Meh (برفراز دریایی از مه)

Sharghie Ghamgin (Covered by Alireza Sheixi)

Sharghie Ghamgin (Covered By Azbon)

یک روز که تنم دیگر یاری نخواهد کرد
از تمام این صورت ها رو برمی‌گردانم
زیبا ترین سیاه ماتم را تن می‌کنم
بارم را زمین می‌گذارم می‌شتابم به سمت رفتن

نفس می‌گیرم از موج های کمی بلند تر از
طول تمام تنها، از شب به صبح رفتنم
به آب های بی‌مهرِ سرد و آرام می‌ریزم 
تنم را غرق می‌کنم مثل آرزو های تو خواهر

از سیاهی نمی‌ترسم
از سیاهی نمی‌ترسم
من بارها چشمانم را در چشمانش دیده‌ام

یک روز که تنم دیگر یاری نخواهد کرد
به تمام تردید هایتان بلند می‌خندم
از رفتن من، لحظه‌ای هم اشک نریز
من با مشتی بر روی قلبم آزاد می‌میرم
آرام تر از آرام، آرام می‌گیرم
آرام تر از آرام، آرام می‌گیرم

Tatakae

ما هم جشن می‌گیریم
یک روز در این خیابان
ما هم، شکست بغضمان را جشن می‌گیریم

غریب جان من
نامت را صد بار می‌خوانم
می‌خوانیم به خنده یک روز
آوازمان را

ما مومنیم، به رزم به هم
به درد و دنده‌های خرد و رنج و ضربه‌های محکم

هیچ‌چیز برای ما نمانده
بجز دست ما و سایه‌ای در کمین
یک بار، برای هم جوانه
جوانه ها، جوانه ها، جوانه می‌دهیم

ماهم جشن می‌گیریم
از غروب تا سحر مست می‌دویم
یک بار هم اگر باشد
رقص را بلد می‌شویم

ما مومنیم، به رزم به هم
به درد و دنده‌های خرد و رنج و ضربه‌های محکم.

Jashn (جشن)

کشتارگاه

خون از این خونه سرریز کرد
از این کوچه از این خیابون از این شهر
از هر محله‌ چند هم محله‌ کم شد
از هر کوچه چند همسایه
ما بچه‌های کشتارگاه اما
باغچه را از خون می‌شوریم
ما بچه‌های کشتارگاه اما
حوض‌هامان را از خون می‌شوریم
ما که شهرمان خونیست
لباسمان خونیست
کیفمان، کتابمان خونیست
شهرمان خونی
لباسمان خونی
کیفمان
کلاسمان

ما رمز می‌شویم ترس می‌شویم خراب می‌شویم، آوار
از بعد مرگ می‌رسیم باهم می‌رسیم عین برق عین رعد، رگبار .

هیچ مرگی هیچ دردی، هیچ‌چیز قوی تر از زندگی نیست
مادر بدان برادر بدان
پشیمانی در امتداد آزادی نیست

ببین که آفتاب روزی تابید
بهتر از آن روزی که رفت اسماعیل
ببین که زندگی شعر شد دوباره
ببین که ما بزرگتر از تمام اسم‌هاییم
زنده، آزاد، جوان ، عاشق و خشمگین
با مو‌ی رها و قلبی سنگین
با هزار آرزو‌‌ در لباس فریاد
برای  زن زندگی ایران آزاد.

ما رمز می‌شویم ترس می‌شویم خراب می‌شویم، آوار
از بعد مرگ می‌رسیم باهم می‌رسیم عین برق عین رعد، رگبار.

هیچ مرگی هیچ دردی، هیچ‌چیز قوی تر از زندگی نیست
خواهر بدان ،پدر بدان
پشیمانی در امتداد آزادی نیست.

Koshtargah (کشتارگاه)

تا آغوش لبخند تو بی دفاعم کنه
تا دست‌های سرما زده‌ام رو دست های تو گرم
تا لب ها و واژه‌های تو از این اضطراب کم
تا می‌خندی و خنده‌ات بغضم رو کم می کنه

تمام این شب رو سرپا می‌مونم
چون می‌شه با تو ته مسیر، مرد
می‌شه باتو کل دریاهارو شنا کرد
می‌شه باتو کل قمار های جهان رو برد

می‌خوام قبل از شکار با هم برقصیم
سرخی آتیش رو روی پوستت ببینم
توی این زندگیم تنها نجنگم
تو این زندگیم کنار خنده‌ات بمیرم
اگه یک بار هم برای من بدخواب شدی
صد قدم بالا تر از حدم می‌پرم
کل ریم رو از تمام دعا ها پر می‌کنم
من، کل جن‌هارو سنجاق
کابوست رو فوت می‌کنم

یک بار هم برای من بدخواب شدی
من صد قدم بالا تر از حدم می‌پرم
کل ریم رو از تمام دعا ها پر می‌کنم
من، کل جن‌هارو سنجاق
کابوست رو...

Lamse Ghalbe Nahang

Sanjagh (سنجاق)

از پشت دیوار اتاق صدایی رسید
دو تا چشم پیر با دندون‌های سفید
اومد به سمت در با قدم های ریز
زیر زیرکی سایه‌ش پای تختم رسید

بالای سرم ایستاد و زل زد به خوابم
خم شد سمت گوشم و (صدای نفس) چند لحظه موند
(نجوا)
رو پیشونیم دست کشید، حبابم ترکید
گوشم کل راز جهان رو از زبونش شنید که

مردن و رقصیدن قبل از شکار
آیین پریدن از روی ترس و حصار
جله‌له‌له‌له جله‌له‌له‌له همش برای گله
قایم باشک و نمایش و جشن رقص مرگ
شیرینی‌های ناپلئونی و لمس قلب نهنگ
جله‌له‌له‌له جله‌له‌له‌له همش برای گله‌است

منو از بازوم می‌گیره میندازتم رو شونش
از دریچه‌ی مخفی می‌ریم تا خونش
گچ های نمدار دیوار عین پنیر های تازه
انگور‌های آبدار که رسیدن از باغچه

آشنا میرقصیم با اعضای خونه‌ی مستش
می‌خوریم از شرابی که انگار تا همیشه هستش
انگار یک قبیله کافیه برای صد سال زندگی سخت
یک قبیله کافیه برای شکار قلب نهنگ

مردن و رقصیدن قبل از شکار
آیین پریدن از روی ترس و حصار
جله‌له‌له‌له جله‌له‌له‌له همش برای گله
قایم باشک و نمایش و جشن رقص مرگ
شیرینی‌های ناپلئونی و لمس قلب نهنگ
جله‌له‌له‌له جله‌له‌له‌له اینا همشون برای گله‌است

(بداهه گویی)

از زیر پتو هی پاهام رو جمع می‌کنم
هی پلک هام رو روهم‌دیگه هم بند می‌کنم
هی هرشب جون می‌کنم که بخوابم ولی هی می‌پرم
:من کل رازجهان رو قبل خواب می‌شنوم که

مردن و رقصیدن قبل از شکار
آیین پریدن از روی ترس و حصار
جله‌له‌له‌له جله‌له‌له‌له همش برای گله
قایم باشک و نمایش و جشن رقص مرگ
شیرینی‌های ناپلئونی و لمس قلب نهنگ
لمس قلب نهنگ، لمس قلب نهنگ، آره لمس قلب نهنگ برای گله

Lamse Ghalbe Nahang (لمس قلب نهنگ)

در یک صبح سفید
با آسمانی یک دست
از بلند ترین کوه

با رود از راه می‌رسد
در سایه‌ی درخت آرام
با خاک می‌خوابد

ریشه‌هارا کنار می‌زند
که تا به حال عزیزت را چال کردی؟
بگو هان
مرد پر ادعا
تا به‌ حال
عشق را خاک کردی؟

همه‌چیز می‌گذرد
تمام آسمان می‌ریزد
تو نه تو نه‌ تو نه‌امانه
تن می‌میرد
درخت خاکستر
تو نه تونه نه اما

در یک صبح سفید
شهری خواب زیر برف
از حصار پنجره

با نور از راه می‌رسد
در پا‌ی ساختمان آرام
با خیابان می‌خوابد

تا به حال عشق را…

همه‌چیز می‌گذرد
تمام آسمان می‌ریزد
تو نه تو نه‌ تو نه‌امانه
تن می‌میرد
درخت خاکستر
تو نه تونه نه اما

(بداهه گویی)

Tonamana (تونه‌مانه)

اینبار با تو
اینبار ازتو
این بار ازبن
کندیم .

همراه باهم
هم وزن با هم
هم تن با هم
رستیم .

عبوس و خمود و باری‌هم جن زده
می‌زاییم دوباره نوزادی پاک
فرزندان مهربانمان را مادرانه
چال میکنیم هم‌ردیف هم در خاک

آغوش بگشا
شرمگین محبوب من
اگر باد باشی هم تو را می‌گیرم
مرگ باشی هم، دستانت را

صفحه‌ی بی نفسّ سپهر را سیاه کردیم .
دریدیم تن بی مهر این آسمان را
دیدی چه تنها سایمان رشد کرد
از خاک سرد آن حیاط آرام به بالا
با تو دوباره به هم میرسم
با تو در خیابان زمین میخورم
این ضربه ها ریشه‌ات را نمیزند
تو ای سر به بالاترین سرو این چمن

آغوش بگشا
شرمگین محبوب من
اگر باد باشی هم تو را می‌گیرم
مرگ باشی هم دستانت را

عصری در سایه‌ای که جان ندارد
خواب میرویم به انتظار دست هم
سوار خبر را بلند جار میزند
که « مرد ما رفت» که رفت «آن زن»

Azbon (ازبن)

از تنت برای خواستن تو
می‌دوم روی رد استخوانت
تمامت را، از دست لمس می‌کنم
آن دو چال ترقوه که جای بوسیدن است

از دوست داشتنت
می‌ترسم
از آزاد نبودنم
می‌ترسم

عین بره از پا می‌لرزی
انگار که مادر تازه زاییده
چهل بار می‌پرند مژه‌هات
انگار که توی پلک‌های تو، پروانه خوابیده
اسب نجیبت را از دست دادی
به سرمه مشکی کردی چشمانت را
چه گرم روی این پوست دست کشیدی
سر کشیدی تلخی را
بی ترس
زود

از دوست داشتنت
می‌ترسم
من از آزاد نبودنم
می‌ترسم

Tanide (تنیده)

به زیستن بسان شعری
برای رفتن نگاه می‌کند آن مرد ناخوانا
به گیس پر رنج و نم‌دارش
که از شب عدول می‌کند به لبخند ما
جا باز کردی با تردید
برای من
کنار تنت، کنج درک فرش
می‌نشیند از ایستادن
لحظه‌ای
این سوار با زخم سیاه رنج

جان جانان جان سپرده
دیدم که ضرب درد درد درد
آن زخم از درد بر گرده
چشمم که خون جانم رفت

ما طلوعمان را از دست دادیم
از هفت آتش و هفت دریا گذشتیم
پژمردیم شکفتن را هر صبح
از دست برنداشتن، دست برنداشتیم
جوان تریم از اینگونه مردن
افتادن به دام مدام
کام شیرین را نفهمیدن
جوانتریم از روی آب خندیدن

جان جانان جان سپرده
دیدم که ضرب درد درد درد
آن زخم از درد بر گرده
چشمم که خون جانم رفت

من آن قدر تورا دیدم الکنم
تو آنقدر عمر داری برای من
من آن قدر تورا دیدم الکنم
تو آنقدر عمر داری برای من

Jan Aziz (جان عزیز)

آسان شده رام شده ناکام
عاشق شده خواب شده آرام
هی هی می‌کنی زخم‌های دستت رو
حمام ترس می‌گیری

کم یاد شده، کم‌خون شده، هامون خشک
زائل شده از عقل، عاقل شده از شوک
هی‌هی یادت می‌ره که انارها می‌رسند
از نعش گل‌ها، خبر نمی‌گیری

زنجیر شده لک شده دور افتاده
از شانه‌های مرگ تاب خورده
کابوس زندانبان آرزو ها
جوونیت رو چه خوب می‌میری

خوب عین پایان
خوب عین تهران امسال
خوب عین غلتیدن
سمت تو سمت یخ تو
خوب برعکس خوابام
خوب برعکس قلب بابام
خوب عین غلتیدن
سمت تو تا سمت یخ تو

از میان دو انگشت دیدم
از رود آرام گذشتم
در میان لگد های باد
ایستادم، نشکستم

از میان دو انگشت دیدم
از شعله آرام گذشتم
من ایستاده در تند باد
من ایستاده‌ام تو تهران

برای رعشه و اضطراب ازهم
برای رفتن بی غم
پرسش یاس یاس آشنا از من که
خوبی؟

(بداهه گویی)

خوب عین پایان
خوب عین تهران امسال
خوب عین غلتیدن
سمت تو سمت یخ تو
خوب برعکس خوابام
خوب برعکس قلب بابام
خوب عین غلتیدن
سمت تو تا سمت یخ تو

Khoob (خوب)

آسان شده رام شده ناکام
عاشق شده خواب شده آرام
هی هی می‌کنی زخم‌های دستت رو
حمام ترس می‌گیری

کم یاد شده، کم‌خون شده، هامون خشک
زائل شده از عقل، عاقل شده از شوک
هی‌هی یادت می‌ره که انارها می‌رسند
از نعش گل‌ها، خبر نمی‌گیری

زنجیر شده لک شده دور افتاده
از شانه‌های مرگ تاب خورده
کابوس زندانبان آرزو ها
جوونیت رو چه خوب می‌میری

خوب عین پایان
خوب عین تهران امسال
خوب عین غلتیدن
سمت تو سمت یخ تو
خوب برعکس خوابام
خوب برعکس قلب بابا
خوب عین غلتیدن
سمت تو تا سمت یخ تو

از میان دو انگشت دیدم
از رود آرام گذشتم
در میان لگد های باد
ایستادم، نشکستم

از میان دو انگشت دیدم
از شعله آرام گذشتم
من ایستاده در تند باد
من ایستاده‌ام تو تهران

برای رعشه و اضطراب ازهم
برای رفتن بی غم
پرسش یاس یاس آشنات از من که
خوبی؟
معلومه که خوبم.

Khoob (Acoustic Version) - خوب (آکوستیک)

کشته‌ها حرف می‌زنند
می‌شنوی؟
اونا امیدوار شده‌اند که آینده
بهتر از دیروز پیش می‌ره
بهتر از تمام اون روز‌های گاینده
ما افتادیم اتفاقی از پشت بام یا
افتادیم اتفاقی زیر چند چرخ یا 
افتادیم اتفاقی زیر مشت و لگدها
.افتادیم
 اتفاقی در مسیر شلیک تیرها 

منصفانه نیست
 انقدر ساده
جنگیدن، مردن، جوان افتادن
منصفانه نیست
زندگی با این حجم از تنهایی
پس تمام شما خیانتکارید و تمام ماها گناه‌کاریم

چند گل زیبا برای مراسم ترحیم
چند شاخه مریم و خرما و حلوا
اینا کل محبتیه که امثال ما دارند ؟
خاک کنیم دوستامون رو واقعا چند بار؟
اما مرده‌های ما به ما امیدوارند 
اونا امیدوارند آینده بهتر از دیروزه
پس به سلامتی امیدهای نامیرا
می‌نویسم :
قبیله همیشه پیروزه.

منصفانه نیست
 انقدر ساده
جنگیدن، مردن، جوان افتادن
منصفانه نیست
زندگی با این حجم از تنهایی
پس تمام شما خیانتکارید و تمام ماها گناه‌کاریم


منصفانه نیست
 انقدر ساده
جنگیدن، مردن، جوان افتادن
منصفانه نیست
زندگی با این حجم از تنهایی
پس تمام شما خیانتکارید و تمام ماها گناه‌کاریم

Monsefane Nist (منصفانه نیست)

هیچی نیست فقط درمونده‌ایم
من رو جیغ میکشی میان و می‌بندنت
مریض، قد جهان وامونده‌ایم
حالا که تب داری یه اتاق میخندن بهت
آقتاب گرم نمیتابه دیگه
خامه خیلی زود ترش میشه
خونه دیگه هیچوقت اون خونه نشد
دیگه هیچوقت هیچی عین قبل نمیشه

حالا که تب داری تب داری تب
کل این حرفا هذیونته
من قول میدم که بازم لیوان لب به لب پر شه
قول میدم که دستات درمونته

هممون کنارهم، خندیدن
با فاصله از جمع رو مبل افتادم من
دست به دست کردن یه خانواده
دست دور گردن به دوربین رخ دادن
ای کاش این تصویر رو دوباره
میدیدم و تو آروم، نشسته بودی
میخندیدیم بلند تو گوش همسایه
هنوز انقدر دور نرفته بودی

حالا که تب داری تب داری تب
کل این حرفا هذیونته
من قول میدم که بازم لیوان لب به لب پر شه
قول میدم که دستات درمونته

Tab (تب]

درگیر آدمایی‌ام که دیگه رفتن و خاطره‌هایی که هنوزم زنده‌اند
عین زخم روی چونه‌ی تو که هست
عین کل خنده‌هایی که دیگه نیست
عمر همه‌چی  به شماره می‌افته یک روز
حتی کل غم‌هامون
گفتنش سخته و شنیدش ساده‌ست
من واقعا دیگه خودم رو از دست دادم
نه اونقدر آدم خوبیم که تو آروم
بشینی روبه‌روم و بگی از تموم ضعفات
نه ا‌ونقدر احساساتم زنده و فعالن
که پشمام بریزه وقتی تموم می‌شه حرفات

با من بشین
فقط تو سکوت
بذار از جاموندن از ریتم زندگیم کیف کنم
نه بهم دست بزن
نه هیچ حرف خاصی
فقط نگام کن

پل عابر تا زمین دو ثانیه‌اس
ساختمون پشتش پنج ثانیه‌اس
فاصله‌ای که ما داریم
کل خواسته‌های من همین چند ثانیه‌اس
تو دوست داشتی همیشه
آفتاب روز رو روی پوستت ببینی
من دوست داشتم که باهم
فاصله‌ی بین چشم‌هامون رو اندازه بگیریم
ما دوست داشتیم که راحت اجرا کنیم، کل این شهر
صحنه صحنه صحنه صحنه
دوست داشتیم جهان زیبا رو لمس کنیم
لمسش کنیم ذره ذره ذره ذره
الآن دوست دارم موتور بشم برم ته دره
ته ته ته دره
وقتی قدمات رو اضطراب سواره و آب می‌شی
قطره قطره قطره قطره
اگه یک بار باهم شفق رو ببینیم
می‌تونم کل غم‌هات رو بشورم
بهترین لحظه‌ها‌مون رو بسازم
برای همیشه پیشت …

با من بشین
فقط تو سکوت
بذار از جاموندن از ریتم زندگیم کیف کنم
نه بهم دست بزن
نه هیچ حرف خاصی
فقط نگام کن

نگام کن

Chand Sanie (چند ثانیه)

.
بعد از تو بعد از افتادنت
من جایی قبل مرگ مردم
تو قد تمام برج‌ها قد کشیدی
من زمین خوردم به وزن دوستت دارم

وقتی آسمان با ما مهربان نبود و
فرصت عاشق شدن می‌مرد
گل‌ها بدون شرم ...
هرروز یکی از این باغچه کم می‌

من لبم از نیفتادن می‌گفت
از نفس نیفتادن می‌گفت
من لبم از نیفتادن می‌گفت
از نفس نیفتادن 

حالا که با بالی زخمی افتادم از ابرها
من رو بگیر
حالا که اولین دوستم رو دارن از من می‌گیرن جلوی مرگش رو
 بگیر


به خورشید بگید کم تر از ما نور داشت
ما شعله‌ور ماندیم و کاشتیم آفتاب
با ماه بگید، کفن های ما سفید تر بود
ماه زار مهتاب
ما هزار شبتاب

هر چه زاری بود کردیم 
غمی نخورده در تاریخ نمانده
بگید با امروز
 بگید با آینده
ما مردیم تا عادی مردن؛ راحت‌تر شه.

حالا که با بالی زخمی افتادم از ابرها
من رو بگیر
حالا که اولین دوستم رو دارن از من می‌گیرن جلوی مرگش رو
 بگیر

Mahe Zaar (ماه زار)

Az Residane Ma (از رسیدن ما)

برف

مادر اگر بیشتر از آه داشتم، یک قصر از نور 
می‌ساختم؛ برای صرف چای بی‌چیز عصرمون
اگر خیابان از صدای ما با مهر گذر می‌کرد
اگر یک روز کمی امید داشتم به کمی بهتر
اگر نگاهم به سنگینی قدم‌های بابا شد 
اگه چهل سالم شد و نپرید شب، از این بالکن


من رو دنبالم کن من نمی‌میرم از این خونه
اگر سپیده تاریکه روییده بر آفتاب لاله 
(دوبار)

آسمان تپید و خاکسترش را بر ما بارید
خاک لای کفن سفیدش، آرام خوابید
سگ کی بود ترس؛ فریاد می‌زنم
این پسر می‌ایستد بسان کودکی برای برف

در هر لحظه که زهر بود، بهترینم بودم
به جای هر که رفت هر که نبود، موندنی بودم
(دوبار)

Azbon

Pinned to spotlight

Popular tracks