Lied van Arnold de Boer (Zea). 

De Muzykman

Sjoch ris nei dizze romte
Der hinget hjir neat oan’e moarre
Soms kin it earne sa dea en stil wêze
Ek yn’e holle

De bern hawwe my ferhuse
Doe moast ik alles sels oanklaaie
En sjoch, doe’t myn frou der net mear wie
ûntduts ik wat se dien hie

No hinget de keamer fol mei
Alles wat se oait makke
En as ik om my hinne sjoch, dan sjongt it yn myn holle
Want bylden wurde klanken

Dêr komt de muzykman wer oan, sizze se
Ik rin te sjongen op’e gong
In byld, in klank
In wurd, in noat
Gedachten spielje toan op toan
Ik haw foar elkenien in ferske

Myn broer en ik dielden de bedstee
En ik lei nachts te sjongen
Hy sei ‘Jan, stil lizze, net sa skodzje mei dyn holle’
Mar Dêrnei sei’r dan ‘Jan, toe sjong noch even’

Der komt de muzykman wer oan, sizze se…

It feintsje fan Menaam
En Ynskje op’e baen
Money is the root of all evil
En Wir fahren gegen Engeland 
plons, plons

Der komt de muzykman wer oan, sizze se…

De Muzykman (Dokkum)

Lied van Arnold de Boer (Zea). 

De Lauwerssee

Wetter lekte troch de dyk
‘n Gûlende stoarm, wie tiidens Kryst
De Waadsee heech, toe, asjeblieft
Lauwerssee, it is dyn tiid

Fiskersbern it is foarby
Mei heit kinne jimme aanst net mear mei
De see moat ticht meneer De Quay
It sâlt moat swiet, it lân moat nei

Drompel, sinkstik en kaissons
Klei, sân, ierde en beton
‘t Each, de slûs, de keningin
Famke, do meist har hjoed net sjen

En op in rêstiche dei, by rêstich tij
Klapte alles yn’e ankers
En op in rêstiche dei, by rêstich tij
Sloech alles ticht

De kleppen ticht nei tûzen jier
In nei gebied van priel en riid
Wy hoarre us fier fan see gefaer
Mar de fiskers seine, fjochtsje mar

De see is mar, de bisten nei
Natuer fient hjir har eigen wei
Fan ôf in skip ha ik it sjoen
D’r is in âlde see ferstoan

En op in rêstiche dei, by rêstich tij
Klapte alles yn’e ankers
En op in rêstiche dei, by rêstich tij
Sloech alles ticht

De Lauwerssee (Metslawier)

Lied van Arnold de Boer (Zea). 

Ik Twivelje Wol

Ik bin opgroeid yn Noardburgum
ús heit wie by de Heidemij
Ik mocht graach sjonge
en wurkje op'e tún

Wy giene op snein nei sneinsskoalle
en twa kear nei tsjerke
En net fytse
It ferbjustere my letter wol
D'r wiene bern by dy mochten op snein sels net steppe 

Ik hie ien broer en twa susters
En wy hiene wol fragen
Dy waarden besprutsen oan 'e itenstafel 
Antwurden wiene der ek
Dy sieten yn’e preek sei heit
Wy moasten mar goed oplette

Ja, ik ha in moaie jeugd han
Doe’t heit syn mem siek waard sei’r 
Soargje do mar foar har
Dat ik wie ek in soad by beppe

Mar ik ha myn twifels wol
Ik kin’r soms net fan sliepe
Dy gedachten dochtst net samar fuort

Hendrik Vonk wie myn buorjonge 
En in maat fan myn broer
Hy siet wol gau es by ús yn 'e keamer
It wie yn’e winter, ik wie hast tweintich jier âld
Wy giene mei in groep te reedriden

Doe sloech it oer, hy woe hyltyd mei my swiere
Efterinoar, it waard suver warm op it iis

Hy wurke mei myn broer op 'e tún en dêr hawwe wy in moai hûs krigen
Ik ha treie jonges berne en wy wiene altyd gek mei de natuer

Ik bin wol wiis mei myn libben hjer
En ik bin’r ek tankber foar
Mar fertriet hat’r ek west

Ja, ik ha myn twivels wol
Ik kin’r soms net fan sliepe
Dy gedachten dochtst net samar fuort

As ik op it iis gean, komme jo dan neist my stean
As it oerol kâld en leech is, komme jo dan neist my stean
As ik dûzich troch it hûs rin, komme jo dan neist my stean
As de puzzel my te dreech wurdt, komme jo dan neist my stean
Harkje jo nei myn fraach, kinne jo my antwurd jaan

As de sliep wer by my wei rint, komme jo dan neist my stean
As de twivel my wer mei nimt, komme jo dan neist my stean
As ik leafde wol en mienskip, de natuer sjoch as in boadskip
Kinne wy mei mekoar dan wer tegearre troch ien doar

Want
Al myn gedachten fan pine en fertriet
De puzzel mist in oantal stikken, ik sykje it Psalmenlied
Ik set se samar net oan’e kant
Ik-wol dat de leafde leant
Ik wol dat de leafde streamt

As ik jo straks oantref, yn’e fûgels, yn’e loft
As ik jo wer sjoen ha, yn’e blommen, yn it bosk
As ik jo betankt ha, foar it libben, foar de freugd
Flústerje jo dan sêftkes, dyn twivel docht my deugd


Tekst en muziek: Arnold de Boer
Gebaseerd op de woorden van: Baukje Vonk – van der Zwaag

Ik Twivelje Wol (Feanwâlden)

Lied van Arnold de Boer (Zea). Helaas past hier niet de gehele tekst. Kijk op de Facebookpagina van de Dichter des Vaderlands voor de volledige tekst.

Der wie natuerlik ek in “voordenoorlog”
Rotterdam wie doe noch moai en hiel
Pa liet lytse Max de havens sjen
En op Waalhaven fûgels fan stiel
Max helle amers wetter by de wetterstoker
Foar in sint make hy it wetter hiet
En der gong ek wolris ien per ûngelok dea
Dat de tram hjitte doe noch Piet Verdriet

Max hat de lêste tiid fan alles heard
Op’e radio en yn’t Polygoon
Mar hjoed goelt Ma, en dat gebeurt net faak
“Het is oorlog Japie”, it wie begûn

Op skoalle bleau earst alles by it âlde
Al wie master Leupen wol mobiliseard
Dat it bûtenlân gjin lân is sûnder huzen
Wist Max net mar dat hie’r wol fluch leard
En doe kamen dy grutte fleanmachines
Efter hûs en der sprongen minsken út
Oare machines sketten fioerstielen ôf 
Der kaam ien del en dy rake yn’e feart

Dat binne Dútsers, jimme moatte fuort hjir
Ome Bram hie der alles al oer heard
By de hikke efter hûs mocht Max net mear komme
Mar nei skoalle is’r dy dei ek net west

In pear dagen letter kaam it grutte lawaai
Fan dy fleanmachines mei dat krús
Max skrok al, d’re fleach fan alles lâns syn lytse holle
Tafels, stoallen, ja echt it healle hûs 
Baarnend guod waaide oerol hinne
Minsken raasden wy wurre bombardeerd
“Wat is dat?” freeche Max, no “Ze gooien bommen.”
“Net als in Polen”, dat doe hie der wer wat leard

Hoelang it duorre hat, hy wit it net
Minsken flechten út’e binnenstêd
In hûn, in koffer, ja wat hiene sy mei
Ien man hie inkelt mar in skilderij

Wat dagen letter koe Max wer nei skoalle
wylst de heule stêd noch rookte en noch stonk
op in dei moisten alle bern de gong op komme
foar master Leupen want dy kaam net wer werom
Max wie njogen jier, hy wie noch sa jong
Foar it earst hearde hy doe fan de dea
Master wie sketten mar dat nom men “sneuvelen”
En sa hy dy lytse Max al wer wat leard

De neie master hie in bynamme
Krekt as use Max dat wie net raar
As Ma hem Japie Ossefet naam, dan wie it goed
Naam se ‘m Max no dan wie ‘r meastal wat

At it loftalaarm gie, moast ‘r rap nei binnen
En by Mies stie sa’n koffiepot op’t dak
Letter kaamen de Ingelsen die bombardearden
“Dat binne ús freonen” flústere Pa dan sacht
De Dútsers skeaten harren mei granaten
Max pakte de losse stikken op
In nij spultsje foar de bern dy’t de skerden ruilje
Hy bewarre sy yn in skuone’doas

Tiidens it loftalaarm ûnder de treppen
Want Pa fûn de Skülkelder mar neat
Pa sei Max dat’r anti is, dus tsjin de Dútsers
En sa hie Max dy dei al wer wat leard

Ma sei Japie, kinst better mar mei nimmen prate
Want fertrouwe kinne wy tsjintwurch gjinien
Nou ja, natuerlik kin it wol mei Ome Bram
Want dy is seker wol fan’e goeie kant
Fan in Dútse soldaat kryg’r hast in snoepke
Mar broer Rudi luts Max d’r fluch by wei
En dan binne der ek noch fan die NSBers
Dy wurde pleage mar Ma holp wol Henk de Bij

De bern meintsje him út foar in farizeer
In ferrierder seit Pa, en dy bin fout
De anti’s dy draache stiekum oranje
Mar Ma seit “Japie, onze kleur is rood”

Onder de lantaarn lag een hopie stront
Hitler moest het halen in z’n blote kont
Maar dat had een agent gezien
Dat koste hem een gulden tien
Want het was clandestine

Oer Hitler mei Max fan Ma net mear sjonge
En de boadskippen binne op de bon
Ma ferstopjet blikken iten efter de muorre
En Pa seaget hiele beamen om
De Dútsers pakke alle fietsen ôf
“vorderen” nimme hunnie dat
Mar Pa seit “Max, dat is gewoan stelle”
En sa leart Max dus elke dei wol wat

De heit fan Jan hat Joaden holpen
En moast nei in konsintraasjekamp 
Der mei echt neat fan dy smoarge Dútsers
En Pa, dy set de radio stiekum oan

Max went stadich oan it gebrek
En op skoalle skriuwt hy no op in lei
De krante dy komt dy is yllegaal
Dat is swart en clandestine, dus allebei
De klean wurde elke kear troch Ma fersteld
En sûnt koart wennet by Max tante Ro
Hy mei der echt net mei gjinien oer prate
“Japie, zij is Joods”, dat hat Ma ferteld

Portretten in Poëzie