تصویر صحنه‌ی تئاتری را به یاد می‌آوردم که بازیگر تنها روی صحنه می‌آید و در تمام تاریکی که صحنه را احاطه کرده است یک دایره نورانی دور بازیگر اصلی را روشن می‌کند و او شروع می‌کند به مونولوگ گفتن، گریه می‌کند، می‌خندد، صدایش را بلند می‌کند، قصه می‌گوید، زخمی می‌شود و باز بلند می‌شود و راه می‌رود، در تمام مدتی که بازیگر روی صحنه است، نور از روی او برداشته نمیشود. مسافر زندگی از تاریکی به سمت روشنی.

حرف‌هایی برای نگفتن

|روایت هشتم: خیلی دور، خیلی نزدیک|

برای آخرین نفس‌های پاییز.توی راهای موازی، موسیقی متن زندگی آدمایی که توی هر شرایطی، هرسال و هربار، دور می‌شن از هم.
یا حتی نزدیک می‌شن، کی چی می‌دونه؟

|روایت نهم: رفتن، همیشه رفتن|

|روایت دهم: نانوایی|

تو آن بتی که می‌پرستم. کورانِ زمان نمی‌توانند ببینند خداوندگاری ات در قلبم و بودن همیشگی‌ات کنارم را. خوشا همرهی صنم! خوشا!

|روایت یازدهم: رویای همرهی|

|روایت دوازدهم: ترانه‌ها بهتر از من حرف می‌زنند|

|روایت سیزدهم: رمزهای پنهان در کلمات|

اونی که کامله خدا است. اون‌جا که ناکامی توش نیست بهشته. کمال‌گرایی یعنی شرک. یعنی "من"ام که منشا اثرم. پس حرص نخور، به هم نریز، توکل کن!

|روایت سیزدهم: رمزهای پنهان در کلمات|

|روایت چهاردهم: وقت رفتن، برس! |

بودنت برای من و در ذهن من اصالت دارد. حضورت کلیت ذهن و انسجام وجودم را ممکن می‌سازد. نبودنت تعلیق سنگینی است که از لحظه‌ی اول به سرعت تکه‌پاره‌های وجودم را معلق می‌کند.

*سطری از شعر "در موسم نرگس های زرد"

|روایت پانزدهم: مرا فراموش کن،مرا به یاد آر*|

خورشید رو از آسمون دزدید، گذاشت تو قلبش و روشن شد، بعد خورشیدی که حالا رنگ و بوی خودش رو گرفته بود از قلبش دراورد و گذاشت روبه‌روم. نگفت حفره‌ی خالی داری و جای خورشید تو قلبت خالیه، بهم گفت تو خیلی روشنی، گفت انقدر روشنی که دلم می‌خواد بهت نزدیک بشم و بعد آروم آروم خورشید رو گذاشت پیش روم و ازم خواست برش دارم. این‌طوری روشنم کرد، این‌طوری پازل وجودیم نه تنها کامل شد که ارزش افزوده گرفت. پرسیدم اما برق چشمام حالا کجاست؟ چرا نمی‌بینمش؟ گفت لازمه‌ی برق زدن چشمام اینه که خورشید رو برای خودم کنم، انگار که خورشید از منه و چیزی نیست که بهم اضافه کرده باشنش و بعد نشونم داد که چقدر ابعاد این خورشید اندازه‌ی وجودمه، برام زیاد نیست و می‌تونم این حجم از نورانی بودن رو تحمل کنم.

|روایت شانزدهم: هزار و یک داستان ناتمام|

شوندا . [ شِ وَ ] شنوا و شونده

شِوَندا

Popular tracks