Poem

عاشقانه
ترانه های کوچک غربت
- احمد شاملو
موسیقی: Your Soul by Ibrahim Maalouf

Asheghaneh- Ahmad Shamlou - عاشقانه- احمد شاملو

شبهای روشن
موسیقی : پیمان یزدانیان
کارگردان : فرزاد موتمن

shabhaye roshan

Mohammadreza Lotfi - Ehsan Tabari - 
آلبوم آن جاودان

آن بهار شوم - شعر و صدای احسان طبری - موسیقی محمدرضا لطفی

حمید مصدق-رود باید شد و رفت-دکلمه اشعار با صدای خود شاعر

عکس‌ ها افسرده‌ اند اسماعیل - رضا براهنی

شعر و صدای احمد شاملو
آلبوم باغ آینه
موسیقی پس‌زمینه:
Eleni Karaindrou - Adieu
Eleni Karaindrou - Nostalgia Song


میان خورشیدهای همیشه
زیبایی تو
لنگری ست -
خورشیدی که
از سپیده‌دم همه ستارگان
بی‌نیازم می‌کند
نگاهت
شکست ستمگری‌ست -
نگاهی که عریانی روح مرا
از مهر
جامه‌ای کرد
بدان سان که کنونم
شب بی‌روزن هرگز
چنان نماید
که کنایتی طنز آلود بوده است
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روز دیگری‌ست -
آنک چشمانی که خمیرمایه‌ی مهر است!
وینک مهر تو:
نبرد افزاری
تا با تقدیر
خویش پنجه در پنجه کنم

آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم
به جز عزیمت نابهنگام‌ام گزیری نبود
چنین انگاشته بودم
آیدا فسخ عزیمت جاودانه بود

میان آفتاب‌های همیشه
زیبائی تو
لنگری‌ست -
نگاهت شکست ستمگری‌ست -
و چشمانت با من گفتند
که
فردا
روز دیگری‌ست.

دفتر: شبانه 2 ، از مجموعه: آیدا در آینه


Shamlou — Shabaneh | شاملو — شبانه

کلام و ترانه‌خوانی: فرهاد شیبانی؛ آهنگ: فریدون شهبازیان

Yak Dahaan Aavaaz-e Sorkh

از تو تنها شدم - ترانه‌خوانی فرهاد شیبانی

شتاب کردم که آفتاب بیاید
نیامد
دویدم از پیِ دیوانه‌ای که گیسوانِ بلوطش را به سِحرِ گرمِ مرمرِ لُمبرهایش می ریخت
که آفتاب بیاید
نیامد
به روی کاغذ و دیوار و سنگ و خاک نوشتم که تا نوشته بخوانند
که آفتاب بیاید
نیامد
چو گرگ زوزه کشیدم، چو پوزه در شکمِ روزگارِ خویش دویدم، دریدم
شبانه روز دریدم، دریدم
که آفتاب بیاید
نیامد
چه عهدِ شومِ غریبی! زمانه صاحبِ سگ؛ من سگش
چو راندم از درِ خانه ز پشت بامِ وفاداری درون خانه پریدم که آفتاب بیاید
نیامد
کشیده‌ها به رُخانم زدم به خلوتِ پستو
چو آمدم به خیابان
دو گونه را چُنان گدازه‌ی پولاد سوی خلق گرفتم که آفتاب بیاید
نیامد
اگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرین بچه‌های جهان را
ولی گریستن نتوانستم
نه پیشِ دوست نه در حضور غریبه نه کنجِ خلوتِ خود گریستن نتوانستم
که آفتاب بیاید
نیامد.

"رضا براهنی"

رضا براهنی ـ که آفتاب بیاید، نیامد.mp3

در همان روزی که علی اشرف درویشیان درگذشت در سرخط خبرها آمده بود که در خانه‌هایی که کارگاه‌های تفکیک زباله در اختیار کودکان زباله‌گرد در تهران قرار داده‌اند از کودکان زباله‌‌گرد سوءاستفاده جنسی می‌شود. الهام فخاری، یکی از اعضای شورای شهر تهران جمعه ۵ آبان به خبرگزاری ایلنا گفته بود کودکان زباله‌گرد «بدترین نوع زندگی را تجربه می‌کنند.»
علی اشرف درویشیان در «از این ولایت» و «آبشوران» نویسنده چنین انسان‌هایی‌ست: کودکانی که «بدترین نوع زندگی» را از سر می‌گذرانند.  
نام علی اشرف درویشیان و منصور یاقوتی به عنوان نویسندگانی که تحت تأثیر صمد بهرنگی دست به قلم بردند ثبت شده است. منصور یاقوتی در ویژه‌نامه روزنامه شرق درباره علی اشرف درویشیان این پرسش را مطرح می‌کند:
«اين روزها اين طرف و آن طرف می‌شنويم که دوران ادبيات «متعهد» تمام شده. بايد پرسيد چه چيزی جای آن را گرفته است؟»
علی اشرف درویشیان در مصاحبه‌ای با صداقت و فروتنی گفته است:
«من تمام فکر و ذکرم این بود که فضای بین صمد بهرنگی و مثلا  آثار زنده یاد هوشنگ گلشیری که سطحِ بالا بود و مدرن بود را با نوشته‌هایم پر بکنم. این فضا را پر کنم که مردم از اینجا برسند به آنجا.»
داستانی که علی اشرف درویشیان در گلزار خاوران برای مادران اعدامیان می‌خواند، چنین داستانی‌ست. هم در متن جنبش عدالت‌خواهی ایران شکل گرفته و هم اینکه داستانی‌ست خوش‌ساخت. این داستان را با صدای نویسنده‌اش می‌شنوید:

داستان‌خوانی علی اشرف درویشیان در گلزار خاوران

نه فیلم‌های ترسناک
نه بانجی جامپینگ
نه دریای کوسه‌ها
ما ترس‌های ساده‌تری داریم
مثل رفتن و ماست خریدن از سر کوچه
قدم زدن توی خیابان خردمند
وسط نشستن روی صندلی عقب

نه کازابلانکا
آنا کارنینا
نه چشم‌های بازهمیشه بسته
ما عشق‌های ساده‌تری داریم
مثل سلام بیا برویم
مثل اینجا نمانی اگر بهتر است
مثل ما را چه به این شلوغی‌ها

و قهرمان‌های ما
نه اسپایدرمن
نه بتمنند
قهرمان‌های ما هنوز آدمند
و ساده
مثل این شعر
مثل دختران خیابان انقلاب
مثل اسماعیل بخشی
مثل سینا
سارو

قهرمان‌های ما هنوز آدمند. شعر و صدای علیرضا آدینه

نوشته و صدا: احسان عبدی پور

DialogueBox;

Kebrit

Dialogue Box - Kebrit (2018 Feb 3) / دیالوگ باکس - کبریت

Dysprosody
playing along/with arpeggiator
Ma Jolie Pablo Picasso

حرف که می‌زنی گریه‌ام می‌گیرد که چرا حرف نمی‌توانی بزنی/ براهنی

آسمانْ ریسمانْ روی آرپژی‌ای‌تِر
یادگارِ ملالِ دو زمستان پیشتر

Dysprosody | حرف که می‌زنی گریه‌ام می‌گیرد که چرا حرف نمی‌توانی بزنی

مهدی اخوان ثالث,Kardos,Perkins
AmirMaleki Collage

گفت و گو از پاك و ناپاك است
وز كم وبیش زلال آب و آیینه
وز سبوی گرم و پر خونی كه هر ناپاك یا هر پاك
دارد اندر پستوی سینه
هر كسی پیمانه ای دارد كه پرسد چند و چون از وی
گوید این ناپاك و آن پاك است
این بسان شبنم خورشید
وان بسان لیسكی لولنده در خاك است
نیز من پیمانه ای دارم
با سبوی خویش ، كز آن می تراود زهر
گفت و گو از دردناك افسانه ای دارم
ما اگر چون شبنم از پاكان
یا اگر چون لیسكان ناپاك
گر نگین تاج خورشیدیم
ورنگون ژرفنای خاك
هرچه این ، آلوده ایم ، آلوده ایم ، ای مرد
آه ، می فهمی چه می گویم ؟
ما به هست آلوده ایم ، آری
همچنان هستان هست و بودگان بوده ایم ، ای مرد
نه چو آن هستان اینك جاودانی نیست
افسری زروش هلال آسا ، به سر هامان
ز افتخار مرگ پاكی ، در طریق پوك
در جوار رحمت ناراستین آسمان بغنوده ایم ، ای مرد
كه دگر یادی از آنان نیست
ور بود ، جز در فریب شوم دیگر پاكجانان نیست
گفت و گو از پاك و ناپاك است
ما به هست آلوده ایم ، ای پاك! و ای ناپاك
پست و ناپاكیم ما هستان
گر همه غمگین ، اگر بی غم
پاك می دانی كیان بودند ؟
آن كبوترها كه زد در خونشان پرپر
سربی سرد سپیده دم
بی جدال و جنگ
ای به خون خویشتن آغشتگان كوچیده زین تنگ آشیان ننگ
ای كبوترها
كاشكی پر می زد آنجا مرغ دردم ، ای كبوترها
كه من ارمستم ، اگر هوشیار
گر چه می دانم به هست آلوده مردم ، ای كبوترها
در سكوت برج بی كس مانده تان هموار
نیز در برج سكوت و عصمت غمگینتان جاوید
های پاكان ! های پاكان ! گوی
می خروشم زار

آن كبوترها كه زد در خونشان پرپر ,سربی سرد سپیده دم

Lullaby of Spring
Sina Bathaie: Santur
Nima Ahmadieh: Guitar
Siavash Mahdavi: Percussion
Semco Salehi: Bass Guitar
From the Album Ray of Hope
Watch the Dance Video here
https://www.youtube.com/watch?v=F-aU0BN4V_o&ab_channel=SinaBathaie

Ray of Hope

Lullaby of Spring

رضا براهني- اسماعيل

همواره' از ریتسوس برای آنیشا'

شاهکار زنده یاد بیژن مفید

غم‌خوانی آقا موشه - شهر قصه


چه بی تابانه می خواهمت

ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری!


چه بی تابانه تو را طلب می کنم!


بر پشت سمندی


گویی، نو زین


که قرارش نیست


و فاصله


تجربه ئی بیهوده ست


بوی پیرهنت


این جا، واکنون...


کوه ها در فاصله


سردند


دست، در کوچه و بستر


حضور مانوس دست تو را می جوید


و به راه اندیشیدن


یاس را، رج می زند


بی نجوای انگشتانت


فقط...


و جهان از هر سلامی خالی است

احمد شاملو/  ‏چه بی تابانه می خواهمت /  ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری

احمد شـاملو | میان خورشیدهای همیشه

ريشه در خاک؛ شعر و صدای جاودان فريدون مشیری

 تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد
و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.
نگاهت تلخ و افسرده است.
دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است.
غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است.
تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.
تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.
تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است.
تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.
تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران،
تو را این خشکسالی های پی در پی،
تو را از نیمه ره بر گشتن یاران،
تو را تزویر غمخواران ز پا افکند.
تو را هنگامه شوم شغالان،
بانگ بی تعطیل زاغان،
در ستوه آورد.
تو با پیشانی پاک نجیب خویش،
که از آن سوی گندمزار
طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است؛
تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،
تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت،
که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،
تو با چشمان غمباری،
که روزی چشمه جوشان شادی بود،
و اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست،
خواهی رفت.
و اشک من ترا بدروردخواهد گفت.
من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم.
من اینجا تا نفس باقیست می مانم.
من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم.
امید روشنائی گر چه در این تیره گیها نیست؛
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم.
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی،
گل بر می افشانم.
من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید،
سرود فتح می خوانم.
و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت....

Poem

mohammad