Moja nostalgia może uchodzić za egoizm
Ale potrzebuję tego, bo pisanie  słów mnie koi
Chcąc uzyskać w sacrum uczucie harmonii
Mówię o walce z tym co od lat mnie boli
To co boli i wywarło wpływ na mój charakter
To werbalne zakłócenia, graniczące z nietaktem
Powód alienacji, teraz trzymam go za mordę
Ale wierzga się skubany,  słabiej działa, to nie fortel
Jak na kogoś kto miał problem aby powiedzieć „jestem”
Taka zmiana jest milowym krokiem, przy okazji testem
Wierzę bardzo mocno, ale tylko  w siebie i w innych
Nie dla manny z nieba, nie chcę więcej szukać winnych
Mam skłonności do gdybania, gwałtownego planowania
Dokładając starania, zwiększam oczekiwania
Z milczka zmieniam się w gadułę, skaczę po tematach
Wyrzucam z siebie to co nie chciało wyjść przez  lata

Poczucie słabości i odbijania się od ściany
Znika razem z jąkaniem, zwłaszcza się gdy jestem pijany
Albo zjarany, czuję się wtedy tak wyluzowany
Zapominam o tym że mą mowę ograniczają sztuczne ramy
Wiem, że nie tędy droga i znajduję nową zobacz
Nie siedzę cicho kiedy zechce działać moja mowa
Przeczuwam i widzę, że drgają mi usta
Wolę dać powód do śmiechu niż robić za oszusta
Który choć chce to nie powie,  brakuje mu odwagi
I przez jego intencje nie zbierają  uwagi
A powinny, ale jak je ocenić jak nie usłyszysz
Chciał przekazać komunikat, ale nie mógł i wyszedł
Nie jest łatwo, ale kto powiedział że ma być
Gdzie bym był, gdyby tak było, wiedział mniej, nie doceniał tych
Wszystkich rzeczy, które teraz są w zasięgu mym
Wybacz że tyle gadam, ale w końcu mogę i żyję z tym


Jestem

Kubemon