شهر من آلوده بود به آدمای بی روح 
قلباشون پر از شکست دسته جمعی بود
تو دل خونه هاشون فراگیر طاعون 
پشت هر رد خونی سرازیر قانون

ساعت یه نمایشه عقربه ها موجی
هیچ مکانی نمیتونه کنه زمانو توجیح
موشا جدا کردن سفرشونو از ما
از خورشید چیزی نموند جز رد پای سرما

شب صدای سرفه ، روز شروع نطفه
آدما غریبه ، کدخدای مخبر
خوش به حال مرده ها ، اون جام زهر خورده ها
امروز اگه ته درم ، میرسم به قله باز

یه اتاق تاریک بی پنجره
آدما توش کر و بی حنجره
پلکا رو همه کسی متحرک نیست
منشأ مغزا به سر منشأ 

زندگی فرقی با مردن نداشت
وطن میزد حس غربت براش
سخته وقتی درد نداری
دل پرواز داری ولی پر نداری

شیهه میکشیدن اسبا
لرزش خبر پوچی دستاس
ولی برنده دستاییه که یه دست بشن
من راهی نبود غیر اینکه مسخ بشم 
پس...


تا وطن واژه فریبه بیا مسخ بشیم
تا پشت هر سیا سفیده بیا مسخ بشیم
تو دستمو بگیر غریبه که یه دست بشیم
این لیوانو از من بگیر تا سیا مست بشی


تا وطن واژه فریبه بیا مسخ بشیم
تا پشت هر سیا سفیده بیا مسخ بشیم
تو دستمو بگیر غریبه که یه دست بشیم
این کامو عمیق بگیر که تو سینه حبس بشیم


من از بهارو تا زمستونش زیستم 
سیاه یا سفید اما خاکستری نیستم
نبود رنگ هیچ جماعتی هیچوقت
کنایه زدم به خودم نباشه هیچکس

من خلاف مسیریم که بقیه رو برد آب
تعصب ماهی رو میبرد به سمت قلاب
سنگینم از آب بهم ضربه میزد باد
ولی باعث میشد که اینجوری بپرم از خواب

پر زخمه رو تنم ولی خب ضرورتا سرپام
خوشحال از پرواز ولی همونقدم تنهام
سیگارم تو دستمو دو از سر صدام
تو چشام دریا اشک که دور از قطره هام

شهر من آلوده بود به آدمای بی روح 
قلباشون پر از شکست دسته جمعی بود
تو دل خونه هاشون فراگیر طاعون 
پشت هر رد خونی سرازیر قانون


تا وطن واژه  فریبه بیا مسخ بشیم
تا پشت هر سیا سفیده بیا مسخ بشیم
تو دستمو بگیر غریبه که یه دست بشیم
این لیوانو از من بگیر تا سیا مست بشی

تا وطن واژه فریبه...
تا پشت هر سیا سفیده...
تو دستمو بگیر غریبه...
این کامو عمیق بگیر که تو سینه حبس بشیم
بیا ، مسخ بشیم...

Maskh

جهنمیا میسوزن خدا نشسته پای شومینه از دود سوختنشون گریه می‌کنه و میگن بارون میاد
وقتی بی قانونی از دل قانون میاد
حتما بارون خون میاد
که این سرزمین پاک نمیشه از لوس حضور تو
نجسه خاک قدوم تو
از کیلومترا دور تر معلومه شکوهتو
میبینم غروبتو

من اما هنوزم قلم تو دستمه می‌کنه کار مشتو اجرا
نه اثری از خستگی میبینی رو بدنم با اینکه پر اشک و لکه خونه چشمام 
پر سواله تو سرم ولی میزارمش زیر فرش شدم از دروغاتون اشتباه 
افکارم قابل نقده منعطف مغزم بی حفاظ از هرچی قفس و دژبان

وطن یه واژه نبود برا من هیچوقت
حکم هر برگ تاریخ برا من نیمچس
که سایه خطرشه رو کل زندگیم
حساب فکرمو میده با تیغ پس

شاید بگی چرا چمدونت خالیه 
چون کوچیکه جا نمیشه وطنم توش
کافه های پاریس بوی تند ویسکی
ولی نم شالیزار نمیره از تنم بوش

پاهام تو ساحل خزر غرق میشن و چند لایه موج سرد میگیره روشو
دود میشه جوونیم تو بالکن
ولی در عوض شعر واسه این ترانه جور شد

که فکر و خیالا دود سیگارو می‌کشه مثه جارو برقی حبس تو گلوم می‌کنه
که من تو غربتم یا غربت تو منه که ذره ذره منو تموم می‌کنه

کف زمین خوابیدم نگام به دود دور چراغه که عمرمو حروم می‌کنه
یه غروری دارم که اگه دهن واکنه دنیارو جهنم واسه زمین و زمون می‌کنه 

ولی تف که امروز و فردا کردن نمی‌ده هیچوقت فرصت سرپا شدن
من عمریه امروزمو کاسبی کردم تو خیال خودم پیگیر فردا شدم

نعره می‌کشیدم به امید دستی که کندم از سوز سرما بلند
اما کسی نبود دستمو بگیره
کسی نبود حتی خودم

اگه سوز ویالونم طنین خیابونا بود میشد مردمو با دردم آشنا کنم
ولی کلمه داد بهم یه قدرت عجیب که قهرمان داستان کافکا شدم

Shoomine

تن تو ظهر تابستونو به یادم میاره
ولی عجب شتابی داره گذر فصلا 
تو پیچیدگی موهات تو هنر دستات
جف چشام خماری پس داد

ولی یا جنون یه روزی منو تموم می‌کنه
یا مورفینایی که میده بهم رویایی دستاز
نه خونه ای بود نه خونواده ای
پ باید رامو جدا کنم از این خدای لجباز

تو نیمچه مرگ شبای تار
گاهی خواب میبینم منم و طناب دار
گاهی فک میکنم سیگارا با ریه هام دست به یکی کردن تا صاحاب منو بگان

حتی فک میکنم چشای تو تو ستاره ها رسوخ کردن تا دوباره منو بپان 
حال و روز منو نگا
حال و روز منو نگا


بی حرکت بی سر صدا
من اشک میشم گوشه خنده هات
تو تشویش جنون و نعره ها
صدای خنده هات
صدای خنده هات


خاطراتتو مرور میکنم تو هر ثانیه روزم
ولی بغض خفم میکنه تو تنهایی
رویا می‌سازم باهات تاریک نمونه خونم
هنوز تویی که با عکسات مورفین دردایی 

قلبتو بپا جونت بسته به این جونم
غم رفتنت سنگینیشه هنوز روی شونم

چشمات چشمه شعر تو روزگار سرد
آرامش عمق نگات تو روزای سخت
روز شماری میکنم برسه موقع مرگ 
یهو دیدی دیدمت تو گذرگاه شب

حال و روز منو نگا چشم انتظارم تا که شبو بگام
زور میزنم تا لا بغضم دراد صدام
بنویسم از اون روزای خوبم برات

میبینم هر شب خوابتو باهام حرف میزنی
میگی چیشد که به این حال و روز درومدی

رفتنت همه چیزمو برد با خودش
اما میگردم توی خودم هنوز دنبالت
از اون روزا موند فقط زخم دستم
سیگارایی که رو دستم خودکشی کردن

تو تنها نوشتی داستان تنهایی رو
خودت بازی کردی کشیدی نقاشی رو 
جز درد نمی‌بینم چیزی تو نقشات
یه چیزی کمه کنارت تو جا گذاشتی منو


بی حرکت بی سر صدا
من اشک میشم گوشه خنده هات
تو تشویش جنون و نعره ها
صدای خنده هات
صدای خنده هات

Zohre Tabestoon (Ft. Sepehr)

ما صحنه با چشم شرقی دیدیم
رو پرچم وطنمون ننگو دیدیم
مادرای توی جنگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

اسلحه مقابل سنگو دیدیم
تو قلب سنگ نگاه سردو دیدیم
جلو چشممون مرگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

خوش به حالت کور شدی لطفعلی خان
که جای پای وطن رو دل غربتیاس
امروز واسه مرگمون می‌زنیم سازو 
واسه فردای آفتابی می‌مونیم راز

کی می‌شناسه مارو فردا
انگا تف بندازی ته دریا
سفر بی مسافت تاریخ جریان داره
ولی یادش نمیره دردارو

مثه مرگ ستار تو زندون
پوچ مثه حکم قلابی قلیون
همیشه تش قشنگه ولی نه وقتی داستان لطفعلی خانه و کرمون

ما کرمانیم کور میشیم آقا محمد خان
ایستاده می‌میریم ندیم به جنایت پا
زالو ها کردن به خونا سرایت باز
رو برگ تاریخ وطنمه جراحت هاش

ما صحنه رو با چشم شرقی دیدیم
رو پرچم وطنمون ننگو دیدیم
مادرای توی جنگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

اسلحه مقابل سنگو دیدیم
تو قلب سنگ نگاه سردو دیدیم
جلو چشممون مرگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

خوش به حالت کور شدی لطفعلی خان
وقتی ساز استخون میشد و آرشه چماق
پدرا داد میزدن وقت دعاس
قتل دخترامون خشم خداست

انگا خون میداد به جهل یه رنگ بهتر
کاش سگ لگد میزد به خلق ولگرد
صدای اذان صبح یادآور اینه که 
حوالی زاهدان سرده امشب

کاش صاعقه بزنه به خواب نازمون
پخش بشه تو شهر صدای سازمون
کاش فردارو انقدر تو مه نمی‌دیدم 
کام آخر به امید سیگار تازه بود

ولی امیده که شب خشک سیاست اسیر دست آفتاب هنر شه
یه ایران کور شدن تا وطن دست خواجه نیفته
شاهزاده بلند شه

ما صحنه با چشم شرقی دیدیم
رو پرچم وطنمون ننگو دیدیم
مادرای توی جنگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

اسلحه مقابل سنگو دیدیم
تو قلب سنگ نگاه سردو دیدیم
جلو چشممون مرگو دیدیم
ولی تو خوب شد کور شدی لطفعلی خان

Lotf Ali Khan

یه لگد در میشه باز
آشکار میشه راز
همه کوک میشه ساز حالا برقصید
و الا چال می‌شید همه میون نحصی 
نباید بترسی فقط باید برقصی

شروع کرد کشتن ما بودیم ته صف
یکی یکی می‌کشن مردم میزدن سوت و کف
دست و پاهام شل شد
شجاعتم گم شد
مجرم نبودنمون برای ما جرم شد

حرومزاده میکشت بلند می‌خندید
کشتار بیگناهان ثبت شد تو تقویم
اون بیشرف می‌جنگید رحم نمی‌کرد
چه مغزا که با گلوله پهن نمی‌کرد

سیل جنازه‌ها ، خون روی دیوار
قاطی میشد با بوی تند سیگار
رسید وقت ناهار جسدو می‌بردن
لای ترک دیوار دیدم که مغزارو میخوردن


اتحاد میشه قدرت ما
اون که آفتابو گرفته دشمن ماست
ولی امیده تو ظلمت راه
یه رو خورشیدو ببینیم با کشتن ماه


وقت عصر وقتی سیر شده بودن
بازمانده ها زیر پا زیر شده بودن
یکی فریاد زد از ما چی میخوای؟
اون میخواست بیدار باشه ولی مردم همه خواب

زیر مشت و لگد کلامی حرف نزد
نامسلمون نزن د تا مسلمون نزن
مردم بیدار شید شما زنده اید
تکلیفو روشن کنید تو کدوم جبهه اید؟

از ترس جون خوردین شرفتنونو
تهش بردین مگه کدوم طرفتونو؟
اگه رنگ یکی بود و مشتا گره
کسی نبود واسه مرگتون هشدار بده

تف به رنگ بی ذات خاکستریتون
به حبس آزادی به وابستگی
اون که حرف نزد و پا پس کشید
به این همه نظر به دو دستگی

بزا بگم فرجام کف و دستا چیشد
اون که مغزو میخورد اونور دستو می‌شست
روز بعد دوباره حاکم گشنه بود و 
اون که ساکت بود سلاخی شد


اتحاد میشه قدرت ما
اون که آفتابو گرفته دشمن ماست
ولی امیده تو ظلمت راه
یه رو خورشیدو ببینیم با کشتن ماه

Koshtare Bigonahan

پیر شدم پای الکل و فریاد
علاج درد مورفین و تریاک

ولی حیف که ادامه نداره
شعرام دیگه استعاره و کنایه نداره

منم نفرت جماعت حیله گر
اونا که نقش بازی میکنن با چش میدرم و

سگ ولگرد بودم تو دید مردم 
و نیکوتین سیگارا گذاشت تو ریه درد

حاصل تجربه آزادی سرابه
فقط باید قایم کنم خودمو لای ترانه

مثه نقاشیای گویا تو قرن هجده
حاج کریم همیشه رو لبش بود نیشخند

زندم با همین شعرای تلخم
خط بدمو نثرای سختم

تا صد فرسخی سوت و کوره
تو آینه ها تصویر بوف کوره

که مثه خوره میخوره روحمو
مثه زالو تغذیه کرد از خونمو

تا وقتی که قلبمو دادم رفت 
دیگه درد مورفین یادم رفت
 
مثه حس ابدی شدن تو کفن
 عشق زن اسیری رسوخ کرد تو تنم

گرفتار بی علاج‌ترین مرض تاریخ
عشق عبور از طناب باریک


کابوس دستای زبر غصال و کفن 
پیشبند خونی قصاب محل 

که بره رو در حال استسقا کشت 
و قبل کشتنش بسم الله گفت 

شد دلیل تب و لرز و مرگ زودرس 
شاعرا قدیمی شعرا موندس

 یه مجرم شاکی تو قلب پاسکام 
 یه حشرم تو نثر مسخ کافگاه

من فرق دارم با اینا من ترس دارم ازشون
انگار طلب جنگ دارم ازشون 

از زنای هرزه و از رجاله ها
از تجویز طبیب و رماله ها

که نگاشتن دنبال منشأ درد
مجبور شدم عشقو تو هرجا بگردم

آه دستی که قلاده شد
زن اثیری یک شبه لکاته شد

باید قبول کنم شکستمو
سنگ شده قلبی که شکستنو

مرگ من به دست خودم
بود از تصویر تو آینه خسته شدم 

کاش زمین باز میشد منو می‌بلعید
چشای خمارم هنوز میخندیدن

کاش میتونستم شکوه کنم
کاش منم میتونستم گریه کنم مشتی...

Boofe Koor

دلم میخواست دنیا رو نجات بدم 
حال دلم بد بود
دلم میخواست شادی رو رواج بدم 
توی دلم غم بود
دلم میخواست گرم بشه دل آدما به من
ولی تنم سرد بود
تلاش کردم حقمو بگیرم از دنیا
شاید کم بود

تو ولی طلوع نور بودی تو شب اتحاد جغدا
هوای گرگ و میش خرداد
ظهور منجی توی بحران

اگه اشتباه از من بود منو بخش که صاف بوده قلبم باهات
دلم میخواست نزدیک باشم با هر راه حل و ترفند باهات 

من بلد نبودم
با اینکه هنوز سرده تنم ولی
تو رو میخواستم قد وطن
به هر قیمتی که نباشه سر به تنم

من عشقو روخونی کردم از کتابا
امتحانشو رد شدم 
میخواستم بشم قهرمان شهر تو 
پس چرا بد شدم

نبود اونجوری دنیا که می‌گفت
ما نقاب به چهره از دنیا زدیم
دلمونو خوش به بردا زدیم
سر به قبیله گرگا زدیم 

یه فرصت که خودمو تصفیه کنم با خودم که افتادم از چش خودم 
من که جدا از نسل خودم بودم چرا اینجوری شدم

پیر شدم و گوشه گیر 
تو لرزش دستام میشه دید
که سرگردونه دست تو میگرده و باز پاکت سیگارو پیدا می‌کنه
به دنبال پنجره میگرده ولی فقط دیوارو می‌کنه آخه
چشمات شرابه ناب شیرازه و دل یه شهرو شیدا میکنه 

باید می‌فهمیدم زودتر از این
که هیچ رقمه نمیشه بدتر از این
یه روزی درختا شکوفه میداد
الان رنگ برگ نمیشه زرد تر از این

تخلیه بشه شهر از انسان
منم و پاک سیگار دورم
همه آدما برن قبوله
رفتن تورو باید چیکار کنم

میخواستم امن باشم تو ذهنت
میخواستم شمع باشم توی عیدت 
تو خط مقدم چشمات باشم
میخواستم بجنگم تو یک جبهه

ولی الان هجوم میبرم به دلم از صد تا جهت
جای ترکش و زخمشه کل تنم
اون که دلو به هرم حرم تو باخته منم

ولی دستامو ول میکنم
پاهامو اسیره دل میکنم 
برمیگردم سمتت یه روز
بغض تو گلومو قی میکنم

تو هم اگه هنوز یاد من هستی
تو گوشه خاطره یار من هستی
جای جفتمون سیگار بکش
پنجره رو قلب دیوار بکش

Etehade Joghda

میام از شهر عقده
گفتن دلیل مهاجرت
گفتم یه زخم کهنه
گفتن سنت بالاست
گفتم بلند میشه دود از کنده
میام من بر از عهده ی این کار
تو شهری که بودم کشیدم سختی بیش از این‌ها
تو گوشم خونده شده زینهار
تو مرزی که خالی بوده جیب ها
گفتن یکم شهرت بگو
واسمون یکم از دلیل قهرت بگو
گفتن بی خیال حاشیه رو بزا بگم از داستان مردمی که میکنن طردت یه روز

میام از جایی که ستاره ای نداره
پدر غیر نزول چاره ای نداره
هیچ کاسب ساده ای نداره
همه گرگ حرف منطقی فایده ای داره
پله ترقی پایه ای نداره
اون که فکر بقیس خودش سایه ای نداره
کار و کاسبیا رونقی نداره
واسه جوونی کردن هیچ فرصتی نداره

تو شهر ما میبردن مردمو ته خط آرزو سرابه
وطن شده خرابه
فکر مردن میزد به سرم ولی میگفتن خودکشی گناهه
نمیدونم چی به صلاحه
وقتی منطق دل جای عقلو گرفت گفتن بچه طلاقه
دیگه باید چیکار میکردم
چجوری مغز مریضو تیمار میکردم
صبح تا شب مثه سگ کار میکردم
آخرش واسه حقوق منو خار میکردن 

و من میخواستم این شهرو بهتر
که توش پر نباشه از قتل و کیفر
پر نشه از جسد و پیکر 
من قلبم میزد برای کشور...


هیچ کسی نبود به فکرم
از دوست و آشناها که همشون فیکن
اونا همه چیمو ازم گرفتن
همه چیمو ازم گرفتن)

گفتم عشقمو میخوام گفتن کار نداری
واسه ازدواج باید بری پول دراری
گفتم ستاره دارم شدم از دم فراری
گفتن تقصیر خودته که عقل نداری

من مونده بودم و سیگار
ورق قرص اعصاب میکرد تو جیبم چیکار
کشیدن بین عشق و آزادی دیوار
تو خونه مثه بیمار
تنها مرحمم گیتار بودو

تو خونه کشی نگام نمیکرد
سر اشتباه منو ندامت نمیکرد
کسی از پشت صدام نمی‌کرد
دلم میخواست برم یه جا کسی پیدام نمی‌کردش

ته بن بست جوونی
با یه ستاره بزرگ رو پیشونیم
حس مردن جنون درونی
کی گفته شهر ما ستاره ای نداره...؟

Shabe Por Setare

باز باز میشه بال ما 
اگه آسمون باشه صاف صاف 
محو نور میشه سایه ها 
اگه امروز باشه روز ما

از تو دور ولی 
نزدیکم به احساس تو قلبت
حتی اگه این روزای 
خوبم بی تو سر شه 

این مسیر رو ساختم 
تو هر فصل به یادت 
حرفام همه خاطره اس 
اما حیف نیست به یادت   


هنوز تو جنگ با قانون دنیام
نمیارم سَر از سِر قوانین
کلی سوال داخل سرمه و
شبیه دیوونه هام کما بیش 

من فراری قصه ام 
از هر طرف قضیه 
چپ راست و گم کردم 
درست مثل همیشه 

نمیدونم خوردم از کجا؟
سوالای بی جواب
مسئله تکراری و 
مشتای بی هوا 

قدمای سنگین 
صداهای توی سر 
همچی مبهمه 
یه قصه خوابیده توی من

صدات تو گوشم 
میخونه بیا پیشم
اما میدونم چرته 
از تو دور میشم بیشتر 

باید این غده رو خارج 
کنم از ریشه ام
و الا میشه فاسد 
این قلب توی سینم

تموم خاطراتو 
پشت هم چیدم 
خیال بافی کردم 
تورو پیش خودم دیدم

نزاشت به حال خودم
فکر حتی یک دم
هنوز ادامه داره 
هزار و یک شب

PANAAHANDE

Hezaaro Yek Shab

HEZAARO YEK SHAB

قصه‌ها میگن زمین و آسمون از تو
درخت و دریاها میگن واسمون از تو
رگ و ریشه و خون و تنمون از تو
می‌سازیم خونمونو باز دوباره از نو

فریدون برمیگرده زنده بمون مادر
سبز ، واسه آینده بمون مادر
واسه گذر شب و روشنی فردا
مهرتو بنداز تو خاطرمون مادر

هرجای جهانو که زیر پا بزارم
بوی عطر بارون شمالو یادمه
وقتی دنیا جای خوبی نبود
آروم می‌خوابیدم رو دامنت

دلیل و قهرمان شعر من تویی
تا یکی سرمو بزنه یا که صدامو بگیره
چشم من تا آخرین نفسم با توعه
بزا چشم جهان هر جا که میخوادو ببینه

کی گفته نمونده امیدی واسه فردات
کیه که منتظر خاموشی و سرماست
روشنه هنوز تو کنج دلم اسمت
گم میشه نگاهم میون دشتات

تو رنج سالیان خشک و سرد و دیدی
تو مرگ آدمای بی گناهو دیدی
اسم تو هنوز با اتفاق درده
تو رنگ روز های بی پناهو دیدی

کویر گرفته سکوتشو از تو 
دماوند گرفته شکوهشو از تو
خزر و فارس داره جنونشو از تو
همه آب و خاک ، داره وجودشو از تو 

تا ابد این نمیمونه حال جهان
قسم به صداهای تو گوش زمان
هنوزم امید دارم به روزای خوب

از زمستون به بهار عید می‌خواستین
از درد قبلی به بعدیتون چشم میذاشتین
آشناها پشت گلوله میخندیدن
ما غریبا جلو گلوله، شما چشم گذاشتین

تنفس میزد از ریشه ریه‌هارو
شما واسه چشایی که میسوخت چشم گذاشتین
درآوردن از حدقه چشامونو
شما واسه این روشن‌دلاتون چشم گذاشتین

قسم به چشمات که ذره‌ذره رفتن
از اون روزی که غنچه‌هارو کندن
خواهرم لاله، ی غنچه موند تاابد
اشک‌ها جاری که لاله‌ها به صف شن

مادر نکنه خوابتون بگیره
صدات آرامشمه رو قلب عاجزم میشینه
با اینکه قصه‌هات تلخه، دل آسمون میگیره
اگه یادمون بره، ی روزی یادمون میمیره

New tracks tagged #M2.SP