Önceki gün, Erdoğan&#39;ın yüksek teknoloji yatırım teşvik programıyla ilgili konuşmasını
dinledim. Türkiye&#39;nin sanayi ve teknoloji üretimine sınıf atlatacak bir vizyon açıkladı.
Konuşması salt ilgili konuyu kapsamıyordu.
Düşünsenize, bir lider milletinin önüne düşüyor, ülkenin bütün altyapı yatırım ihtiyaçlarını
karşılıyor ve ülkesini teknik altyapı anlamında Almanya seviyesine getiriyor. Uluslararası
ilişkiler açısından da Türkiye’yi ABD, Rusya, Çin ve İngiltere düzeyinde vizyon üretecek
seviyeye taşıyor.
Tarihsel misyonun tekrar canlanmasının ardından büyük devletlerin dünyayı kaosa
sürüklediği bir dönemde “Türkiye Yüzyılı’’ vizyonunu dillendirerek, kendi bölgesinde bir
adalet ve barış iklimi yaratmayı amaçlamıştır.
Yüksek teknoloji perspektifini dinlerken Erdoğan, ülkenin gelmiş olduğu her aşamanın
ilerisine yeni bir vizyon daha koyması ancak tarihi şahsiyetlere nasip olan bir vizyondur.
Liderlik düzeyinde bu kadar yüksek bir vizyon başını alıp gitmişken, liderin arkasından
gidenler, parti ve hükümet sanki ayrı bir ekosistemin bir parçası gibi duruyor.
Halk, 2010&#39;lu yılların AK Partisini özlüyor. Parti, Genel Merkez’den başlayıp bir hanede tek
başına yaşayan bir vatandaşa kadar 360 derece işleyen siyasi bir mekanizma kurmuştu.
Vatandaşın talepleri, ne düşündüğü başbakana kadar ulaşıyor, parti bu talepleri siyasete
dönüştürüyor, hükümete ve Meclis’e uygulatıyordu.
Siyaseti yakından takip eden birçok kişiden dinledim; kahvehanelerde, üniversite
kantinlerinde, akademik bir masada konuşulan bir mesele salı günü grup toplantısında
gündem olur, bu durum herkesi şaşırtırdı.
AK Parti, hayatın içinde yaşayan, hayatın ritmini takip eden, milletin var olan sorunlarına
karşılık vermekte gecikmeyen bir parti idi. Bütün bunları yaparken oldukça sofistike
davranışlar sergiler, bir konuyu ele alacağı zaman konuyu toplum genelinde tartışmaya açar,
kamuoyunda tartıştırır ve milletin konuya bakışını iyice özümsedikten sonra adımını atardı.
Türk siyasal ortamının hiç de alışık olmadığı bu sofistike siyaset yaklaşımı, muhalefeti
dumura uğratırdı.
AK Parti hükümetleri, vesayetle mücadele, bireysel hürriyetlerin teminat altına alınması, din
ve vicdan hürriyeti konularında risk almaktan çekinmedi ve lider ve partinin korkusuzluğu,
gadre uğramış Anadolu halkını Erdoğan arkasında kenetledi.
Bu vatan kimin: Türkiye’nin başına gelen FETÖ temelli krizler ve Başkanlık Sistemi’ne
geçildikten sonra, parti siyaset üretiminden uzaklaştı. Belli dönemlerde muhalefette bir
hareketlenme olur, Erdoğan&#39;ın konuya el atması meselenin halline kâfi gelirdi.

İHSAN AKTAŞ - Erdoğan vizyonu ile siyaset arasındaki uçurum derinleşiyor

Tarih boyunca hiçbir güç zulüm ile payidar olmadı. Batı’daki sömürge
imparatorluklarında olduğu gibi, Uzakdoğu’dan Afrika ülkelerine kadar zulmünü
devam ettirenler oldu.
Netanyahu&#39;nun ABD Senatosu ve Temsilciler Meclisi üyelerine yaptığı konuşmada,
bir katilin, soykırımcının, milenyum çağının Hitler’lerinden daha gaddar olan bir
adamın ayakta alkışlanması insanlık tarihinin en kara günlerinden biriydi.
Eski Yunan’da, Roma’da, Orta Çağ’da ve modern dönemde özgürlükleri, demokrasiyi
ve medeniyeti kendilerine ait sayarak geri kalan bütün medeniyetleri barbarlıkla itham
eden ve bütün dinleri, medeniyetleri ve insanlığın bütün birikimini arkaik tabiri caizse
“örümcek kafalı” gören bu soykırımcı sömürgecilerden bizim adalet beklentimiz yok.
Dünyanın herhangi bölgesinde bir savaş, kaos, soykırım meydana geldiği zaman
yine de insanlar düzen kuran devletlere ve büyük devletlere dönüp bakarlar. ABD,
diğer Batılı müttefikleri ile birlikte güya dünyaya demokrasi, medeniyet ve liberal
değerler taşıma iddiasında olduğu için Filistinliler de dönüp ABD’nin bu konuda ne
diyeceğine baktılar.
Dünya siyasetini yakından takip edenler, gerçek katilin soykırımcının ABD olduğunu
ve İsrail’in ancak ABD ile bir anlam ifade edeceğini biliyor. Dünya genelinde çözüm
arayışında olanların az çok batılı devletler içerisinde ABD&#39;yi çözüm mercii olarak
görenler var.
Her ne kadar bu yazıyı İsrail Dışişleri Bakanı&#39;nın cirmini aşan tehdidi için yazmış
olsam da Netanyahu&#39;nun soykırım şovunun sürekli ayakta alkışlanmasının insanlık
için ne denli karanlık bir tablo olarak tanımlarsak, soykırımcı ve terör devleti İsrail’in
içinde bulunduğu halet-i ruhiye daha iyi anlayabiliriz.
Gerçekte ayakta alkışlanan neydi?
- Dünyada geçerli bir hukuk ve insan hakları düzeninin olmadığı
- İsrail’in 40.000 sivili hukuksuz bir şekilde öldürdüğü
- 2,5 milyon insanın açlık ve susuzluğa mahkûm edildiği
- Yüz binlerce ev ve binanın bizzat bombalanarak yıkıldığı
- Hastanelerin, içinde olan hasta ve doktorlarla birlikte yıkıldığı
- Yeni doğan bebeklerin hastane ve kuvözden mahrum bırakıldığı
- Hasta taşıyan ambulansların saldırıya uğradığı
- Okulların, içinde olan öğrencilerle birlikte bombalandığı
- Bütün hayvanların açlıktan telef olduğu
- Hristiyanlara ait kilise ve hastanelerinin yıkıldığı
- Tutuklu ve yaralılara işkencenin yapıldığı
- Terör örgütü gibi “seçerek” (doktor, akademisyen, mühendis vs.) öldürdükleri…

İHSAN AKTAŞ - Köle efendisini tehdit edemez

Uzun zamandır kafamı meşgul eden bir konu vardı: İsrail&#39;in Gazze&#39;de uyguladığı
soykırım karşısında İslam ülkelerinin duyarsızlığı. Bu konu, daha bir önemli hale
geldi. Arap-İsrail savaşlarından sonra uzun yıllar Arap devletleri, meşruiyetlerini
ABD&#39;den aldıkları korumanın dışında Filistin davasına verdikleri destekle sağlıyordu.
Hangi devlet başkanı Filistin&#39;e ne kadar yardım etti, kim Filistinlilere ev sahipliği yaptı,
kim Arafat&#39;a diplomatik alan açtı; bütün bunlar Arap devletlerinin halklar nezdinde
meşruiyetini sağlıyordu.
Diğer taraftan, bütün dünyada sağ-sol çatışmalarında ve entelektüel ortamlarda taraf
olmanın anlamı; sol Filistin&#39;den yana, sağ ya da ABD’nin safında olanlar İsrail’den
yana tutum takınıyordu.
ABD’nin Ortadoğu eyaleti olan İsrail, aynı zamanda kurmuş olduğu Siyonist tekelle
ABD’nin de yöneticisi. Bu yaklaşımı birkaç cümleyle açmak lazım. Siyonist Yahudiler
dünyada finans gücünü elinde bulunduruyor; bu tekel medya ve ticaret tekelini
doğuruyor ve bu iki tekel doğrudan ABD siyasetini zapturapt altına alıyor. Bugün
Demokrat Parti ve Cumhuriyetçi Parti’nin kongre üyelerinin %80’i İsrail lobi şirketleri
tarafından yönetilip denetlenmektedir.
- Kongre üyesi İsrail’e karşı çıkarsa bir daha seçilemez.
- Sinema sanatçısı İsrail aleyhine bir cümle kurarsa hayatı kararır.
- Ünlü bir şarkıcı Siyonizm çıkarlarına ters gelen bir cümle kurarsa sahne alamaz.
- Bir gazete ya da gazeteci Siyonist çete hakkında bilgi veremez.
- İsmail Haniye suikastı ile ilgili BBC’de haber yoktu; düşünsenize, dünya bu haberle
çalkalanıyor.
Ortaçağ&#39;da Engizisyon ve Papalığın kontrol altına almış olduğu Hristiyan kitleler
bugün Yahudilerin boyunduruğu altında hiçbir konuda hak sahibi değiller.
Müslüman ülkelerin diktatörler eliyle yönetilmesi ve sürekli işgale uğramalarından
dolayı ABD ve İsrail sistematik bir şekilde işgali derinleştirirken, özellikle Suudi
Arabistan, BAE, Ürdün bu savaşta İsrail’in safına geçmiş durumda ve kendi
halklarının ne düşündüğü hiçbirisinin umurunda değil.
Osmanlı Devleti bir yıkım ihtimali ile karşı karşıya gelince, devleti var etmek için yeni
fikir akımları oluşturmuş; Yusuf Akçura’nın tasnif ettiği üç tarzı siyaset bütün
yönleriyle tartışılmış ve taraftar bulmuştur. İslamcılık, milliyetçilik ve batıcılık bugün
Türkiye Cumhuriyeti siyaseti içerisinde canlı bir şekilde yaşamaya devam etmektedir.
Zaman zaman birisi, zaman zaman öteki, zaman zaman üçü birlikte siyasetimizde
etkili olmaktadır.

İHSAN AKTAŞ - Ya Gavura Teslim Olacağız Ya Da Büyük Bir Imparatorluk Kuracağız

2009 yılında, İHH ile birlikte Sudan’ın ikinci büyük kenti olan Niyala bölgesine yardım için
gitmiştik. Heyette Hürriyet gazetesinden Ersin Kalkan ve birçok sivil toplum örgütünde aktif
görevli olan Anadolu Ajansı çalışanı Abdullah Zerrar da vardı. Kurban Bayramı namazı bir
stadyumda kılındı. Sünnet olduğu üzere Afrika&#39;da hala bayram namazlarını toplu kılan yerler
var. Türkiye’den gelenler hariç, Niyala halkı beyaz giysiler içerisinde namaza durmuştu.
Olağanüstü güzel bir atmosfer oluşmuştu.
Türkiye&#39;den 10 yardım kuruluşu Niyala&#39;ya gelmişti. Namaz sonrası bütün yardım
gönüllülerini bir araya getirerek toplu resim çekimi organize etmiştim. Deniz Feneri, İHH
Yardımeli Derneği, Aziz Mahmut Hüdayi Vakfı adına gelenler, Avrupa Milli Görüş’ten
Hasene Vakfı ve birçok kuruluşun yanı sıra Kimse Yok Mu Derneği de neler olup bittiğini
takip etmek için sahnede yerlerini almışlardı.
Bir bayram sabahı, dünyanın öbür ucunda yüzlerce yardım gönüllüsünü Niyala’da görünce
&quot;Türkiye yardım kuruluşları eliyle küreselleşiyor&quot; diye bir yazı yayınlamıştım.
O yıllarda, Türkiye’nin misyon adımları hakkında sadece TİKA’nın faaliyetleri yavaş yavaş
kendini gösteriyordu. Afrika’nın bir ülkesinde Osmanlı&#39;dan kalma tarihi bir cami onarımı, bir
başka ülkede bir külliye; örneğin Balkanlar’da Kosova&#39;nın ikinci büyük kenti olan Prizren’de
Sinan Paşa Camii’nin onarılarak hizmete açılması gibi. Bugünlerde TİKA, Avrupa Birliği
projelerine benzer birçok faaliyet göstermektedir.
Bugün Türkiye’nin TİKA, MAARİF, Yunus Emre Enstitüsü ve Yurtdışı Türkler ve Akraba
Topluluklar Başkanlığı (YTP) gibi oldukça etkili misyon kurumları var. Her biri ayrı ayrı
konuşmaya ve yazmaya değer. Bu yazıda MAARİF Vakfı hakkında birkaç kelam edelim.
15 Temmuz darbe girişimi döneminde, FETÖ’nün bir casus şebekesi ve CIA adına
Türkiye’de ve dünyada varlık gösterdiği iyice anlaşıldıktan sonra, Türkiye’de bu terör örgütü
yasaklı örgüt ilan edilip terör örgütü muamelesi gördüğü dönemde, yurt dışındaki varlığı daha
çok Türk okulları üzerinde devam ediyordu.
Devlet adına dünyada bir etkinlik başlatılacağı zaman görev alacaklar için korku çok
yüksekti. Nasıl olmasın ki; adamlar bir paralel terör devleti kuracak kadar güçlenmiş, devletin
bütün imkânlarını kullanarak tutuklamadan cinayete ve tehditlere kadar neler yaptıklarını
bilmeyen yoktu.
17-25 Aralık sürecinde, bugünkü Milli Eğitim Bakanı Prof. Yusuf Tekin müsteşar olarak
atandığında ne tür tehditlerle karşı karşıya olduğunun bizzat şahidiyim. O dönemde durumun
ne olacağı belli olmadığından dolayı kimse FETÖ’ye dokunmak istemiyordu. Ancak bu hain
yapının kökünü bilen, milli duruşa sahip ve şartlar ne olursa olsun bu yapının tehlikeli ve hain
olduğuna inanan kişiler bu dönemde tavır koyabildiler.
Hatta Gezi ve 17-25 Aralık dönemlerinde misyon sahibi insanlar daha çok Erdoğan’ın
yanında dururken, siyaseti merkeze alanlar çaktırmadan bir mesafe koymuşlardı. Kaderin
cilvesine bakın ki, darbe gecesi Erdoğan’ın ölümün üzerine yürümesinden dolayı. Darbe
sonrası yaptığımız bir araştırmada, &quot;Erdoğan’ın darbe gecesi tavrını nasıl
değerlendiriyorsunuz?&quot; sorusuna karşılık %95 olumlu buluyorum cevabı verilmişti.

İHSAN AKTAŞ - Türkiye'nin Küresel Misyon Kurumları

&quot;Bugün Gazze&#39;de ABD ve İsrail ortaklığı ile bir okul bombalandı 100 Müslüman Filistinli
hayatını kaybetti ve bu bilgi, tarihe çok sıradan bir istatistik veri olarak geçti.&quot;
Varlığını ve meşruiyetini sapık kehanetlere bağlamış bir terör örgütü ile karşı karşıyayız.
Kendilerinin seçilmiş ırk olduğuna inanan ve diğer insanların Amâlek, yani &quot;hayvanımsı&quot;
varlıklar olduğunu varsayan bir sapıklıkla yüz yüzeyiz.
Orta Çağ Hristiyanları haklı mıydı? Kaderin cilvesine bakın ki, bugün Yahudilerin Müslüman,
Hristiyan ve diğer din mensupları için yaptıkları tanımlamaların aynısını, asırlar boyu
Hristiyanlar Yahudiler için yapmıştı.
Yahudilerin tarihine kısaca bir göz atacak olsanız, bugün Filistinlilerin yaşadığı zulmün
benzerini, Avrupa&#39;nın birçok başkentinde Yahudiler yaşamıştır. İşin en ilginç yanı da tarih
boyunca Yahudilere insanlık dışı muamelede bulunanların Hristiyanlar olmasıdır.
Richard Sennett’in &quot;Ten ve Taş&quot; adlı kitabında, &quot;Shakespeare tiyatrosunda kardinallerin,
Yahudi tüccarlara iyi davranmasını teşvik ederken, sokaktaki Hristiyanlar Yahudilerin yarı
insan, yarı hayvan olduğuna inanmaya devam ediyordu.&quot; Batıda Yahudiler için, &quot;maddi ve
manevi bütün hastalıkların onlardan kaynaklandığına inanılırdı.&quot; Bu sebepten dolayı Babil
sürgünü, Atina sürgünü, Roma sürgünü, Paris sürgünü, Londra sürgünü ve liste uzayıp gider.
Ayrıca Hristiyanlar 4 konuda Yahudilerden kuşku duyup nefret etmişlerdir:
1. Yahudiler Hz. İsa&#39;yı öldürmüşlerdir.
2. Tefecilik ve faizcilik yapıyorlardı
3. Bebekleri kaçırıp ayinlerde kanını içme sapıklıkları.
4. Maddi ve manevi hatalıkların “veba” dâhil Yahudilerden yayılması.
Yahudilerin Hristiyanlarla olan imtihanı, Hollywood yapımı Hitler katliamları ile zihinlerde
yer bulmaktadır. Hem Hristiyanlar hem de Yahudiler, Yahudi düşmanlığının gelecek kuşaklara
bir gelenek olarak devredilememesi için konunun Hitler&#39;in soykırımcılığı ile sınırlı
kalmasından memnunlar. Bu durum oldukça ince düşünülmüş, üzerine büyük siyaset inşa
edilmiş bir paradigmaya dayanıyor.
Siyonistler, dünya hakimiyetini Hristiyanlardan gelebilecek tehlikelere karşı oluşturmuşlardır.
Bir Yahudi hiçbir zaman bir Hristiyan&#39;a güvenmez, onları ancak köleleştirerek rahat ederler.
Biden, ağır tonajlı bombaları İsrail&#39;e vermekte kısa bir süre tereddüt edince Netanyahu, &quot;Söz
veren Yahudi değilse, o söze güven olmaz&quot; mealinde bir tweet attı.

İHSAN AKTAŞ - İSRAİL DEVLETİ DEVLET OLMA MEŞRUİYETİNİ KAYBETTİ

Büyük mütefekkir Sezai Karakoç, Osmanlı Devleti&#39;ni bir aslana benzetir ve Sultan
Abdülhamid’in, aslanın pençesinin olmadığını bildiğini söyler. Karakoç, bir devletin
pençesinin, onun yetiştirdiği entelektüeller olduğunu belirtir. Abdülhamid, Osmanlı’nın
bu açığını kapatmak için tedbirler almış, fakat Mekteb-i Mülkiye ve Tıbbiye’de yetişen
gençler, kendisini erken yaşta siyaset sahnesine atmışlardır.
Dünden bugüne geldiğimizde, bu pençenin varlığını kısa bir dönem hissettik. 1990&#39;lı
yıllarda Bülent Ecevit başbakandı; Ali Bulaç ve Fehmi Koru, bir programda konuk
olarak Ecevit’e sordukları sorularla tüm ülkede gündem yarattı. Sol kesim ve
Kemalistler, İslamcılar okudu ve seviyelerini yükselttiler. &quot;Geri kaldık&quot; ifadelerini
kullandılar.
Refah Partisi’nin siyaset birikimi ve geleceğe dair ütopyasıyla tanışmam, çocukluk
yıllarıma dayanır. O günden beri, bu fikriyatın dünyayı değiştireceğine olan inancım
tamdı. 1994-1997 yılları, Refah Partisi ve Türkiye dindar muhafazakârları için altın
yıllardı. İstanbul, Ankara ve Diyarbakır büyükşehir belediyeleri kazanılmış, 40 yıllık
kültürel birikim sahneye sunulmuş; siyasal devrim, kültürel ve bilimsel tartışmalarla
kimlik kazanıyordu.
İstanbul’da kültür ve tarih yeniden yazılıyor; bu milletin tarihi, kültürü, edebiyatı, fikir
ve siyaseti her ortamda tartışılıyordu. Erdoğan yönetimindeki İstanbul’da yapılan
kültür etkinlikleri, tüm Türkiye’den takip ediliyordu. Doğudan batıdankonferansları,
sempozyumlar, küçük etkinlikler, Gösteri Sanatları Merkezi’nin sahneye koyduğu
tiyatrolar... Geleneğimizin büyülü atmosferi sayılan Beytül Hikme tartışmalarının
mekânlara yayılmış hali gibiydi. Bu etkinliklere dünyanın tüm kıtalarından birinci sınıf
bilim adamları, siyasetçiler ve sanatçılar katılırdı. Bizler de bu iklimi doya doya
solurduk.
Bu bereketli yılların ardından, bizzat yönetimini temsil ettiğim ajans tarafında, İlyas
Başsoy’un yer aldığı &quot;Kentim İstanbul&quot; projesi, bugünün yerel yönetim anlayışında
ütopya sayılacak düzeyde bir etkinkikti.

İHSAN AKTAŞ - AK Parti’nin kuruluş yıldönümünde hükümet icraatları neden konuşulmaz?*

AK Parti kuruluşunun 23. yılı kutlandı. Dile kolay, bir parti çeyrek asırdır iktidarda
kalmayı başardı.
AK Parti, enerjisini sokaktan alan bir partidir. Hayatın ritminde sokağın içinde
yaşadığı müddetçe ömrünü uzatmayı başaracaktır.
Erdoğan, 23. yıl konuşmasında öncelikli olarak bu ülkenin kaderini değiştiren
adımlardan bahsetti:
 Askeri vesayetin alt edilmesi ve devlet idaresinin sivil siyasete devredilmesi.
 Altyapı devrimleri:
o Sağlık ekosisteminin kurulması,
o Ulaşım ve lojistik ekosistemi: Karayolları, deniz ulaşımı, hızlı tren ve
demiryolları, lojistik limanlar ve depolama alanları, serbest bölgeler.
o Eğitimde mekânsal problemlerin çözülmesi, liseden üniversiteye kadar
öğrencilerin barınma çözümleri dahil. Geriye eğitim ve kültürde kalite
tartışmaları kaldı.
o Sanayi altyapısının güçlendirilmesi.
o Savunma sanayi ve güvenlik doktrini konusunda göz kamaştırıcı
adımlar.

Bütün bu alanlarda Türkiye&#39;nin altyapısını tamamlaması, dış politikada etkisini
artırmasına neden olmuş; Türk dış politikası küresel çapta etki üretmeye başlamıştır.
Sayın Cumhurbaşkanımız bu toplantıda içe dönük mesajlar verdi. 2025 kongre
süreçlerinde değişimden bahsetti. 23 yıldır iktidarda olan bir partide değişimin
zorlukları vardır.
AK Parti, kadroları uzun yıllardır sürekli %50 civarında bir oy, memnuniyet yaratan
yatırımlar ve hizmetler, güçlü lider etkisiyle siyasette oyun kurma ve oyun değiştirme
konusunda tecrübe kaybı yaşamıştır. Siyasetin bir tarafı doğrudan hareket ve
tecrübedir.
Siyaset yapmadan siyaset yapanların varlığı, parti için en büyük sorunlardan biridir.
AK Parti için entelektüel anlamda kafa yoranlar, parti için mucizevi metotlar
önermelerine gerek yoktur. Türkiye ve dünya siyasetine ilham verecek düzeyde
Erdoğan’ın kurmuş olduğu bir sistem vardı; bu sistemin tekrar uygulanabilir olması,
sorunun halli için yeterlidir. Ebetteki sosyoloji değişti iklim değişti talepler değişti AK
Parti’yi uzun ömürlü kılan da bu değişim süreçlerini yönetme becerisiydi.
Prof. Vedat Bilgin ile siyaset üretimi nedir? sorusu üzerine konuşurken, İbn Arabi’den
bir örnek verdim. İbn Arabi, kâinatın yaratılışından bahsederken Cenab-ı Hak, kâinatı
yarattı, yaratmaya devam etti fakat bir sorun vardı; kendi hakikatini göremiyordu.
Kâinatı bir cama benzetecek olursak, ne zaman cam sırlandı, aynaya dönüştü, yani
insan yaratıldı, Cenab-ı Hak hakikatini görmüş oldu.

İHSAN AKTAŞ - AK Parti ikinci 20 yıl için neden inat etmeli?

İran Devleti ABD’ye rağmen kurulmuş bir devlet olarak 79 devriminden sonra tarih sahnesine yeniden
çıkmıştır. Yeni kurulan İran Devleti’nin kurucu ideolojisi ABD karşıtlığı üzerinden temellendirilmişti.
Ancak İran resmi ideolojisine daha yakından bakıldığında belli başlı konulara daha yakından bakmak
gerekiyor.
İran resmi ideolojisinin dayandığı argümanlardan ilki herkesin dillendirdiği yaygın kanaat ABD karşıtlığıdır.
İran rejimi kurulduğundan beri ABD bu sistemi ortadan kaldırmayı amaçlamıştır. Birbirinin ötekisi olması
ABD ve İran’ı bölge politikaları itibariyle söylemsel düzeyde yakınlaştırmaktadır. En temelde ABD İran’ın
düşmanıdır. Bu düşmana karşı mücadele halinde olunması İran resmi ideolojisinin ana taşıyıcı unsularından
birisidir.
İkincisi bir Şii devlet olarak İran, İsrail’e karşı mücadele etmek ve Kudüs’ü kurtarmak gibi bir misyona
sahip. Bu misyon, Müslüman sorumluluğunun ötesinde politik ve teo-politik amaca hizmet etmektedir.
İsrail’in kuşatmasına karşı Müslümanların hamiliğini üstlenmek istemesi ve ayrıca Sünnilere karşı üstünlük
tesis etmek gibi bir amaca matuftur.
Üçüncüsü ABD ve İsrail karşıtlığı İran iç siyasetinde reformculara karşı üstünlük sağlamak için kullanılan
önemli bir argümandır. İçerideki reformcuların özgürlükler ile ilgili çıkışını ABD ve İsrail karşıtlığı
üzerinden bastırmak resmi ideolojinin varlığını ve sürdürülebilirliği için zaruri görülmektedir.
Diğer taraftan 79’da yaşanan devrim ve bu devrimi civara ihraç etmek de İran resmi ideolojisinin
dayanaklarından bir tanesidir. Bugün ise bu ideolojik motivasyon İran’ın Irak, Suriye ve Yemen’deki vekil
güçlerini motive etmek için kullanılan bir araç niteliğine tekabül etmektedir.
İran bölgede diğer ülkelerin istikrarsızlığını kendi istikrarı için bir dayanak olarak görmüştür. Etrafındaki
ülkelerin kaos içerisinde olması bir yönüyle İran&#39;ın istikrarını teminat altına almaktaydı. Fakat gelinen
noktada durum şu ki; bölge ülkelerindeki kaosun devam etmesi aynı zamanda İran&#39;ı da kaos süreçlerine dahil
edecek gibi duruyor. Pakistan&#39;da, Irak&#39;ta, Suriye&#39;de birçok ülkede istikrarsızlığın hatta kaosun olması bir
zaman sonra İran&#39;ı da bu kaosun içerisine çekme ihtimali yüksek.
Bu zamana kadar “Düşmanlarımızla Huzistan’da savaşmaktansa (İran toprağı) Suriye, Irak veya Lübnan’da
savaşmayı tercih ederiz” mottosu artık geçerliliğini yitiriyor.

İHSAN AKTAŞ - İran bölgesel kaos teorisinden vazgeçebilecek mi?

İHSAN AKTAŞ

Dile kolay, çeyrek asrı geride bıraktık. Türkiye’de siyasetin çok partili ve çok canlı
olduğu yıllardı. Refah Partisi&#39;nin altın yıllarıydı. Başta İstanbul Büyükşehir Belediyesi
olmak üzere, Diyarbakır, Ankara, Kayseri ve Konya Büyükşehir Belediyeleri Refah
Partisi tarafından kazanılmış, parti adım adım iktidara doğru yürüyordu.
İstanbul’da bambaşka bir iklim oluşmuştu. Erdoğan’ın liderliği, İstanbul’un
darmadağınık kent yönetimini yönetilebilir hale getirirken, çok fazla dikkat edilmeyen
bir alanda devrim niteliğinde faaliyetler gerçekleşiyordu.
Türkiye’de muhafazakâr siyasetin temelleri, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin 1994
yılında başlayan kültür faaliyetleri ile atılmış oldu. Kırk yıllık siyasi birikim, Kültür
Daire Başkanlığı’nın yaptığı etkinliklerle, bir yandan Orta Asya’dan Balkanlar’a Türk
kültürü ile buluşurken, diğer yandan İstanbul küresel anlamda bir kültür merkezine
dönüşme süreci yaşıyordu.
Milli Görüş geleneğinin köklü geçmişi, kültürel anlamda derinlik kazanıyordu. Bugün
1994 yılındaki seviyenin gerisindeyiz; Erdoğan’ın ortaya koymuş olduğu kültürel
vizyon, kamu yatırımları ile at başı gidiyordu. Daha sonra hizmet ve yatırım coşkusu,
kültürü unutulan kalemler arasına soktu.
AK Parti’nin yirmi yıllık icraatları ve hükümet politikaları hakkında çok şey söylenebilir.
Kanaatim odur ki, yirmi yıllık iktidarın temelleri İstanbul’da yapılan kültürel ve
akademik çalışmalarla atılmıştır.
Her bir kişinin kendi namı hesabına vizyon geliştirdiği yıllarda, bir araştırma firması
kurmak bize nasip oldu. GENAR ismi henüz ortaya çıkmıştı. Rahmetli Bahri Zengin
ziyaretimize gelmişti ve bize şu tavsiyelerde bulundu: “Eğer değer ile oynamazsanız,
önümüzdeki on yılda ülkenin en önemli araştırma firmalarından biri olursunuz.” Ben
de kendilerine “Hatalı iş yapmak karakterimize uygun değil,” demiştim. Yine rahmetli
Prof. Orhan Türkdoğan, iş tutuşumuza bakarak benzer bir ifade kullanmıştı.
28 yıla çok şey sığdırdık. Araştırma alanında değer üretip yayınlamanın ötesinde, bir
enstitü gibi çalıştık. “Kentim İstanbul” programı, kentleşme konusunda oldukça orijinal
bir kampanyaydı. Yine, 2010 İstanbul Kültür Başkenti döneminde yapımcılığını
üstlendiğimiz “İstanbul’un Şehirleri” belgeseli alanda takdir gördü.

İHSAN AKTAŞ - GENAR Türkiye Raporu

Sosyal medyanın en güçlü haber mecrası Yeni Şafak.
Yeni Şafak Gazetesi olarak yayın hayatına başladığımız ilk günden itibaren ülkemizde demokrasinin tüm kurumları ile yerleşmesi, milli irade ve değerlerimizin hâkim olması için tüm gücümüzle çalıştık. Bu ülkenin geleceğinin derin sularda boğulup gitmemesi için çaba sarf ettik. Fırtınalı günlerde sığınılacak bir liman olduk. Bugüne kadar ülkemize yapmış olduğumuz katkıyı bundan sonra da okurlarımızın desteği ile sürdürmeye devam edeceğiz. Her gün Yeni Şafak’la yeni bir umut olacak.

New tracks tagged #ihsanaktaş