دير آمدي ري را  شعر : استاد سید علی صالحی دکلمه : بابک فروزان

برای پوراندخت سلطانی ، خاله پوری عزیزم ، 
که نامش هجوم خاطره ها و تصاویر است .

به امید آنکه بار دیگر خودم ، وقتی بر دستانش بوسه می زنم، این را برایش بخوانم تا بداند، فرسنگ ها دور از او، همیشه با من بوده است.
.
.
.
سه شنبه های چهارفصل در مسیر " مسگر آباد " ، برای دیدار به منزل کاهگلیِ مان در خیابان ری می آمد. هر بار با کسی . بیشتر با تورج و گاهی با دیگرانی که به یاد نمی آورم. مادر و خواهر مرتضی - مادر بزرگم و مادرم - به هیچکس به اندازه ی او احترام نمی گذاشتند و من نیز تا به امروز اینگونه بوده ام. با اینکه بچه یِ خانه بمان نبودم ولی همه می دانستند، سه شنبه ها بعد از ظهر در خانه هستم.

از کتاب های داستانی که برایم می آورد ، جمشید شاه را خوب به یاد دارم . 

پولووِرهای رنگارنگ ، که مرا هم جنس دیگران در مدرسه فرهاد کرده بود، تحفه های او از سفرهای فرنگش بود.

اولین سال نظام جدید ، وقتی کلاس پنجم، آخرین سالِ دبستان شد، او دبیرستان هدف را در خیابان ژاله ، برای مدرسه راهنمایی ام انتخاب کرد.

آرزویم را در چهاده سالگی برایم از بلژیک به ارمغان آورد، یک راکت تنیس دانلوپ که ان روزگاران در محله سنتی ما در جنوب شهر ، بسیار فراتر از آرزوی یک موتور مینی هوندا بود که خود ، دست نیافتنی بود.

او بود که دکتر شفاهی را به بالین مادربزرگم می آورد و همیشه نگران قلب مادرم بود که بیماریش ، یادگاریِ همدان بود.
شب های پر ستاره الشتر با هوشنگ و جواد و علی و احمد اشرف و بسیاری دیگر را هرگز فراموش نمی کنم. و فلک والافلاک که فقط نامش را بارها از مادرم شنیده بودم و دشت های بی انتها و زیبا که از بامِ خانه روستا در زیر پایم بود. با مجید و فریده رهنما آنجا آشنا شدم هنگامیکه همسفرش بودم به طرح توسعه منطقه الشتر و عکس هایی که از آن دوران دارم، از دوربینی ست که او برایم خریده بود. همینطور تنها عکس خانوادگی مان با مادربزرگم در زیر کرسی در خانه قدیمی را نیز مدیون او هستیم.

او بود که مرا در انستیتو زبانِ پایه ، بین میدان فردوسی تا چهاراه کالج ثبت نام کرد و هنوز که هنوز است بوی قهوه و ترانه های منوچهر مرا به نوجوانی ام در راهِ برگشتم از کلاس تا بهارستان می  بَرَد ،هنگامیکه پیاده از مقابل کافه نادری عبور می کردم ، به بادِ حرف های مادرم از برادرش ، شاملو ، سایه و کسرایی ، دقیقه ها پشت شیشه، مسخِ داخلِ کافه یِ پر از دود می شدم .سپس شتابان می دویدم تا به اتوبوسی که به خانه مان در   کوچه یِ آبشار میرفت ، برسم.

مسیر شور تا شعور را سالهایی طی کردم که زیباترین اوقات زندگی ام را در طبقه سوم مرکز تحقیقات و برنامه ریزی علمی و آموزشی در چهاراه کاخ و کتابخانه مجلس سنا سپری کردم. عشق را نیز همانجا آموختم. سعید و کیوان ، دوستانی که از محله و مدرسه تا به امروز با من همدل و همراه هستند نیز خاطراتی بسیار از این دو مکان دارند. مرکز خدمات کتابداری و بیب سنتر و بخش دکومانتاسیون را، اتاق به اتاق در ذهنم دارم . هیچ ثانیه و اسم و اتفاقی در آن دوران نیست که از یادم رفته باشد. بازدید هویدا را نیز خوب به یاد دارم و عکسی که با او و کیانوش امیرحجت انداختم . هنگام اولین دستگیری ام ، مادرم در مدارک سوزانِ سال 60 در کنار بسیاری از کتابها و اعلامیه ها و نوشته هایم، از ترسش آن خاطره را نیز به آتش و خاکستر سپرد. هیچگاه آن خاطرات و این اسامی را از دل و یادم نمی برم ؛ زهرا شادمان ، ماندانا بهزادی ، گیتی آرین ، آرین آزموده ، فرهاد وزیری ، فرشته کاشفی ، بهزاد نیکنام ، کامران فانی ، عارفه زندیه ، بهاالدین خرمشاهی ، خواهران نبوی ، مریم سلیمانی ، مهوش رادبشری ، هما افراسیابی ، منصوره رضوی ، شیرین مالمیر ، طاهره مرادی ، کیانوش امیرحجت و  ناهید صدرالحفاظی و حتی آقای کَمَرِه ای را .

با نام دانشگاه پاتریس لومومبا زمانی آشنا شدم که در آخرین سال دبیرستان در مدرسه هدف، انتظار می کشیدم تا با گرفتن دیپلمم ، پذیرشش را برایم درخواست نماید ، همان سالی که همه چیز در کشورم " منقلب " شد و بدنبالش من نیز ، حضور در این دگرگونی را بر هر چیز  دیگری حتی دانشگاه پاتریس لومومبا ترجیح دادم .
خانه یِ در شهناز 6 که بزودی به " ایثار 6 " تغییر نام داد و شب های بزم و شعرش، محمد قاضی و سایه و نام آورانی دیگر و لطفی و چاووش و نوارهای " سواران دشت امید " که با کیوان ابتهاج در کتابفروشی های مقابل دانشگاه پخش می کردیم. همان خانه ای که سال های بعدش ، پیله دگردیسی ام شد هنگامیکه " غیر معمول " را انتخاب کرده بودم. همان که  امروز ، نه معمولِ زندگی ام، که شرط آن گردیده است.خانه ای که مهر و محبت را در شیفته و حسین و عارف یافتم و دوستی را .

اولین بار خردسال بودم که " زردبند "  را از زبانِ مادربزرگم شنیده بودم وقتی که از عروسش سخن می گفت و سپس از مادرم هنگامیکه خاطراتش را از هفته هایِ قبل از لو رفتن خانه مخفی در خیابان خانقاه و دستگیری خودش و برادر و زن برادرش برایم می گفت. سالها بعد تاکنون ، یعنی بیش از چهار دهه گذشته ، برای من هم زردبند ماٌوا و پناهی گردید همچون بسیاری دیگر که شاید امروز سنشان تازه از بیست گذشته باشد. و اینک برای من ، او و منرلش در زردبند ، به مثابه معبدی مقدس است که بیشماری همچون من خود را در آن باز یافته اند و یا باز ساخته اند.

پرافتخارترین خاطره ام در زندگی ، روزی ست که در مراسم یادبود دائی ام " مرتضی کیوان" در دانشکده اقتصاد، هنگامیکه 18 سال بیشتر نداشتم، غافلگیرانه مرا به تریبون دعوت کرد تا وصیتنامه همسرش را بخوانم .

اگر چه او " هنر عشق ورزیدن " از اریک فروم را ترجمه کرد، ولی همیشه و همواره گفته ام و باور داشته ام که او خود خالق این هنر است ، و ما همه کسانی که او را    " خاله پوری " و یا " پوراندخت " می نامیم، این هنر را از او آموخته و می آموزیم.

امید است ، شاگردان خوبی بوده باشیم.

دبی
جمعه اول آذر 1392
22/11/2013

نامش هجوم خاطره هاست

قطعه ای که میشنوید قسمت اول  از اولین اجرای سلسله برنامه های ساز و آواز ست که به صورت کنسرت به تاریخ 18 مهرماه نود و سه  در  فرهنگسرای نیاوران اجرا شد . آواز: حسین علیشاپور . تار: محمد آدینه . تنبک محمدرضا شرایلی 

اولین اجرای سلسله برنامه های ساز و آواز . حسین علیشاپور . محمد آدینه .محمدرضا شرایلی در دستگاه شور

Why we movin’ like we’re rivals, love?
In a city made for breathin’ out the cycles, love.
You walk your road, I walk mine too,
Skyline hummin’ over both our truths.
This place never asked us to compete,
Just to steady our rhythm in the passing heat.

Who said joy was somethin’ we compare?
You got storms, I got quiet prayers.
No showin’ up if the heart ain’t there,
Still the city holds us like open air.

City of freedom, babe…
It don’t crown no winner.
We just breathe until the sunset
Makes our edges shimmer.
Ain’t no happier, no sadder,
Just the shape of who we be.
That’s all, baby — that’s all, baby.
This place still loves you,
And it still loves me.

Yeah…
You stuck on the thought of who got more glow,
But glow ain’t a trophy — it’s a river we flow.
We’re mirrors in motion, two halves of the street,
Learnin’ rhythm from the cracks underneath our feet.
Freedom ain’t loud, it don’t shout, it don’t fight,
It whispers your name when you’re losin’ the night.
We ain’t losers, we ain’t winners, just two souls gettin’ thinner
’Til we breathe into the truth that the finish line’s inner.
Last breath — land soft like a quiet release,
Both of us holdin’ our small piece of peace.
City don’t judge what we carry within,
Just asks us to stay, to begin again.

City of freedom, babe…
No scoreboard here.
Only hearts that walk their stories
Till the map feels clear.
Ain’t no happier, no sadder,
Just the way we’re meant to be.
That’s all, baby — that’s all, baby.
This place still loves you…
And it still loves me.

Look…
If we ever lost the map, we’d still be fine,
’Cause the city kept our shadows learnin’ how to align.
We ain’t copies, we ain’t mirrors, we just crossin’ in light,
Two stories in the same wind tryin’ not to fight.
I don’t need you to be stronger, don’t need you to be less —
Just breathe with me once, with a heart unpressed.
Baby, happiness ain’t measured by the sparkle you see,
It’s the peace in your chest when you let yourself be.
And I’m standin’ right here, no pride to defend —
In this city of freedom, I call you my friend.
Yeah, the one who walks forward even when it feels rough,
The one who forgets they’re already enough.

City of freedom, babe…
Won’t you breathe with me?
Let the night hold all our questions
Till the dawn runs free.
Ain’t no happier, no sadder,
Just the way we’re meant to be.
That’s all, baby — that’s all, baby…
This place still loves you
And it still loves me.

City of freedom, babe…
Won’t you breathe with me?
Let the night hold all our questions
Till the dawn runs free.
Ain’t no happier, no sadder,
Just the way we’re meant to be.
That’s all, baby — that’s all, baby…
This place still loves you...

City of Freedom

Last Kiss

BEYOND THE TRUTH

دلتنگ | دخت پری وار | Deltang

محمدرضا شجریان-حدیث آرزومندی

گروه موسیقی 
Limitlesstribe

آهنگساز و تنظیم کننده: پوریا حیدری-علی واریان
خواننده:ترکاش
دف،تمبک،بندیر،دم دم: مهرناز دبیرزاده
کارگردان: سپهر وکیلی

Limitless - Imaginal

شرجی

آهنگساز: بهزاد عبدی
بندیر:مهرناز دبیرزاده
اجرای ارکستر اکراین

Sharji

آهنگساز وخواننده: سعید مدرس
کاخن: مهرناز دبیرزاده

Tabani

مهرناز دبیرزاده