Vervoer mij tot de rozen 
uw dalen zijn te schoon 
kristal, kristal bevrozen
 ik ga in bloem en toon 
 
aan 't oeverveld gedreven 
de nimbuskring alleen 
o stille vlam, doe beven 
de lelie om ons heen
 
 hier is de Min geboren 
hier is het lichaam stil 
de Vogel zal wel hooren 
als ik verbranden wil 
 
bewaar mij in de stralen 
bewaar mij in het dal 
de avondwinden dwalen 
mijn lief is overal
  
het water onbevaren 
de sterren ongezien 
ik kan ze niet meer baren 
voor ik uw aanschijn dien 
 
ik heb u niet verloren 
ik vouw mijn oogen dicht
in blauwe slapen boren 
de speren van het licht 
 
de nachtegaal, de rozen 
- o hart van wonden diep -
geen uchtend zal verblozen 
wijl ik u niet ontliep
  
de bruiloft is begonnen 
de jaren zijn verdaan 
veel klaarder dan een zonne 
ben ik weer opgestaan

Ambrosia

Antomtom