نشسته بودم اینجا کنار تو
زیر سایه بون این درخت سرو بزرگ
قدر این تنهاییو خیلی خوب میدونم 
منو نمیبینی‌ ولی کنارت میمونم 

پاشو بریم کم کم سمت خونه ی دور 
آفتاب داره میره ، اینجا سرده غروب
دستت رو بسپار بهم ، من مسیر رو‌ میدونم
تا راه خونه برات ، این آهنگو میخونم

چشم های تو و اشک های من 
مو های تو و دست های من
غم های تو و زخم های من
ترس های تو و درد های من 

شاید همین ها تموم ماجراست 
از اول تا آخرش که نمیدونم کجاست 
تکرار قصه هر روز و هر ساعت من 
نگاه عکس تو و دوری بی انتهاست

بخون این بار آخر ، این شعر سرد و با من
هر کجایی که هستی ، به دور از من یا با من
هنوزم رد پات حس میشه توی قلبم
عکس تو یادگاری مونده تو قاب عکسم

چشم های تو و اشک های من 
مو های تو و دست های من
غم های تو و زخم های من
ترس های تو و درد های من

یه ساز کهنه تو دستام 
یه نشونی از تو رو دستم 
یه ساعت خسته رو دیوار 
که میگه ثانیه ها رفتن

جلوی چشمم نشستی 
دارم واسه تو میخونم 
خجالتی میشی وقتی 
که نت ها تو رو میخونن

آدما میان و میرن
ولی من پای تو گیرم 
نگاهم کن عزیزم
من توی چشمات اسیرم

Negaah

Sabr (ins)

میباره بارون اونور شیشه ی خونم
پرنده های آزاد تو لونه شونن
آفتاب من پشت ابرا گیر افتاده 
من چشم انتظارش آواز میخونم 

ای ابرای تیره ای کوه های سر راهم
ای راه های دراز ای مسیر سرد و بی آبم
ای زمان آروم ، ای لحظه های سنگین 
تا وقتی زندم عشق آفتابو تو سینه دارم

باد دستامو میگیره ، هر بار زمین خوردم
خاک پاهامو میگیره ، وقتی قدم بردم 
وقتی که آفتابم ، از آسمون محو شد 
تصویر خندش رو به قلبم سپردم ، سپردم ، سپردم 

اینجا بی نور خورشید تاریک و سوت و کوره 
شمع سفیدی که رو میزم آروم میسوزه 
این سایه های مبهم و لرزون روی دیوار 
روحم رو آروم به آتیش میکشونه

قدم به قدم رو بوم خونه ام میرم
حالا که نیستی از حسم به تو میگم
به یاد آخرین گرمی و عطر نفس هات 
دستای سردم رو سمت نورت میگیرم

باد دستامو میگیره ، هر بار زمین خوردم
خاک پاهامو میگیره ، وقتی قدم بردم 
وقتی که آفتابم ، از آسمون محو شد 
تصویر خندش رو به قلبم سپردم ، سپردم ، سپردم

Baad

سر به سرم بات 
رو صندلیه اتوبوس 
خواب میرن چشمات 
به رویای بی کابوس

چشمامو میبندم 
با تو سر به سر میشم
تا ایستگاه آخر بات 
به خواب خوش میرم
به خواب خوش میرم

Sar Be Sar

Manzare (ins)

هنوز یادمه وقتی که دور شدی
آسمونو که واسم کور میشد 
همون وقتی که ابر سفید سرد 
امیدم رو به دیدن تو میکشت

هنوز خوابتو و یادم دارم 
که دستات و از دست دادم 
از اون روز ، آسمون سیاست 
و من به عشق امیدوارم 

کی میشه روحمو پرواز بدی ؟
از این شهر فریادی به گوشت میرسه ؟
یا هنوز تو خوابی ، ای رویای آبی
بیداری صبح تو نزدیکه

به طلوع تو ماه هارو ورق میزنم 
صبح و شب تو باغ یادت قدم میزنم
و میگذرم از مسیر خشک و سردم
و احتمال بهار رو محک میزنم 

آسمون مشتشو بارید به من
سنگای خوردشو تا ریخت به من
به جای کویر آویخت به من 
آسمون روحشو تابید به من 

تا دیدم که بد غرق بارون شدم
تو نبودیو من مست بارون شدم
تو ندیدی منو که من بارون شدم
تو نبودی که من بد داغون شدم

تو میون خاطره ها پنهان شدی 
تو عکسی بین همه عکسا شدی 
تو گوشه ی خاطرم اهیا شدی 
تو همونی بودی که پیدا شدی

که صبح شد و ماجرا ادامه داشت 
، برف رو سوز دلم پاشو گذاشت 
و کویر خاطرم سوخت ، 
توی اون هجوم باد … 

منو میسوزونی بی مهابا ساده چون
که چشمات میکشونه آسمونو پایین 
تورو با درد نوشتم تو جمله ها ،
به وقت سقوط یه برگ تو پاییز. 

پاهام رو خاک دوباره یاد 
صدای برخورد برگ ها تو هجوم باد 
من به انتظار وایسادم سمت تو 
تو ای که نگاهت حک شده گوشه ی راه

شبیه برگ معلق توی هوا 
داری پرواز میکنی توی خاطره ها
مث پروانه دورت میگردم 
کسی نمیدونه چیه ته مسیر ما  

اگه دورِ دورِ دور شی، این راهم بی‌نوره
قلبمو ساختی اینو یادم میمونه
تو، یقینا، ی فرشته‌ای‌ بودی
مگه این معجزاتو آدم میتونه؟

صدای بغض و اشکو یادمه
صدای خنده‌هاتو زیر بارون یادمه
صدای نفس‌هاتو موقع رفتن یادمه
هنو اون جاده و اون منظره‌ها یادمه

گفتی چشاتو ببند بشه روحت صاف‌تر
تپش قلبمو به گوشت باختم
برای تکرار اون لحظه
گفتی هزار بار باید بگم دوسش داشتم

اما درّه‌ی چشمات و پیچای ابروت
رازِ نهان بود که فاش دلم کرد
هیشکی نخواست تو این جاده برونه
موندم تو کویِ زمان در طلب تاب کمندت

Masir

Yard

Yaad (Ft.Senior Hiss)

میچکه قطره بارون روی صورتم میبینم ماهو
برمیگرده چشمم به سمت عکس توی قاب 
نیست یادم کی٬چجوری اینجا رسیدم 
که مثل پروانه ام لای خاطره ها

میچرخم سمت کلبه همونجا که رسیدی 
جایی که نشد اونجا ٬ تو دستامو بگیری 
کلبه سرد من که ٬ بعد نبرد بارون 
شبیه خستگیه ، خراب و درب و داغون

میچرخم سمت زمین ، زمین سرحال 
زمین خالی از خشم ها و کینه ها
زمینی که شاید ، جای ما توش نبود 
ولی یه اشتباهی ما رو به اینجا کشوند

میچرخم وسط هرچی دیدم 
هرچی گذاشت یه جا رو سینم
هرچی فکرمو باز تر کرد 
میچرخم بین همه ی اونا که دیدم

میچرخم دور خودم جلو چشم دیوار
وقتی زمین میخورم همه چی سفید سیاست
میچرخم باز حالم سر جا میاد 
میچرخم تا ببینم چی پیش میاد 

میچرخم سمت پسر کنار آینه قدی
دیوار خاطره اش پر نوره و رنگی
بهم لبخند میزنه و رد میشم ازش 
بدون این که بزنه باهام حرفی 

توی چشاش سبزی دشت های دور 
بود تو نگاهش دریای نور 
انداخت منو یاد یه خاطره ای 
یه جای آشنا یه جای خوب 
پس
میچرخم سمت درخت ، چمن سرسبز
سمت آرزوی آدمای سرسخت 
به خیال روزی که آسمون صافه 
جنگل تا ابد از سیاهی پاکه 

و حسرت بارون تو دل آدما نیست 
انقدر فرق بین پایین و بالا نیست
نیست بین ما فرقی نه 
یه روزی میفهمی چی میگم 

میچرخم وسط هرچی دیدم 
هرچی گذاشت یه جا رو سینم
هرچی فکرمو باز تر کرد 
میچرخم بین همه ی اونا که دیدم

میچرخم دور خودم جلو چشم دیوار
وقتی زمین میخورم همه چی سفید سیاست
میچرخم باز حالم سر جا میاد 
میچرخم تا ببینم چی پیش میاد

Micharkham

Nashod (ins)

Borderless is a sonic journey between tradition and modernity — an organic fusion of electronic textures and Persian instruments.
Flowing at 120 BPM, the track weaves hypnotic layers of setar and kamancheh into a deep rhythmic landscape shaped by handpan, bendir, and modern synths.
A soundscape where east meets west, and rhythm becomes a universal language.
Instruments: Setar, Kamancheh, Handpan, Bendir, Synthesizer
Genre: Electronic, Fusion, World Music, Experimental
Composed & Produced by: Morteza Jahani
Setar: Kaveh Salehi
Kamancheh: Mostafa Jahani
Percussion & Handpan: Morteza Jahani

Borderless

Morteza Jahani is an Iranian electronic music producer, handpan player, and percussionist.
His music blends ambient techno, organic rhythms, and Persian textures — merging East and West through deep percussive soundscapes.
Based in Iran, sharing local roots with a global pulse.


Contact : mortezajahani.music@gmail.com

New tracks tagged #masir